Ουρές σχηματίζονται αυτές τις ημέρες έξω από αστυνομικά τμήματα, καθώς πολλοί σπεύδουν την τελευταία στιγμή να εκδώσουν διαβατήριο χωρίς να απαιτείται νέα ταυτοτητα. Από τη μία, ως άνθρωπος της...
Ουρές σχηματίζονται αυτές τις ημέρες έξω από αστυνομικά τμήματα, καθώς πολλοί σπεύδουν την τελευταία στιγμή να εκδώσουν διαβατήριο χωρίς να απαιτείται νέα ταυτοτητα.
Από τη μία, ως άνθρωπος της επιστήμης, δυσκολεύομαι να πάρω στα σοβαρά θεωρίες περί «τσιπαρίσματος», χαράγματος και άλλων μεταφυσικών κινδύνων που αποδίδονται στις νέες ταυτότητες.
Όταν η συζήτηση απομακρύνεται από τα δεδομένα και περνά στον χώρο της δεισιδαιμονίας δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια συμφωνίας.
Από την άλλη, θα ήταν εξίσου εύκολο και ίσως εξίσου λανθασμένο να ειρωνευτούμε συλλήβδην όποιον εκφράζει φόβους για την τεχνολογία, την ψηφιοποίηση και τα προσωπικά δεδομένα.
Γιατί πίσω από τις υπερβολές υπάρχει ένα πραγματικό ζήτημα: ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία αφήνουμε συνεχώς ψηφιακά ίχνη, παραχωρούμε συχνά με τη θέλησή μας τεράστιο όγκο προσωπικών πληροφοριών και η δυνατότητα καταγραφής, συσχέτισης και παρακολούθησης της δραστηριότητάς μας είναι μεγαλύτερη από ποτέ.
Επομένως, άλλο πράγμα η θεωρία ότι «θα μας βάλουν τσιπάκι» και άλλο η σοβαρή συζήτηση για το ποιος συλλέγει τα δεδομένα μας, για ποιον σκοπό, για πόσο χρόνο και με ποιες εγγυήσεις.
Ίσως λοιπόν, βλέποντας αυτές τις ουρές έξω από τα αστυνομικά τμήματα, αντί να αρκεστούμε είτε στην εύκολη ειρωνεία είτε στην άκριτη αποδοχή κάθε φόβου, αξίζει να κάνουμε μια πιο δύσκολη διάκριση: άλλο ο ανορθολογικός φόβος και άλλο η εύλογη ανησυχία για το πού οδηγεί η συνεχής ψηφιοποίηση της ζωής μας.
Η απάντηση στη δεισιδαιμονία δεν μπορεί να είναι η άκριτη αποδοχή κάθε τεχνολογικής εξέλιξης, αλλά η γνώση, ο έλεγχος και κυρίως η κριτική σκέψη.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους