ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΑΚΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΡΩΜΥΛΙΑΣ Πολιτισμός δεν είναι να ζητάς καινούργια τσιμέντα. Είναι να σέβεσαι αυτά που ήδη έχεις. Στο Πολύκαστρο υπάρχει ένα μικρό υπαίθριο...
ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΑΚΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΡΩΜΥΛΙΑΣ Πολιτισμός δεν είναι να ζητάς καινούργια τσιμέντα.
Είναι να σέβεσαι αυτά που ήδη έχεις. Στο Πολύκαστρο υπάρχει ένα μικρό υπαίθριο θεατράκι, 250 και πλέον θέσεων.
Ένας χώρος που θα μπορούσε να σφύζει από ζωή, μουσικές, θεατρικές παραστάσεις και πολιτιστικές συναντήσεις.
Αντί γι' αυτό, η χρόνια αδιαφορία της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και η δική μας έλλειψη παιδείας ως πολίτες, το έχουν μετατρέψει σε έναν εγκαταλελειμμένο καμβά για συνθήματα και μπογιές.
Ένα θέατρο που, τραγικά, δεν φιλοξένησε ποτέ ούτε μία παράσταση. Το πιο εξοργιστικό όμως δεν είναι η εγκατάλειψη.
Είναι η υποκρισία. Ακούμε συχνά από διάφορους «θεατρόφιλους» και «ευαίσθητους» φορείς των πολιτιστικών κοινών να αγνοούν επιδεικτικά την ύπαρξη αυτού του χώρου και να καταθέτουν ανέξοδες προτάσεις για τη δημιουργία νέου θεάτρου.
Αλήθεια, με ποια λογική; Για να χτιστεί άλλος ένας χώρος, να φωτογραφηθούν ορισμένοι στις κορδέλες των εγκαινίων και μετά από λίγους μήνες να παραδοθεί κι αυτός στη φθορά, τους βανδαλισμούς και τη λήθη; Η πραγματική πολιτιστική ευαισθησία δεν αποδεικνύεται στα λόγια, ούτε στις απαιτήσεις για νέα κονδύλια.
Αποδεικνύεται στην πράξη και στη φροντίδα: Αποκαταστήστε το υπάρχον θεατράκι.
Καθαρίστε το, συντηρήστε το, δώστε του ξανά τη χαμένη του αισθητική. Δώστε του ζωή.
Αντί για υποσχέσεις, διοργανώστε εκεί την πρώτη του παράσταση. Αν υπάρχει πραγματική ανάγκη, επεκτείνετέ το. Η βάση υπάρχει, υποδομή υπάρχει, η προοπτική είναι εκεί. Πριν ζητήσουμε το καινούργιο, ας αποδείξουμε ότι είμαστε ικανοί να περιφρουρήσουμε και να αξιοποιήσουμε αυτό που ήδη κατέχουμε. Όλα τα άλλα είναι απλώς δικαιολογίες και πολιτιστικός εντυπωσιασμός «στα χαρτιά».
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους