Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν κρίνουμε τη Μαρία Καρυστιανού, ας σταθούμε για μία στιγμή στη θέση της.

Ας αναρωτηθούμε πώς θα αντιδρούσαμε εμείς, εάν στη θέση του παιδιού της βρισκόταν το δικό μας παιδί.

Εάν το βλέπαμε να χάνεται τόσο άδικα.

Εάν, αντί για καθαρές απαντήσεις, βρίσκαμε μπροστά μας σιωπή, υπεκφυγές, καθυστερήσεις και ένα ολόκληρο σύστημα να προσπαθεί να προστατεύσει τον εαυτό του.

Θα σωπαίναμε; Θα συμβιβαζόμασταν; Ή θα φωνάζαμε μέχρι να ακουστεί η αλήθεια; Η Μαρία Καρυστιανού δεν γεννήθηκε μέσα σε κομματικά γραφεία.

Δεν αναδείχθηκε από μηχανισμούς, παραγοντισμούς και πολιτικές επετηρίδες.

Βγήκε μέσα από την κοινωνία.

Μέσα από τον αβάσταχτο πόνο μιας μάνας.

Μέσα από την ανάγκη για αλήθεια, λογοδοσία και δικαιοσύνη.

Και αυτό ακριβώς είναι που φοβίζει το πολιτικό σύστημα.

Ένα σύστημα που έχει μάθει να αναπαράγει τον εαυτό του.

Να επιλέγει τους επόμενους, που θα παραδώσουν τη θέση τους στους επόμενους και εκείνοι στους επόμενους.

Ανθρώπους δοκιμασμένους στην πειθαρχία των κομματικών μηχανισμών, εξαρτημένους από καθοδηγητές, ισορροπίες και συμφέροντα.

Το σύστημα αισθάνεται ασφάλεια όταν απέναντί του έχει ανθρώπους που γνωρίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού.

Αισθάνεται, όμως, απειλή όταν εμφανίζεται κάποιος που δεν του χρωστά τίποτα.

Κάποιος που δεν μιλά με ξύλινη γλώσσα, αλλά με τη γλώσσα της κοινωνίας.

Κάποιος που δεν αντλεί δύναμη από κομματικούς στρατούς, αλλά από την εμπιστοσύνη ανθρώπων που έχουν κουραστεί, απογοητευθεί και πληγωθεί.

Γι’ αυτό τη χτυπούν.

Γι’ αυτό επιχειρούν να απαξιώσουν τον πόνο της, να αμφισβητήσουν τα κίνητρά της και να τη μετατρέψουν από χαροκαμένη μάνα που ζητά δικαιοσύνη σε πολιτικό στόχο.

Όμως ένας φυσιολογικός άνθρωπος, ένας άνθρωπος με στοιχειώδη ανθρωπιά, δεν επιτίθεται σε μια μάνα που έχασε το παιδί της.

Μπορεί να διαφωνεί με κάποια επιλογή της.

Δεν δικαιούται να προσβάλλει τον πόνο της, να χλευάζει τον αγώνα της ή να παρουσιάζει ως ιδιοτέλεια την ανάγκη της να μάθει την αλήθεια.

Η κοινωνία πρέπει επιτέλους να καταλάβει ότι δεν είμαστε όλοι μέρος αυτού του πολιτικού συστήματος.

Οι περισσότεροι είμαστε τα θύματά του.

Είμαστε οι πολίτες που πληρώνουμε την ακρίβεια.

Οι οικογένειες που ζουν σε οικονομικό αδιέξοδο.

Οι νέοι που εγκαταλείπουν τη χώρα.

Οι άνθρωποι που έχασαν την εμπιστοσύνη τους στη Δικαιοσύνη, στη Βουλή, στη διοίκηση και στους θεσμούς.

Είμαστε εκείνοι που ακούμε επί δεκαετίες τις ίδιες υποσχέσεις από διαφορετικά πρόσωπα, αλλά βλέπουμε τη ζωή μας να δυσκολεύει και την ευθύνη να μην αναλαμβάνεται ποτέ από κανέναν.

Προσωπικά επέλεξα συνειδητά να μη συνεχίσω ως μέρος αυτού του πολιτικού συστήματος.

Γιατί η συνείδησή μου δεν μου επιτρέπει να υπηρετώ μηχανισμούς που απαιτούν σιωπή, πειθαρχία και συμβιβασμό, όταν η κοινωνία απαιτεί αλήθεια και αλλαγή.

Δεν μπορεί κάθε ελεύθερη φωνή να θεωρείται επικίνδυνη.

Δεν μπορεί κάθε άνθρωπος που έρχεται από την κοινωνία να αντιμετωπίζεται ως εχθρός.

Δεν μπορεί το πολιτικό σύστημα να ζητά διαρκώς την ψήφο των πολιτών και, όταν οι πολίτες σηκώνουν το κεφάλι, να επιχειρεί να τους συντρίψει. Η Μαρία Καρυστιανού, πέρα από οποιαδήποτε πολιτική επιλογή, συμβολίζει σήμερα κάτι πολύ μεγαλύτερο: την άρνηση μιας κοινωνίας να συνεχίσει να σωπαίνει.

Και αυτή η κοινωνία οφείλει να στείλει ένα δυνατό μήνυμα: Δεν θα αποφασίζετε πάντα εσείς ποιοι επιτρέπεται να μιλούν.

Δεν θα ανακυκλώνετε για πάντα τους ίδιους ανθρώπους, τις ίδιες νοοτροπίες και τις ίδιες ευθύνες.

Δεν θα μετατρέπετε κάθε ανεξάρτητη φωνή σε στόχο.

Γιατί η πολιτική δεν ανήκει στα κόμματα και στους μηχανισμούς τους.

Η πολιτική ανήκει στην κοινωνία. Και όταν η κοινωνία σηκώνεται όρθια, κανένα σύστημα δεν μπορεί να την αγνοεί για πάντα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους