Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλησπέρα! Δεν συνηθίζω να γράφω για θέματα που αφορούν την πολιτική σε αυτή τη σελίδα.

Όχι γιατί δεν έχω άποψη, αλλά γιατί δεν θέλω να γίνεται πρόσφορο έδαφος για καβγάδες ανάμεσα σε διάφορους μυστήριους που δεν έχουν άλλη δουλειά από το να βρίζονται κάτω από ξένες αναρτήσεις.

Σήμερα, όμως, είμαι έξαλλη από το πρωί.

Με το θράσος που έχουν κάποιοι να κοιτούν τον κόσμο στα μάτια και να λένε τέτοια ψέματα.

Με τη βεβαιότητά τους ότι ο κόσμος έχει κοντή μνήμη, ότι είναι αφελής, ότι δεν ενημερώνεται και ότι χειραγωγείται εύκολα.

Μισό, θα σας πω τι ήταν αυτό που με τσάντισε.

Βγήκε, λοιπόν, ένας εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης σε μια πρωινή εκπομπή και, μιλώντας για το άρθρο 16 και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αναφέρθηκε σε «παιδεία-σούπερ μάρκετ». Με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, ειρήσθω εν παρόδω, διαφωνώ.

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα. ΡΩΤΑΩ ΨΥΧΡΑΙΜΑ: ΠΟΙΟΣ ΡΕ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ; Μισό να σας εξηγήσω, γιατί όσοι δεν έχετε σχέση με τον κλάδο δεν είστε υποχρεωμένοι να γνωρίζετε τι έχει συμβεί όλα αυτά τα χρόνια.

Από τη στιγμή που καταργήθηκαν τα μόρια από τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ, τα οποία αποκτήσαμε με κόπο, διάβασμα και γνώσεις, και περάσαμε στη λογική του προσοντολογίου, άνοιξε ο ασκός του Αιόλου.

Ξαφνικά άρχισε ένας αγώνας δρόμου για τη συλλογή χαρτιών.

Μεταπτυχιακά αμφιβόλου ποιότητας από πανεπιστήμια του εξωτερικού που κανείς δεν ήξερε ούτε πού βρίσκονται.

Μοριοδοτούμενα σεμινάρια επί σεμιναρίων.

Πιστοποιήσεις ξένων γλωσσών από δεκάδες διαφορετικούς φορείς, για να αποκτήσουν όλοι το πολυπόθητο χαρτί.

Άλλο που αρκετοί από όσους είχαν πιστοποιημένη γνώση ξένης γλώσσας δεν μπορούσαν να πουν ούτε «καλημέρα» στη συγκεκριμένη γλώσσα.

Τα μόρια, όμως, τα είχαν.

Και μετά ήρθε το μεγάλο πάρτι με τα ιδιωτικά κέντρα πιστοποίησης υπολογιστών.

Έμπαινες, έδινες 300 ευρώ και έβγαινες με πιστοποιητικό.

Άλλο που αργότερα, μέσα στα σχολεία, μας έβγαζαν την ψυχή άνθρωποι σε θέσεις ευθύνης που δεν ήξεραν ούτε ένα μέιλ να στείλουν, ούτε ένα αρχείο να επισυνάψουν, ούτε τα απολύτως βασικά να κάνουν.

Το χαρτί, όμως, υπήρχε.

Και κάθε χαρτί έδινε μόρια.

Και κάθε μόριο μπορούσε να σημαίνει μερικές θέσεις πιο πάνω στον πίνακα, έναν χρόνο λιγότερης ανεργίας, μια πιθανότητα να δουλέψεις λίγο πιο κοντά στο σπίτι σου ή απλώς να δουλέψεις.

Έτσι στήθηκε μια ολόκληρη αγορά πολλών εκατομμυρίων πάνω στην αγωνία των εκπαιδευτικών.

Πανεπιστήμια, κολέγια, φορείς πιστοποίησης, σεμινάρια, εξετάσεις, παράβολα.

Πλήρωνε, ξαναπλήρωνε, μάζευε χαρτιά, μάζευε μόρια και περίμενε να δεις αν αυτή τη χρονιά θα σε καλέσουν.

Κάποιοι έβγαλαν πάρα πολλά χρήματα από τον φόβο και την επαγγελματική ανασφάλεια χιλιάδων ανθρώπων.

Και θα μιλήσει ΠΟΙΟΣ σήμερα για παιδεία-σούπερ μάρκετ; Ελάτε τώρα.

Να είμαστε και λίγο σοβαροί.

Αλλά ξέρετε ποιος φταίει; Εμείς.

Και μόνο εμείς.

Γιατί αντί να ενημερωνόμαστε, κοιτάμε πώς θα μαλώσουμε μεταξύ μας.

Ποιος θα αποδείξει ότι έχει δίκιο.

Ποιος είναι με τον έναν και ποιος με τον άλλον.

Ποιος θα «κάνει τη δουλειά του» και μέσω ποιου.

Εδώ βαριόμαστε να διαβάσουμε ένα ΦΕΚ που αφορά άμεσα τη δουλειά και τη ζωή μας.

Και το αποτέλεσμα; Να κάνουν πάρτι στην πλάτη μας.

Να βγαίνουν πρωί πρωί στην τηλεόραση και να μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα.

Να καταγγέλλουν σήμερα το σύστημα που οι ίδιοι βοήθησαν να στηθεί χθες, ποντάροντας στο ότι κανείς δεν θυμάται τίποτα.

Για να μην πω ότι το δημόσιο σχολείο από τότε και μετά πήρε την κατηφόρα.

Αλλά αυτή είναι συζήτηση για άλλο ποστ. Γιατί αν την ανοίξουμε κι αυτή σήμερα, δεν θα τελειώσουμε ούτε αύριο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους