Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 Σιωπή Μπροστά στη Σήψη – Η Κοινωνία Οφείλει να Ξυπνήσει -- Η Σιωπή Δεν Είναι Ουδετερότητα – Είναι Συνενοχή Η σημερινή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα στη χώρα αποκαλύπτει με ωμό τρόπο τη σαθρότητα ενός συστήματος που λειτουργεί με γνώμονα τη συγκάλυψη, την εξυπηρέτηση συμφερόντων και την κατ’ επιλογήν εφαρμογή της δικαιοσύνης.

Τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα που έρχονται στο φως, από την κακοδιαχείριση κοινοτικών επιδοτήσεων μέχρι τις απευθείας αναθέσεις δισεκατομμυρίων, συνθέτουν μια εικόνα θεσμικής αποσύνθεσης και βαθιάς διαφθοράς.

Η καταστρατήγηση της κοινής λογικής φτάνει στα όρια της γελοιότητας όταν δηλώνονται καλλιέργειες μπανάνας στον Όλυμπο και βαμβακιού σε βουνοκορφές, μόνο και μόνο για να εισπραχθούν κονδύλια.

Κι όμως, κανείς δεν λογοδοτεί.

Το κράτος αντί να ελέγχει, φαίνεται να συμμετέχει ενεργά ή να κλείνει τα μάτια σε ό,τι δεν βολεύει.

Παράλληλα, τα δημόσια αγαθά ιδιωτικοποιούνται χωρίς στρατηγικό όραμα, με μοναδικό στόχο το πρόσκαιρο οικονομικό όφελος λίγων.

Οι πολίτες καλούνται να πληρώνουν υπέρογκες τιμές για την ενέργεια, ενώ τους παρουσιάζεται μια «πράσινη μετάβαση» που περισσότερο μοιάζει με πρόσχημα λεηλασίας του φυσικού περιβάλλοντος και του δημόσιου πλούτου.

Η αποδόμηση των θεσμών επιτείνεται όταν αλλάζουν πορίσματα, στήνονται επιτροπές ξεπλύματος, νομοθετούνται εξαιρέσεις για φίλους και ευνοούμενους, και η κοινή γνώμη παραπλανείται με ελεγχόμενη πληροφόρηση.

Η ενημέρωση δεν είναι πλέον εργαλείο δημοκρατίας, αλλά μηχανισμός ελέγχου της σκέψης.

Μέσα σε όλα αυτά, η κοινωνία μοιάζει να βυθίζεται στην αδιαφορία ή τον φόβο.

Όμως η σιωπή, σε τέτοιες εποχές, δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή.

Αν δεν υπάρξει συλλογική απαίτηση για διαφάνεια, λογοδοσία και δικαιοσύνη, τότε το σάπιο θα διαιωνίζεται.

Και η δημοκρατία θα φθείρεται όχι από τις επιθέσεις των εχθρών της, αλλά από την παθητικότητα των πολιτών της.

Σε μια χώρα που διαρκώς υποφέρει από την οικονομική και κοινωνική αστάθεια, το μεγαλύτερο πλήγμα δεν είναι μόνο οι αριθμοί, αλλά η πλήρης απαξίωση της αλήθειας και της λογοδοσίας.

Τα πρόσφατα αποκαλυπτικά στοιχεία για το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ – τον οργανισμό που διαχειρίζεται κοινοτικές αγροτικές επιδοτήσεις – αποτελούν το πιο κραυγαλέο παράδειγμα ενός παρασιτικού μηχανισμού που έχει εγκατασταθεί μέσα στο κράτος για να υπηρετεί μικρά και μεγάλα συμφέροντα.

Δηλώσεις καλλιεργειών σε περιοχές όπου δεν φύεται ούτε χόρτο, επιδοτήσεις σε ανύπαρκτες παραγωγές, οργανωμένα δίκτυα «παραγωγών» και «μεσαζόντων» με πρόσβαση σε διοικητικούς μηχανισμούς και πολιτική κάλυψη, συνθέτουν μια εικόνα απάτης με ευρωπαϊκά κονδύλια, σε βάρος των πραγματικών αγροτών και των φορολογουμένων.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για ένα σύστημα σχεδιασμένο για να εξαγοράζει ψήφους, να δημιουργεί πολιτικά παραμάγαζα και να διακινεί μαύρο χρήμα.

Και το φαινόμενο δεν περιορίζεται στον αγροτικό τομέα.

Οι πολίτες βιώνουν καθημερινά το ασφυκτικό κόστος ζωής λόγω των καρτέλ στην ενέργεια, στις τράπεζες και στα βασικά είδη διατροφής.

Ο ανταγωνισμός έχει νεκρωθεί, οι τιμές στα ράφια αυξάνονται ανεξέλεγκτα, ενώ ο επίσημος πληθωρισμός εμφανίζεται "ελεγχόμενος". Ποιος ελέγχει, όμως, ποιον; Τα καρτέλ ενέργειας απομυζούν τους καταναλωτές με ρήτρες και μονοπωλιακές πρακτικές, ενώ ταυτόχρονα ενισχύονται με κρατικούς πόρους στο όνομα της πράσινης μετάβασης.

Αγοράζουμε πανάκριβο φυσικό αέριο και ρεύμα, την ίδια στιγμή που οι πολυεθνικές αυξάνουν τα κέρδη τους, ενώ ο κόσμος ζει με κομμένες παροχές.

Οι ανεμογεννήτριες ξεφυτρώνουν ακόμα και σε προστατευόμενες περιοχές, όχι με γνώμονα την ενεργειακή αυτάρκεια, αλλά την κερδοσκοπία.

Στον τραπεζικό τομέα, οι πολίτες βλέπουν τις τράπεζες να επιδοτούνται, να ανακεφαλαιοποιούνται επανειλημμένα, και όμως να μην προσφέρουν ρευστότητα στην πραγματική οικονομία.

Επιτόκια δανείων εκτοξεύονται, ενώ οι αποταμιεύσεις δεν αποφέρουν σχεδόν τίποτα.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας επιστρέφουν μεθοδευμένα, χτυπώντας τα πιο ευάλωτα νοικοκυριά.

Στα τρόφιμα, οι αλυσίδες σούπερ μάρκετ συνεργάζονται με μεγαλοπαραγωγούς και διαμορφώνουν τις τιμές αυθαίρετα.

Εδώ και μήνες, βασικά είδη διατροφής παρουσιάζουν αυξήσεις άνω του 20-30%, χωρίς καμία αναλογική αύξηση στους μισθούς.

Η ακρίβεια έχει γίνει μόνιμο καθεστώς.

Κι όμως, η πολιτεία παρακολουθεί αμέτοχη ή περιορίζεται σε επικοινωνιακές «καμπάνιες» και πρόχειρα pass.

Η μεγαλύτερη, όμως, ήττα δεν είναι μόνο θεσμική ή οικονομική.

Είναι ηθική.

Είναι η εξοικείωση με τη διαφθορά, η κανονικοποίηση της αδικίας, η παραίτηση από τη διεκδίκηση.

Όταν η διαφθορά γίνεται συστημική και η τιμωρία ανύπαρκτη, η κοινωνία διαβρώνεται από μέσα.

Οι πολίτες αισθάνονται αδύναμοι και μόνοι.

Όμως δεν είναι.

Έχουν δύναμη, φτάνει να τη θυμηθούν.

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή.

Η ευθύνη του πολίτη είναι να μη συμβιβαστεί, να μη φοβηθεί, να ζητήσει καθαρούς θεσμούς, διαφάνεια, δικαιοσύνη, κοινωνική αξιοπρέπεια.

Αυτή η κρίση δεν είναι μόνο πολιτική ή οικονομική.

Είναι υπαρξιακή.

Κι αν θέλουμε να αναστραφεί, δεν αρκούν οι καταγγελίες – χρειάζεται αφύπνιση, συλλογική δράση και αδιαπραγμάτευτη διεκδίκηση για ένα κράτος που να υπηρετεί πραγματικά τον πολίτη. .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους