Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΦΙΦΑ είναι καταχωρημένη ως μη κερδοσκοπικός σύλλογος βάσει του Ελβετικού δικαίου.

Ανήκει στις 211 ομοσπονδίες-μέλη της. Στην Ελβετία δεν πληρώνει ούτε φράγκο εταιρικό φόρο.

Και τώρα, ενώ δεν έχει στεγνώσει καλά-καλά το μελάνι από τον τελικό του Μουντιάλ 2026, βρίσκεται σε προχωρημένες συζητήσεις για να πουλήσει μειοψηφικό πακέτο των εμπορικών δραστηριοτήτων της σε ιδιώτες επενδυτές.

Χρηματοοικονομικός σύμβουλος είναι η J.P. Morgan, ενώ επικεφαλής του επενδυτικού γκρουπ αναμένεται να είναι η Thrive Capital, με διευθύνοντα σύμβουλο τον Τζος Κούσνερ. Η ΟΥΕΦΑ αντέδρασε.

Και, ειλικρινά, βλέπω ότι έχει ένα επιχείρημα.

Στην ανακοίνωσή της μίλησε για «ξεπέρασμα κάθε ορίου» και είπε πως η ψυχή και η διακυβέρνηση του ποδοσφαίρου δεν είναι «περιουσιακά στοιχεία προς εμπόριο». Να εξηγήσω τι πραγματικά συμβαίνει εδώ - και γιατί οι δύο θέσεις είναι ταυτόχρονα νομικά και εμπορικά συνεπείς.

Ο νομικός φορέας που βρίσκεται στο επίκεντρο ονομάζεται FIFA Forward Enterprise, ή εν συντομία FFE.

Πρόκειται για θυγατρική της ΦΙΦΑ, η οποία θα συγκεντρώσει κάτω από μια στέγη όλα τα εμπορικά δικαιώματα: τηλεοπτικά, χορηγίες, εισιτήρια, αδειοδοτήσεις, αλλά και τη λειτουργική υλοποίηση των διοργανώσεων.

Σύμφωνα με όσα προτείνονται, η ΦΙΦΑ θα διατηρήσει τον πλειοψηφικό έλεγχο και την αποκλειστική αρμοδιότητα σε ό,τι αφορά τη διακυβέρνηση, τις διοργανώσεις, το αγωνιστικό ημερολόγιο και κάθε κανονιστική ή αγωνιστική απόφαση.

Οι ιδιώτες επενδυτές, από την πλευρά τους, θα κατέχουν ένα μειοψηφικό, μη ελεγκτικό πακέτο στη θυγατρική - όχι στην ίδια τη ΦΙΦΑ.

Η ομοσπονδία υποστηρίζει ότι το σχέδιο μπορεί να αποφέρει πάνω από 10 δισεκατομμύρια δολάρια σε χρηματοδότηση για την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Τώρα, ας δούμε τη νομική πλευρά.

Με βάση το ελβετικό δίκαιο των συλλόγων, η ΦΙΦΑ έχει ευρεία αυτονομία στον τρόπο που διαχειρίζεται και αξιοποιεί εμπορικά τα περιουσιακά της στοιχεία - αρκεί να υπηρετεί τον καταστατικό της σκοπό, δηλαδή την προώθηση του ποδοσφαίρου, και να ακολουθεί τους εσωτερικούς της κανόνες λήψης αποφάσεων.

Η ίδρυση εμπορικής θυγατρικής και η πώληση μειοψηφικών πακέτων σε ιδιώτες επενδυτές δεν απαγορεύεται ρητά από καμία ισχύουσα νομοθεσία. Η ΦΙΦΑ, άλλωστε, ήδη εμπορεύεται τα δικαιώματά της με εξαιρετικά επιθετικό τρόπο - χορηγίες, τηλεοπτικά συμβόλαια, αδειοδοτήσεις αξίας δισεκατομμυρίων σε κάθε κύκλο.

Το να βάλει μέρος αυτής της δραστηριότητας σε έναν φορέα με συγκεκριμένη αποτίμηση και να καλέσει εξωτερικό κεφάλαιο είναι, δομικά, συνέχεια αυτού που ήδη κάνει - όχι αλλαγή πλεύσης.

Η πρόταση απαιτεί την έγκριση του Συμβουλίου της ΦΙΦΑ και των 211 ομοσπονδιών-μελών.

Εκεί ακριβώς βρίσκονται οι πραγματικοί νομικοί περιορισμοί - όχι στο Ελβετικό εταιρικό δίκαιο.

Αυτό στο οποίο αντιδρά η ΟΥΕΦΑ δεν είναι η νομιμότητα της δομής.

Είναι η αρχιτεκτονική κινήτρων που δημιουργείται τη στιγμή που το ιδιωτικό κεφάλαιο μπαίνει "μέσα στη σκηνή". Και αυτή η αντίρρηση αξίζει να ληφθεί σοβαρά.

Ακόμα κι αν η ΦΙΦΑ κρατήσει επίσημα τον πλειοψηφικό έλεγχο, οι επενδυτές που αναζητούν απόδοση θα ασκούν διαρκή πίεση.

Θα ζητάνε περισσότερα ματς, διευρυμένο ημερολόγιο.

Θα ωθούν σε αποφάσεις που βάζουν τα έσοδα πάνω από την υγεία των ποδοσφαιριστών ή το αγωνιστικό ισοζύγιο.

Φυσικά, αυτή η πίεση δεν θα έρθει μέσα από κάποια ψηφοφορία σε διοικητικό συμβούλιο.

Θα έρθει σταδιακά - μέσα από την ίδια τη λογική του τι απαιτεί μια απόδοση επένδυσης. Η ΦΙΦΑ μπορεί να κρατά την αποκλειστική αρμοδιότητα των αγωνιστικών αποφάσεων και παρ' όλα αυτά να βλέπει αυτές τις αποφάσεις να διαμορφώνονται από τις οικονομικές προσδοκίες των εμπορικών της εταίρων.

Τα δύο αυτά δεν αλληλοαποκλείονται.

Η νομική σκοπιμότητα του σχεδίου είναι υψηλή, εφόσον εξασφαλιστούν οι εσωτερικές εγκρίσεις.

Τα δεσμευτικά όρια είναι η συναίνεση των μελών, το πολιτικό κόστος, και ο κίνδυνος τα κίνητρα του ιδιωτικού κεφαλαίου να αναδιαμορφώσουν σιγά-σιγά τις προτεραιότητες - ακόμα και με τον τυπικό έλεγχο να παραμένει άθικτος.

Σε επίπεδο συλλόγων, το ποδόσφαιρο έχει δει αυτή τη διαδικασία να εξελίσσεται εδώ και τριάντα χρόνια.

Το ερώτημα που τίθεται τώρα, με γνήσια επιείκεια... με γνήσια επιτακτικότητα, είναι αν η ίδια δυναμική πρέπει να επιτραπεί και στον θεσμό που κυβερνά το ίδιο το παιχνίδι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους