Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάζω γιατί είναι "παρεϊκή" υποχρέωση, υποχρέωση για τη Λέσχη ανάγνωσης του Εύμαρου, το βιβλίο του προφήτη του Πωλ Λυντς.

Έκανα και μια ανάρτηση σχετικά για τις υπογραμμίσεις της/του προηγούμενης/ου αναγνώστριας/η. Αυτό όμως είναι το λιγότερο, το συνήθισα.

Άρχισα να νιώθω μια συμπάθεια, μια συμπαράσταση για αυτά που τράβηξε κι εκείνη διαβάζοντας το βιβλίο, που δεν έχω τελειώσει ακόμη, για το θησαυρό της συγγραφικής ψυχής που έφτιαξε τα τοιχώματα αυτής της φυλακής, της παγίδας που μας έκλεισε μέσα για να περάσουμε τη δοκιμασία της κεντρικής ηρωίδας, όλων των ηρώων αλλά κυρίως αυτής.

Σελίδες όλο στιλ και τέχνη και ομορφιά, ένας χώρος που κινείται παράλληλα με την ιστορία, το πιο απλό το πιο ασήμαντο και η ομορφιά του, στη φύση τους δρόμους στις ανθρώπινες σχέσεις, στον τρόπο που τα γράφει, όλα σαν να είναι παραίσθηση ή παρελθόν γιατί το θέμα είναι μια φρικτή δυστοπία που έχει πλήξει την Ιρλανδία.

Μια δικτατορία.

Θεέ μου πώς αντέχω και συνεχίζω, δεν αντέχω.

Δεν νικά η γοητεία της συγγραφικής πένας το πλάκωμα που μου προκαλεί. έχουν μείνει δυο κεφάλαια, booker έχει πάρει το βιβλίο , δεν μου φταίει αυτός/ή που το πρότεινε.

Φαίνεται πως οι νέοι συγγραφείς γράφουν για αυτό που ζούμε, δείχνουν τρόπους αντίδρασης ή εκμηδένισης που έχουν ανάγκη για να ταυτιστούν οι αναγνώστες.

Στη μαύρη μαυρίλα σαν νευρόσπαστο η ηρωίδα χτυπιέται στις συμπληγάδες πέτρες της δικτατορίας και των ανταρτών, όλοι μοιάζουν, επιφυλάσσομαι και μακάρι να έχω άδικο δυο κεφάλαια μου μένουν.

Ακούω στις ειδήσεις τα νέα για τις Μέγκα πυρκαγιές σε Γαλλία και Ισπανία, τους νεκρούς πυροσβέστες στην Ελλάδα, τις φωτιές στην Πάρο και την Κρήτη για τη στάθμη του Δούναβη που έχει κατέβει, για το πυρηνικό εργοστάσιο στην Ουγγαρία και τον πυρηνικό σταθμό στη Ρουμανία που έκλεισε γιατί δεν μπορουν να ψυχθουν επαρκώς, για τη Μεγάλη Βρετανία που έχει κηρυχθεί επίσημα σε κατάσταση ξηρασίας...και δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι αλήθεια, ότι δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας για δυστοπικό μυθιστόρημα.

Άκουσα ακόμα και την συμβουλή "να μάθουμε να ζούμε με τις πυρκαγιές"... μέχρι πότε; Μέχρι να μην υπάρχει κάτι να καεί; Συγγνώμη για την ασυνήθιστη λογοδιάρροια νυχτιάτικα, ίςως είμαι άδικη για το βιβλίο, στην πραγματικότητα για να είμαι ειλικρινής βρίσκω μικρές σανίδες σωτηρίας στην σπουδαία χρήση της γλώσσας, στην ενατένιση της ομορφιάς ακόμα και όταν χάνεται, στις τρυφερές αναμνήσεις από τις σχέσεις των ανθρώπων.

Αυτό με κάνει να αντέχω το σύμπαν του βιβλίου. Ίσως αυτό είναι ένα κλείσιμο του ματιού για τα υπόλοιπα, τα δικά μας τα παρόντα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους