«ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ» Δεν θέλουμε να είμαστε «ήρωες», θέλουμε να γυρνάμε το βράδυ στις οικογένειές μας Ανακοίνωση της παράταξης, που εκφράζει την οδύνη της για τους 3 χαμένους...

Πλήρες Κείμενο:

«ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ» Δεν θέλουμε να είμαστε «ήρωες», θέλουμε να γυρνάμε το βράδυ στις οικογένειές μας Ανακοίνωση της παράταξης, που εκφράζει την οδύνη της για τους 3 χαμένους συναδέλφους Τη βαθιά οδύνη και τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στους οικείους των συναδέλφων που σκοτώθηκαν στις πυρκαγιές του Ρεθύμνου και του Γυθείου εκφράζει με ανακοίνωσή της η «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών» και καταγγέλλει: «Οι πυροσβέστες ζούμε για ακόμα μια φορά μια ανείπωτη τραγωδία.

Ο θάνατος τριών συναδέλφων μέσα σε μία ημέρα, διαφορετικών εργασιακών σχέσεων (ένας συμβασιούχος, ένας Πενταετούς Υποχρέωσης κι ένας αξιωματικός), βαθμών, ηλικιών και σε διαφορετικά μέρη, αποδεικνύει ξεκάθαρα για μια ακόμη φορά πως το επάγγελμά μας δεν κάνει διακρίσεις ως προς τους τεράστιους κινδύνους που εγκυμονεί για την υγεία και την ασφάλειά μας.

Απέναντι στον καρκίνο, στα καρδιαγγειακά και στον θάνατο, εθελοντές, συμβασιούχοι, μόνιμοι και επί θητεία πυροσβέστες είμαστε ίσοι! Μάλιστα, τραγική ειρωνεία (ή μήπως ένδειξη δομικών ζητημάτων;) πως τόσο στο Γύθειο όσο και στο Ρέθυμνο έχουν σκοτωθεί ξανά στο παρελθόν συνάδελφοι, και μάλιστα υπό πολύ παρόμοιες συνθήκες με τους σημερινούς θανάτους: • Στις 22 Αυγούστου 2011 ο αντιπύραρχος Κωνσταντίνος Καστρής (τότε διοικητής της ΠΥ Γυθείου) έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια δασικής πυρκαγιάς στην περιοχή Βαθύ του δήμου Ανατολικής Μάνης στη Λακωνία. • Στις 11 Ιουλίου 2007 σκοτώθηκαν σε πυρκαγιά στο Δοξαρό Ρεθύμνου οι συμβασιούχοι πυροσβέστες Μαρκάκης Στυλιανός, Τζανάκης Ηρακλής και Κορομηλάς Νικήτας! Πόσοι ακόμα συνάδελφοι θα πρέπει να μην επιστρέψουν στις οικογένειές τους, πόσοι ακόμη θα πρέπει να αποκτήσουν μόνιμες βλάβες στην υγεία τους, μέχρι να αναγνωριστεί από την πολιτεία το Πυροσβεστικό Επάγγελμα ως Βαρύ, Επικίνδυνο και Ανθυγιεινό και να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα ώστε να μη θρηνούμε πλέον συναδέλφους; Η πολιτεία οφείλει πλέον να πάψει να κρύβεται πίσω από τη λέξη "ήρωες" και να αναλάβει τις ευθύνες της.

Κανείς μας δεν φεύγει για ένα συμβάν έχοντας ως στόχο το "πάνθεον των ηρώων", αλλά επιθυμώντας να επιστρέψει γερός στη βάρδια και στην οικογένειά του! Στο άκουσμα των τραγικών αυτών ειδήσεων, κάθε πυροσβέστης δικαιολογημένα αναρωτιέται αν και τι ρόλο μπορεί να έπαιξαν ζητήματα όπως η διαρκής υπερεργασία, η συστηματική πίεση στα συμβάντα, οι αλλεπάλληλες επιφυλακές, η πλήρης απουσία προληπτικών ελέγχων της υγείας μας με ευθύνη της Υπηρεσίας, οι συνθήκες εκπαίδευσης, πάνω σε ποια πρωτόκολλα βασίστηκαν οι αποφάσεις που λήφθηκαν στο πεδίο κ.λπ. Απαιτούμε τη βαθιά και ουσιαστική διερεύνηση των συνθηκών και των αιτίων που οδήγησαν σε αυτές τις τραγωδίες.

Μια τέτοια ουσιαστική διερεύνηση όμως δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στα γραφειοκρατικά πλαίσια μιας ΕΔΕ, αλλά μέσα από τη σύσταση ειδικών ομάδων διερεύνησης, με πλήρη πρόσβαση σε οποιοδήποτε υλικό ώστε να αναδειχθεί κάθε παράγοντας που επέδρασε άμεσα ή έμμεσα στην απώλεια τριών συναδέλφων, με απώτερο στόχο την ανάδειξη κάθε πιθανού δομικού προβλήματος και τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων ώστε να μη θρηνήσουμε άλλους συναδέλφους». Μοιρολόγια Περίσσεψε η υποκρισία χθες σε συλλυπητήρια δήλωση του πρωθυπουργού για τους νεκρούς πυροσβέστες.

Μίλησε για μάχη που δίνουν «στα πύρινα μέτωπα, εν μέσω μιας νέας σκληρής πραγματικότητας την οποία καλούνται κάθε χρόνο να αντιμετωπίσουν», όταν αυτή η μάχη υπονομεύεται από την ίδια την πολιτική της κυβέρνησης, λόγω των τεράστιων κενών στο αναγκαίο μόνιμο προσωπικό του Πυροσβεστικού Σώματος, σε υποδομές και αναγκαίο εξοπλισμό.

Ο χαμός δύο πυροσβεστών έφερε ξανά στην επιφάνεια τις διαχρονικές διεκδικήσεις τους και το πώς τους μεταχειρίζεται το κράτος... Οταν χάνουν τη ζωή τους βαφτίζονται «ήρωες», αλλά όταν παλεύουν με τις φλόγες το κράτος τούς αναγκάζει να δουλεύουν ασταμάτητα τρία και τέσσερα 24ωρα και να ξεκουράζονται στον δρόμο, χωρίς νερό και φαγητό.

Και όταν τελειώνει η σύμβαση των εποχικών και διεκδικούν με κινητοποιήσεις το δικαίωμα στη δουλειά, έρχονται αντιμέτωποι με την εγκληματική πολιτική της κρατικής καταστολής και του αυταρχισμού.

Αυτοί οι πυροσβέστες, που στερούνται τα απαραίτητα «όπλα» κατά την ώρα της «μάχης», αντιμετωπίζουν την υποστελέχωση, την εργασιακή ομηρία και αγωνία για το αύριο, τις ελλείψεις σε μέσα και υλικά, και στην ουσία είναι αναλώσιμοι από το αστικό κράτος... Ας αφήσουν λοιπόν η κυβέρνηση και οι άλλοι τα μοιρολόγια.

Τα εγκλήματα σε βάρος των πυροσβεστών, του λαού και του περιβάλλοντος έχουν την υπογραφή της άγριας πολιτικής τους...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους