Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η υπόθεση των Τεμπών και ο αγώνας των οικογενειών των θυμάτων είναι πολύ μεγαλύτερα από οποιοδήποτε κομματικό εγχείρημα.

Πριν όμως μπω στο ζουμί, επιτρέψτε μου να κάνω μία αυτοκριτική παρένθεση γιατί η πολιτική ανάλυση, όπως και η δημοσιογραφία, απαιτεί ειλικρίνεια.

Και η ειλικρίνεια λέει ότι αυτό που ζούμε τις τελευταίες εβδομάδες γύρω από το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν είναι ένα απλό επικοινωνιακό ατύχημα.

Είναι ένα πολιτικό φαινόμενο που αξίζει βαθιάς τομής, γιατί αναδεικνύει όλες τις παθογένειες του νεοελληνικού κομματικού φαινομένου: ναρκισσισμό, έλλειψη θεσμικής κουλτούρας, παράλληλες δομές, και πάνω απ' όλα, την τραγική τάση μετατροπής ενός κοινωνικού αιτήματος – της δικαιοσύνης – σε εργαλείο προσωπικής πολιτικής ανέλιξης.

Η παραίτηση Αυγερινού ως σύμπτωμα, όχι ως αφορμή Η αποχώρηση του Θανάση Αυγερινού από τη θέση του εκπροσώπου Τύπου της «Ελπίδας» δεν είναι μία απλή παραίτηση.

Είναι μία διάρρηξη της σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα σε ένα στέλεχος υψηλού επαγγελματικού κύρους και μία ηγεσία που, όπως αποδεικνύεται, λειτουργούσε με όρους πολιτικής μασονίας, παρά με όρους λαϊκού κινήματος.

Ο κ. Αυγερινός, ένας δημοσιογράφος με τριακονταετή πορεία στο πολιτικό ρεπορτάζ, δεν είναι άνθρωπος που παραιτείται ελαφρά τη καρδία.

Ήταν ο βασικός συνομιλητής της παράταξης στα ΜΜΕ.

Ήταν το πρόσωπο που, ακόμα και σε εχθρικά πάνελ, μπορούσε να σταθεί με άνεση, επιχειρήματα και αξιοπιστία.

Όταν λοιπόν ένα τέτοιο πρόσωπο γράφει δημόσια – και μάλιστα σε προσωπικό του τοίχο, όχι σε ανακοίνωση που πέρασε από έγκριση – ότι "τουλάχιστον από τις 12 Ιουλίου λειτουργεί εντός του Κινήματος παράλληλο Γραφείο Τύπου, του οποίου τη σύνθεση δεν γνωρίζω", τότε δεν μιλάμε για μια απλή γκρίνια.

Μιλάμε για μία θεσμική κατάρρευση της βασικής επικοινωνιακής δομής ενός φορέα που φιλοδοξεί να μπει στη Βουλή.

Αναλογιστείτε το: Ο άνθρωπος που είχε την ευθύνη να εκφράζει δημόσια το κόμμα, μαθαίνει εκ των υστέρων – και μάλιστα από τα social media – ότι υπάρχει ένα παράλληλο κέντρο αποφάσεων.

Πώς είναι δυνατόν να ζητάς από την κοινωνία εμπιστοσύνη και διαφάνεια για την υπόθεση των Τεμπών, όταν το ίδιο σου το επιτελείο νοθεύεται από κρυφούς «συμβουλάτορες»; Προσέξτε, δεν αναφέρομαι σε απλή λειτουργική αστοχία. Ο Αυγερινός κάνει λόγο για "υπόπτους και φυτευτούς συμβουλάτορες". Αυτό δεν είναι πολιτική διαφωνία.

Είναι μία βαριά κατηγορία που υπονοεί κατευθυνόμενη λειτουργία, ανθρώπους χωρίς θεσμική νομιμοποίηση, ίσως και με ατζέντα που ξεπερνά τον αγώνα για την αλήθεια.

Είναι η ίδια η ουσία αυτού που οι παλιοί πολιτικοί αναλυτές ονόμαζαν "παρακράτος εντός του υποψήφιου κράτους". Η πολιτική του «καθαρίζω» και η αποδόμηση του αφηγήματος Η αντίδραση της προέδρου του κόμματος, Μαρίας Καρυστιανού, στις αποχωρήσεις – όχι μόνο του Αυγερινού, αλλά και του Βασίλη Κοκοτσάκη, του πτεράρχου εν αποστρατεία Παπανικολάου και του οργανωτικού βραχίονα Τζουγανάτου – ήταν σταθερή και προβλέψιμη: "Καθαρίζω την Ελπίδα", "με εκβίαζαν", "προσπάθησαν να κάνουν αρχηγιλίκι". Αυτή η τακτική, αγαπητοί μου ακροατές, είναι παλιά και γνωστή.

Θυμίζει τη γνωστή ρήση των πολιτικών φορέων που, αντί να δέχονται την κριτική, στρέφονται εναντίον των κριτικών τους, παρουσιάζοντας τους ως «συστημικούς», «παρατρεχάμενους», ή ακόμα και «πράκτορες της συγκάλυψης». Αλλά εδώ υπάρχει ένα κρίσιμο ερώτημα που οφείλει να απαντήσει η πρόεδρος της «Ελπίδας»: Πότε μια νέα πολιτική κίνηση μετατρέπεται σε προσωποπαγές κόμμα εξουσίας; Η απάντηση είναι απλή: Όταν η ηγεσία αρνείται να υποταχθεί στους κανόνες της συλλογικότητας.

Όταν το πρώτο πολιτικό συνέδριο αναβάλλεται για μετά τις εκλογές, όταν η οργανωτική δομή διαλύεται μέσα σε τρεις μήνες, όταν στελέχη που θυσιάζουν τον χρόνο και την αξιοπιστία τους αποχωρούν με βαριές καταγγελίες, τότε το αφήγημα του «νέου, καθαρού, λαϊκού κινήματος» αποδομείται πλήρως.

Δεν είναι τυχαίο ότι γνωστά στελέχη που είχαν ταυτιστεί με τον αγώνα των θυμάτων, απομακρύνθηκαν ή αποχώρησαν.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ο ίδιος ο κ. Κοκοτσάκης, ένας πραγματογνώμονας διεθνούς κύρους, έπαυσε κάθε συνεργασία με την «τεχνική ομάδα». Και δεν είναι τυχαίο ότι ο Αυγερινός, τη στιγμή της παραίτησής του, προβαίνει σε μία αναλογία – αναλογία με τη Μεγάλη Στοά των Αθηνών, με την πολιτική μασονία.

Η «Μασονία» της πολιτικής και τα παράλληλα κέντρα Δεν είναι υπερβολή, ούτε εντυπωσιασμός, η αναφορά του Αυγερινού σε μυστικιστικές δομές.

Όταν μιλάμε για παράλληλο Γραφείο Τύπου με άγνωστη σύνθεση, για ομάδες-μαϊμού και λογαριασμούς τρολ που δημιουργούνται από το back office, πότε από τη βάση, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μία πολιτική φαρσοκωμωδία που έχει παραγνωρίσει τη σοβαρότητα της συγκυρίας.

Αυτό που συνέβη μέσα στην «Ελπίδα» είναι το ίδιο φαινόμενο που καταστρέφει κάθε αριστερό, λαϊκό ή αντισυστημικό κίνημα στον τόπο μας εδώ και δεκαετίες: η υποκατάσταση της βάσης από μία κλειστή ομάδα που αυτοαποκαλείται «επιτελείο». Οι διαχωρισμοί σε «σωστούς» και «λάθους», οι αποβολές, τα «παράλληλα» κέντρα, η απαξίωση του στελεχικού δυναμικού, το κάψιμο ανθρώπων που έδωσαν τον μόχθο τους – όλα αυτά δεν συνθέτουν ένα κίνημα.

Συνθέτουν μία μονοπρόσωπη ΙΚΕ, με μία πρόεδρο που, όπως προκύπτει, είτε δεν γνώριζε τι γινόταν γύρω της (πράγμα ανησυχητικό για ηγέτιδα), είτε γνώριζε και ανεχόταν (πράγμα ακόμη πιο ανησυχητικό). Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η αντίφαση: Από τη μία, η κ. Καρυστιανού παρουσιάζεται ως το «καθαρό» πρόσωπο που μάχεται το σύστημα.

Από την άλλη, διαχειρίζεται το κόμμα της με μεθόδους που θυμίζουν τα χειρότερα δείγματα του συστήματος: παρασκηνιακές μεθοδεύσεις, ετεροκαθοριζόμενες αποφάσεις, και μία εμμονή στην προσωπική αλήθεια που ακυρώνει κάθε συλλογική διαδικασία.

Το δημοσκοπικό αδιέξοδο και η απειλή του 3% Ας έρθουμε τώρα σε ένα σκληρό, αλλά ρεαλιστικό, πολιτικό συμπέρασμα: Όλη αυτή η εσωστρέφεια δεν περνάει απαρατήρητη από την κοινωνία.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μία συνεχόμενη, ανησυχητική κάθοδο της «Ελπίδας». Και δεν είναι μόνο τα ποσοστά.

Είναι η ποιότητα των ψηφοφόρων που αποχωρεί.

Τα στελέχη που φεύγουν τώρα είναι άνθρωποι που, δυνητικά, θα μπορούσαν να φέρουν μαζί τους ένα κομμάτι της μεσαίας, αστικής, πολιτικοποιημένης τάξης που απαιτεί σοβαρότητα.

Όταν όμως ο εκπρόσωπος Τύπου φεύγει με τη βαριά κληρονομιά των «φυτευτών συμβουλατόρων», τότε το μήνυμα που περνάει είναι ότι εντός του κόμματος υπάρχουν δύο ταχύτητες: μία για τα στελέχη που «ξέρουν» και μία για τη βάση που απλώς πρέπει να ψηφίσει.

Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο κρίσιμο αν συνυπολογίσουμε την επικείμενη ίδρυση του κόμματος Σαμαρά.

Το νέο αυτό σχήμα, που αντλεί από την ίδια δεξαμενή ψηφοφόρων – δηλαδή από το χώρο της συντηρητικής, ευρωπαϊκής, αντισυστημικής αλλά θεσμικής δεξιάς – θα απορροφήσει σχεδόν βεβαίως ένα μέρος της δυνητικής εκλογικής βάσης της «Ελπίδας». Όταν μάλιστα ανέβει η συσπείρωση των μεγάλων κομματικών σχηματισμών στην τελική ευθεία των εκλογών, η «Ελπίδα» θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα δημοσκοπικό τείχος που δύσκολα θα ξεπεράσει το 3%. Και εδώ τίθεται το εξής ηθικό ερώτημα: Αν ένα κόμμα φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει τα θύματα, αλλά τελικά δεν καταφέρνει καν να μπει στη Βουλή, τι επιτυγχάνει; Επιτυγχάνει, εν τέλει, τη διάχυση της αγωνίας των πολιτών σε μία πολιτική άσκηση ματαιοπονίας.

Αντί να δυναμώσει το αίτημα για δικαιοσύνη, το αποδυναμώνει, το περιθωριοποιεί, το κάνει να μοιάζει με ακόμα μία εκλογική παρένθεση.

Το ιστορικό πλαίσιο – Ο Μητσοτάκης, το σύστημα και η πολυπλοκότητα των αντιθέσεων Εδώ πρέπει να είμαστε ακόμη πιο αιχμηροί.

Δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για την «Ελπίδα» χωρίς να συνδέσουμε την πορεία της με τον ευρύτερο πολιτικό κάμπο.

Όπως πολύ σωστά αναφέρεται στα σχόλια που κυκλοφορούν, η υπόθεση της Μαρίας Καρυστιανού συνδέεται με πολλά ερωτηματικά που ξεπερνούν το κόμμα της.

Αναφέρονται – και είναι γεγονός που χρήζει διερεύνησης – χρήση ευεργετημάτων από το καθεστώς Μητσοτάκη, διαγραφές δανείων, ακόμα και σπίτι που αποκτήθηκε μέσω πλειστηριασμού από funds.

Αυτά, ακόμα κι αν απέχουν από την ουσία του αιτήματος για δικαιοσύνη, χρωματίζουν το πολιτικό αφήγημα.

Όταν μία ηγέτιδα παρουσιάζεται ως το αδιαπραγμάτευτο «θύμα» του συστήματος, αλλά διαπιστώνεται ότι έχει βρεθεί σε θέσεις που δείχνουν οικονομική σχέση με τον χώρο της εξουσίας, τότε η κατηγορία της «φαρσοκωμωδίας» δεν είναι άδικη.

Πρέπει να το πούμε καθαρά: Ο αγώνας για τη δικαιοσύνη στα Τέμπη δεν χωράει ταυτόχρονα και παράλληλες σχέσεις με το ίδιο το σύστημα που κατηγορείς.

Αυτό δεν είναι θέμα πολιτικής στρατηγικής – είναι θέμα ηθικής συνέπειας.

Η πολιτική αξιοπιστία χτίζεται με πράξεις, όχι με συνθήματα.

Και οι πράξεις του τελευταίου εξαμήνου δείχνουν μία αποδιοργάνωση που δεν επιτρέπει αισιοδοξία.

Οι «57 ψυχές» πάνω από τα κομματικά παιχνίδια Φτάνουμε τώρα στο κεντρικό, το ανυπέρβλητο σημείο αναφοράς: Τις 57 ψυχές των Τεμπών.

Αυτός ο αριθμός δεν είναι σλόγκαν.

Δεν είναι μία γραμμή σε προεκλογικό φυλλάδιο.

Είναι ζωές, είναι όνειρα, είναι οικογένειες που σκίστηκαν.

Κάθε φορά που η πολιτική αντιπαράθεση γύρω από την «Ελπίδα» παίρνει διαστάσεις προσωπικής βεντέτας, κάθε φορά που ο εκπρόσωπος Τύπου μιλάει για διακοπές, κάθε φορά που γίνονται αναρτήσεις με οχήματα και Μπομπ Μάρλεϊ, οι 57 ψυχές υποβαθμίζονται.

Γίνονται δευτερεύουσες, γίνονται αφορμή για selfie, γίνονται μία ακόμα «υπόθεση» στην πολιτική σκακιέρα.

Η αναζήτηση της αλήθειας δεν είναι υπόθεση πολιτικών προσωπικοτήτων.

Είναι υπόθεση του λαού.

Είναι υπόθεση δικαιοσύνης που πρέπει να αποδοθεί χωρίς εκπτώσεις, χωρίς συναλλαγές, χωρίς παράλληλα γραφεία Τύπου που λειτουργούν πίσω από την πλάτη των στελεχών.

Γι' αυτό, το μήνυμά μου είναι σαφές και το επαναλαμβάνω με κάθε ευκαιρία: Οι οικογένειες των θυμάτων δεν έχουν ανάγκη από πολιτική παράταξη.

Έχουν ανάγκη από αλήθεια.

Η αλήθεια όμως, σε αντίθεση με την πολιτική, είναι πάντα απαιτητική.

Δεν συγχωρεί ελλιπείς διαδικασίες, κρυφά κέντρα, εκβιασμούς και εγωπάθειες.

Η εσωτερική δημοκρατία ως μοναδικό εχέγγυο σοβαρότητας Ας επιστρέψουμε όμως στη λειτουργία του κόμματος, γιατί εκεί βρίσκεται η μήτρα της κρίσης.

Σε οποιοδήποτε νέο πολιτικό εγχείρημα, η πρώτη δοκιμασία δεν είναι η εκλογική μάχη.

Είναι η εσωτερική συνοχή.

Και η συνοχή δεν έρχεται με βολές κατά των στελεχών που φεύγουν.

Έρχεται με κανόνες, με συνέδρια, με ψηφισμένες διαδικασίες, με διαφάνεια.

Δυστυχώς, η «Ελπίδα» δεν λειτουργεί καν με τους δημοκρατικούς εσωκομματικούς κανόνες του καταστατικού, έστω αυτού που ακόμα δεν έχει επικυρωθεί από τη βάση του κινήματος μέσω του ιδρυτικού συνεδρίου . Το ανώτατο όργανο, το Συνέδριο, μετατέθηκε για μετά τις εκλογές.

Αυτό, από μόνο του, συνιστά πολιτικό οξύμωρο: πώς διεκδικείς την ψήφο των πολιτών όταν η ίδια η συλλογική σου νομιμοποίηση παραμένει μετέωρη; Η απάντηση είναι μία: Δεν μπορείς.

Δεν μπορείς να απαιτείς σοβαρότητα όταν η δική σου εσωτερική δομή θυμίζει αποκλειστικά λέσχη γνωστών και «φυτευτών». Δεν μπορείς να κρίνεις την κυβέρνηση για έλλειψη διαφάνειας, όταν στο δικό σου χώρο υπάρχουν «παράλληλα γραφεία» που ούτε ο εκπρόσωπός σου γνωρίζει.

Αυτή η αντίφαση είναι τόσο τρανταχτή, που πλέον δεν χρειάζεται καν να την αναλύσεις βαθιά: ένα παιδί δημοτικού καταλαβαίνει ότι δεν μπορείς να πεις "έξω οι κλέφτες" όταν οι συνεργάτες σου, σου κλέβουν την επικοινωνιακή σου γραμμή χωρίς εσύ να το ξέρεις.

Το βλέμμα στο μέλλον – Πού πάει το λαϊκό κίνημα; Και μετά από όλα αυτά, γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: Πού πάει το λαϊκό κίνημα; Η απάντηση είναι ότι, δυστυχώς, το λαϊκό κίνημα δέχεται πλήγματα από ανθρώπους που έρχονται από το πουθενά, με μηδενική πολιτική εμπειρία, αλλά με μεγάλη έκθεση στα ΜΜΕ.

Η πολιτική δεν είναι τηλεοπτικό σόου.

Δεν είναι συγκινησιακό ξέσπασμα.

Είναι μόχθος, είναι οργάνωση, είναι γνώση των μηχανισμών, είναι η ικανότητα να κρατάς ισορροπίες ανάμεσα σε αντίρροπες δυνάμεις.

Η κ. Καρυστιανού – και το λέω με κάθε σεβασμό στην προσωπική της ιστορία – εισήλθε στον πολιτικό στίβο χωρίς να έχει την παραμικρή τριβή με τη βασική θεωρία της πολιτικής επιστήμης , της πολιτικης επικοινωνίας, με τις έννοιες της συσπείρωσης, του πολιτικού χρόνου, της διαχείρισης προσώπων και κρίσεων.

Και αυτό φαίνεται. Ο Αυγερινός, με την εμπειρία του, ίσως ήταν το μόνο αντίβαρο που κρατούσε το εγχείρημα όρθιο.

Τώρα που έφυγε, η έκθεση είναι μοιραία.

Οι υπόλοιποι συνεργάτες της προέδρου, όπως προκύπτει, είναι είτε άγνωστοι, είτε ανυποψίαστοι, είτε απλώς συνοδοιπόροι σε μία αναλώσιμη διαδρομή.

Η πολιτική δεν συγχωρεί τον ερασιτεχνισμό.

Και η "Ελπίδα", δυστυχώς, υπήρξε ένα θλιβερό παράδειγμα του πώς μία μεγάλη αγωνία μπορεί να μετατραπεί σε μία μικρή, φθαρμένη πολιτική επιχείρηση.

Το χρέος μας απέναντι στην αλήθεια Κλείνοντας, θα ήθελα να σας καλέσω σε μία στάση ωριμότητας.

Η πολιτική μας σκηνή βράζει.

Η οργή των πολιτών για τα Τέμπη είναι δίκαιη, βαθιά και ανυποχώρητη.

Κανένα κόμμα, καμία παράταξη, καμία ηγέτιδα δεν μπορεί να την εγκλωβίσει και να την οικειοποιηθεί.

Η αλήθεια είναι υπόθεση όλων μας.

Των οικογενειών, των δημοσιογράφων, των δικαστών, των πολιτικών που σέβονται τους θεσμούς, αλλά και του απλού πολίτη που απαιτεί να πάψουν τα "παράλληλα" να είναι η νόρμα.

Ας αφήσουμε λοιπόν πίσω μας τις επικοινωνιακές φούσκες, τις ανάρτησης με Μπομπ Μάρλεϊ, τα αινιγματικά μηνύματα περί διακοπών.

Ας επιστρέψουμε στην ουσία: 57 ψυχές περιμένουν δικαίωση.

Και αυτή η δικαίωση δεν θα έρθει ούτε από τα social media, ούτε από τις παράλληλες δομές, ούτε από τις αντιπαραθέσεις σε πάνελ.

Θα έρθει μόνο όταν η ελληνική κοινωνία συσπειρωθεί γύρω από την αξία της αλήθειας, πέρα και πάνω από κάθε κομματική σημαία.

Η ελπίδα, πραγματική ελπίδα, υπάρχει.

Αλλά δεν ονομάζεται Καρυστιανού, ούτε Αυγερινός.

Ονομάζεται λαός που ξυπνάει και απαιτεί να μάθει γιατί πέθαναν τα παιδιά του. Αυτό είναι το μήνυμά μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους