Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άκουσα τη δήλωση της Δόμνας Μιχαηλίδου ότι «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος» και είδα ότι πολλοί ένιωσαν οργή.

Εγώ όμως ένιωσα και κάτι άλλο… Μου θύμισε αμέσως τη Νορβηγία.

Ζώντας εκεί 13 χρόνια και πολλές φορές ένιωθα ότι έβλεπα μια κοινωνία που βρίσκεται δεκαετίες μπροστά σε κάποιες κοινωνικές αλλαγές.

Εκεί είναι πολύ πιο συνηθισμένο να υπάρχουν μονογονεϊκές οικογένειες, άνθρωποι που ζουν μόνοι τους ή ζευγάρια που επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά και διάφοροι τύποι οικογενειών.

Είναι μια διαφορετική πραγματικότητα.

Και ξέρετε τι με στεναχωρεί; Ότι δεν θα ήθελα ποτέ να δω την Ελλάδα να χάνει αυτό που τη χαρακτήριζε πάντα.

Τον παππού και τη γιαγιά που μεγαλώνουν μαζί με τα εγγόνια τους.

Το κυριακάτικο τραπέζι.

Τα ξαδέρφια που μεγαλώνουν σαν αδέρφια.

Τις οικογένειες που είναι η μία δίπλα στην άλλη στις χαρές και στις δυσκολίες.

Αυτό, για μένα, είναι ανεκτίμητο.

Δεν συμφωνώ ότι πρέπει να θεωρούμε φυσιολογικό πως η παραδοσιακή οικογένεια θα πάψει να είναι σημείο αναφοράς.

Κάθε οικογένεια αξίζει σεβασμό, ανεξάρτητα από τη μορφή της.

Όμως προσωπικά εύχομαι η Ελλάδα να διατηρήσει όσο περισσότερο μπορεί αυτή τη ζεστασιά και τους δεσμούς που τη χαρακτήριζαν.

Όταν κοιτάζω όσα έζησα στη Νορβηγία, πολλές φορές αναρωτιέμαι αν αυτή είναι η κατεύθυνση προς την οποία οδεύουν σταδιακά και άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Μακάρι να κάνω λάθος.

Γιατί, αν κάποτε χαθεί ο θεσμός της οικογένειας όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, δεν θα χαθούν μόνο οι γονείς και τα παιδιά.

Θα χαθούν οι παππούδες, οι γιαγιάδες, οι οικογενειακές στιγμές, οι παραδόσεις και εκείνη η αίσθηση ότι πάντα υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα σου.

Εύχομαι πραγματικά η Ελλάδα να μη χάσει ποτέ αυτό το κομμάτι της ταυτότητάς της. Εσείς πώς το βλέπετε;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους