Δεν συνηθίζω να τοποθετούμαι δημόσια για ζητήματα που γεννούν αντιπαραθέσεις. Όταν όμως η αφορμή αφορά στο ελληνικό τραγούδι που με αυταπάρνηση κι εγώ υπηρετώ στην ανάγκη να καλλιεργείται αέναη...

Πλήρες Κείμενο:

Δεν συνηθίζω να τοποθετούμαι δημόσια για ζητήματα που γεννούν αντιπαραθέσεις. Όταν όμως η αφορμή αφορά στο ελληνικό τραγούδι που με αυταπάρνηση κι εγώ υπηρετώ στην ανάγκη να καλλιεργείται αέναη παιδεία για τον Άνθρωπο, αισθάνομαι πως η σιωπή δεν είναι πάντοτε η ενδεδειγμένη στάση, αλλά χρέος να γίνει φωνή και μάλιστα στεντόρεια.

Παρακολουθώντας τα όσα συνέβησαν στο αρχαίο θέατρο Διον με πρωταγωνιστή τον Μανώλη Μητσιά, δεν θα σταθώ στο πρόσωπο αλλά στο γεγονός.

Και το γεγονός αυτό μας καλεί όλους, από τους δημιουργούς ως τον τελευταίο ακροατή, να αναλογιστούμε κάτι βαθύτερο.

Το τραγούδι, αγαπητοί μου, δεν είναι μόνο μια σύνθεση ή ένα ποιητικο κείμενο η στιχος που προστατεύεται από τον νόμο. Είναι Μνήμη, Βίωμα, Πολιτισμός.

Είναι ο ιερός τόπος όπου ο ποιητής, ο στιχουργός, ο συνθέτης και ο ερμηνευτής συναντωνται με τον Ανθρωπο.

Εκεί σημειώνεται η κορυφωση της ανθρώπινης έκφρασης, όπου η έμπνευση μεταμορφώνεται σε κοινό βίωμα και η Τεχνη γίνεται γέφυρα ανάμεσα στις ψυχές, στις γενιές και την Ιστορία.

Αυτές τις Αξίες επιχειρώ και ως δάσκαλος να μεταλαμπαδευω στους συμ μαθητές μου τόσα χρόνια.

Τα λεγόμενα "πνευματικά δικαιώματα" σαφώς αποτελούν αναφαίρετο και απολύτως σεβαστό θεσμό.

Χάρη σε αυτά προστατεύεται ο δημιουργός και η δημιουργία του.

Ο ίδιος όμως ο θεσμός περί προστασίας, υπηρετεί ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ τον Πολιτισμό κι έχει υπόσταση και ουσία ΜΟΝΟΝ όταν ασκείται με διάκριση, ευαισθησία και συναίσθηση της ευθύνης που συνοδεύει και μεγαλώνει την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Ο κάθε δημιουργός διαχρονικά, πολλώ δε μάλλον οι σπουδαίοι ιστορικά δημιουργοί της πατρίδας μας, δεν εμπνεύστηκαν τα έργα τους για να εγκλωβιστούν στη σιωπή!(;). Έπλεξαν τους ακριβούς τους "κόμπους" στον καμβά της Τεχνης για να γίνουν προσευχή, μνήμη, παρηγοριά και ελπίδα στις ψυχές των ανθρώπων.

Κι εμείς οι ερμηνευτές, όταν προσεγγίζουμε αυτά τα έργα με ταπείνωση και σεβασμό δεν τα ιδιοπουμαστε, αλλά τα διακονουμε.

Συναντούμε τον ψυχισμό μας σε αυτά και διαλαλουμε ως απόστολοι τα μηνύματα τους σ' όλους εκείνους που με την ευγένεια της ακρόασης τους μας τιμούν με το να τα τραγουδούν μαζί μας.

Πώς αλλιώς πια θα "γυρίσει ο ήλιος" στη ζωή μας;... Εύχομαι το πρόσφατο περιστατικό να αποτελέσει αφορμή για έναν ουσιαστικό διάλογο.

Έναν διάλογο που - επιτέλους - δεν θα αναζητά νικητές και ηττημένους, αλλά θα υπηρετεί ως κοινό αγαθό τη ζωντανή συνέχεια του ελληνικού τραγουδιού, με απόλυτο σεβασμό τόσο προς τους δημιουργούς όσο και προς όλους εμάς τους ερμηνευτές, τις "αιχμες των δορατων" που με τη φωνή μας διατηρούμε το έργο τους ζωντανό μέσα στον χρόνο.

Μια και ο Πολιτισμός δεν είναι είδος κληρονομιας μόνο! Όπως και ο καλλιτέχνης ΔΕΝ ανήκει μονάχα στην οικογένεια του.

Και ο ίδιος και το έργο του παραδίδεται στον Ανθρωπο, στον Χρόνο και την Ιστορία. Για να μένει παντα ζωντανή η Ζωή,... αλλά και ο ίδιος! . Σωτήρης Δογάνης Ερμηνευτής

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους