Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην εκπνοή των γενεθλίων μου είχα την απίστευτη τύχη (και τις απίστευτες φίλες) ώστε να βρεθώ στο Έριτσε, πάνω από το Τράπανι δηλαδή κάπου στη δυτική Σικελία.

Διαλέγω αυτές ως τις ωραιότερες στιγμές που είδα και ένιωσα ανάμεσα πολλές άλλες ίσως ομορφότερες σε όλο μας το ταξίδι.

Btw, κουράστηκα με τα πολύ γιορτινά μέρη και τις πολύ γιορτινές διαθέσεις και το μέρος αυτό ήταν ακριβώς η απάντηση στην μελαγχολία που βιώνω σε όλα μου τα γενέθλια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Εσωτερικές αυλές και εσωστρέφεια.

Περπατάς σε αυτό το μεσαιωνικό χωριό και καταλαβαίνεις σε λίγο χρόνο ότι είναι πολύ αρχαιότερο.

Δηλαδή βρίσκεσαι πάνω σε έναν χώρο λατρείας 2.500+ χρόνων.

Κάτω η κανονικότητα και η ζέστη της παραλίας και σε λίγα λεπτά, 800 μέτρα πιο ψηλά, είσαι μέσα στην ομίχλη που λέμε εμείς-στην αγκαλιά της Αφροδίτης που λένε οι ντόπιοι.

Ο ζεστός αέρας της Μεσογείου ανεβαίνει στις πλαγιές και το αποτέλεσμα είναι αυτή η πύκνωση που νομίζω φαίνεται ακόμη και από τις φωτογραφίες.

Για μένα, αμνιακός σάκος.

Οπότε το Έριτσε και κρύβεται και σε κρύβει.

Παράλογα πολλές εκκλησίες, γωνιές απόλυτης ησυχίας και μοναξιάς· έχεις εκατό λόγους για να προσευχηθείς στα ελληνικά, τα ιταλικά ή σε κάποια αρχαία γλώσσα.

Αυτή ήταν η τέλεια αλλαγή διάθεσης που επιθυμούσα ως δώρο γενεθλίων και η νομιμοποίηση της.

Γιατί γενέθλια σημαίνει μελαγχολία για όσα δεν ήρθαν και μεταξύ μας και γιατί να έρθουν απαραίτητα; Και χαρά για τη μικρή νίκη στο θάνατο.

Και που είμαστε εμείς (με την Καλλιόπη μου και τη Γωγώ μου) για λίγο/ για όσο, σε αυτόν τον κόσμο που κάποτε ήταν άλλοι, είτε λάτρευαν την Αστράτη ή την Αφροδίτη ή την Παναγία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους