Θεέ μου, του λέω… Εγώ σε λατρεύω στον ανθό της αμυγδαλιάς, στο κύμα της θάλασσας, στο κουβάλημα του μυρμηγκιού, στο πέταγμα του αετού, στο κλάμα του μωρού, στο "αχ" τ' αθρώπου, στο τρέμουλο των...

Πλήρες Κείμενο:

Θεέ μου, του λέω… Εγώ σε λατρεύω στον ανθό της αμυγδαλιάς, στο κύμα της θάλασσας, στο κουβάλημα του μυρμηγκιού, στο πέταγμα του αετού, στο κλάμα του μωρού, στο "αχ" τ' αθρώπου, στο τρέμουλο των χεριών του παππού, στη μυρωδιά των γονέων, στην εμπασά του ξένου, στο αγλάκι του λαγού, στην υγρασά τση μύτης του σκύλου, στο χιλιοπωμένο παραμύθι τση γιαγιάς, στο μάσημα τσ' αγκινάρας και του χλωροκουκιού, στη ζεστασά του ρακοκάζανου, στη ζάλη του μαρουβά, στο ερωτικό σμίξιμο της χορδής τση λύρας με το αρσενικό δοξάρι, στο καταχτύπημα του σκαρόφτερου στση χορδές του λαγούτου, στη λαχτάρα της σκέψης μήπως πίσω από το κουδούνισμα του τηλεφώνου βρίσκονται τα παιδόγγονα μου, στα χαμόγελα που θωρώ να ζωγραφίζονται στα μάθια των φίλων μου σαν με θωρούνε.

Εγώ σε δοξάζω στην ανατολή και στη δύση του ήλιου, στη βροντή και στο αστροπελέκι, στη βροχή και στην αντάρα, στην κρυγιότη και στο λιοπύρι, στον ασκιανό τση χαρουπιάς, στην πυρωμένη σιδερόπετρα του Ψηλορείτη, στα γυροβολήματα μου στα σοκάκια των παιδικάτων μου, σε κάθε αναντράνισμα τση καρδιάς μου και σε κάθε μιρμίδισμα των ποδιών μου. Εγώ Θεέ μου, δεν σε μαντρώνω.

Γιατί είναι τεράστια, σαν κι Εσένα, και δεν χωρούνε σε μαντρί αυτά που αγαπώ, αυτά που πιστεύω κι αυτά απού με βαστούνε αζωντανό.

Μόνο ένα τοσοδά κονάκι σου 'χω χτισμένο εντός μου, κι όποτε θες, να 'ρχεσαι να ξωμένεις, άμα σου λείπει η Αγάπη. *Στρατάκης Μιχάλης Photo credits: Marian Beres #God

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους