Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Πριν από τρεις μήνες ο άντρας μου μου είπε ένα βράδυ, έτσι απλά ενώ βλέπαμε τηλεόραση, ότι δεν με αγαπάει πια.

Μετά από δώδεκα χρόνια γάμου και δύο παιδιά.

Δεν έγινε καυγάς εκείνη τη στιγμή.

Εγώ αρχικά νόμιζα ότι αστειεύεται.

Μετά κατάλαβα ότι δεν αστειευόταν καθόλου.

Τα επόμενα εικοσιτετράωρα ήταν σαν εφιάλτης.

Κλαίγαμε και οι δύο, μετά φωνάζαμε, μετά καθόμασταν σιωπηλοί στο ίδιο σαλόνι σαν ξένοι.

Τα παιδιά κατάλαβαν ότι κάτι τρέχει και άρχισαν να ρωτάνε.

Εγώ προσπαθούσα να μην δείχνω τίποτα, αλλά τα μάτια μου ήταν πρησμένα κάθε πρωί.

Μετά άρχισαν τα γνωστά.

Ποιος μένει στο σπίτι, πώς μοιράζονται τα πράγματα, τι λέμε στους γονείς.

Η πεθερά μου μόλις το έμαθε ήρθε στο σπίτι και άρχισε να με κατηγορεί ότι εγώ φταίω, ότι δεν τον πρόσεχα αρκετά, ότι «οι άντρες όταν φεύγουν, φταίνε οι γυναίκες» έλεγε.

Ο πατέρας μου από την άλλη θέλει να πάει να του μιλήσει «αντρικά» και εγώ τον παρακαλάω να μην κάνει τίποτα.

Νιώθω ότι η ζωή μου διαλύθηκε μέσα σε μία πρόταση και τώρα προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια ενώ όλοι γύρω μου έχουν άποψη.

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω να σταθώ στα πόδια μου.

Απλά ξέρω ότι δεν αντέχω άλλο αυτή την καθημερινότητα του φόβου και της ντροπής. Ανώνυμη φίλη σελίδας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους