Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εμείς του κλασσικού τα έχουμε λυμένα τα θέματά μας. Ο συνθέτης γράφει μία παρτιτούρα, την παίρνει ένας ερμηνευτής χιλιάδες χιλιόμετρα ή εκατοντάδες χρόνια μακριά και την ερμηνεύει.

Ξεκάθαρα πράγματα.

Δεν θα πάθει τίποτα ούτε ο Μπαχ, ούτε ο Μότσαρτ από μία μέτρια ή και κακή ερμηνεία, οι παρτιτούρες είναι εκεί και περιγραφουν ακριβώς το όραμα του συνθέτη.

Αν και έχοντας κάνει πάνω από 200 πρώτες εκτελέσεις έργων τα χρόνια του Αντωνίου και της Ορχήστρας των Χρωμάτων, υπήρχαν πολλές περιπτώσεις που ο συνθέτης έγραψε αναθεωρημένη παρτιτούρα μετά από την πρώτη εκτέλεση και τη ζύμωση με τους ερμηνευτές.

Όλοι οι συνθέτες το έκαναν αυτό, σε όλες τις εποχές και υπάρχουν και τα μουσικολογικα τεκμήρια που το αποδεικνύουν.

Το τραγούδι, όμως, δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία.

Ανήκει στην προφορική παράδοση.

Πάει ανάποδα, πρώτα κυκλοφορεί το τραγούδι, που διαμορφωνεται στο στούντιο και ύστερα βγαίνει μια παρτιτούρα, συχνά με πολύ μικρή εμπλοκή του συνθέτη.

Πράγμα που είναι και αρκετά δεσμευτικό, γιατί ο κόσμος θέλει να ακούει το τραγούδι όπως το έχει συνηθίσει, από τον πρώτο ερμηνευτή.

Πρέπει να γίνουν πολλές επανεκτελεσεις για να ξεφύγει το τραγούδι από την πρώτη ερμηνεία και να ρεπερτοριοποιηθει. Ο Χατζιδάκις τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήθελε να φτιάξει παρτιτούρες για φωνή και πιάνο για όλους τους μεγάλους κύκλους τραγουδιών του.

Δεν προλάβαμε να κάνουμε πολλά, πριν συναντηθούμε είχε φτιάξει στον κύκλο του CNS, και μαζί κάναμε τον Μεγάλο Ερωτικό, τον Ματωμενο Γάμο σε δύο εκδοχές (φωνή - πιάνο και φωνή - τσέλο - πιάνο) και είχαμε ξεκινήσει κάποια ακόμα.

Μη νομίζετε ότι είχα καμία καλλιτεχνική εμπλοκή, ήταν καθαρά δικό του πρότζεκτ, εγώ απλώς τα κατέγραφα.

Του πήγαινα τις παρτιτούρες και τον περίμενα όσο καθόταν με τις ώρες στο πιάνο κι έκανε διορθώσεις, γιατί ήθελε η παρτιτούρα να αντικατοπτριζει ακριβώς την αισθητική του.

Να ξεφύγει εντελώς από την προφορική παράδοση και τα όρια της ερμηνείας του δίσκου (και μιλάμε για την Φλερυ, έτσι;) και να γίνει ρεπερτοριο, όπως είναι ο Σούμπερτ ή ο Φωρε.

Δεν έχω υπ'οψη μου να έχει κάνει άλλος συνθέτης τέτοια δουλειά.

Εννοώ ο ίδιος, όχι διάφοροι ενορχηστρωτες.

Τα υπόλοιπα τραγούδια υπάρχουν μέσω της προφορικής παράδοσης, μέσα από τους ερμηνευτές τους, που τα έβαζαν στα προγράμματά τους και τα κρατούσαν ζωντανά.

Από αυτούς έβγαλαν και οι συνθέτες το παντεσπάνι τους, από τις ζωντανές εκτελέσεις των τραγουδιών στις συναυλίες και τα προγράμματα των τραγουδιστών, χωρίς μουσικούς η μουσική μπαίνει στο μουσείο.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το τραγούδι είναι συνδημιουργια. Κι ας κατέβουν ορισμένοι από το καλάμι, δεν είναι κι ο Ουγκω Βολφ, μη χεσω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους