Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ενα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ κείμενο θέσεων για την εταιρεία ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΑΕ , της υπουργού που θέλησε να γράψει σε μαρμάρινη πλάκα το όνομα της στην Ακρόπολη, γιατί «έχτισε» στον Βράχο ένα ασανσέρ ! ΕΛΕΝΗ ΒΟΥΛΤΣΙΔΟΥ RESPECT Βουλτσίδου Ελένη 🙏🌺 «Η Μελίνα Μερκούρη δεν έπεισε τη διεθνή κοινότητα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα με οικονομικά επιχειρήματα.

Επέμεινε ότι ο πολιτισμός δεν είναι εμπόρευμα αλλά κοινή μνήμη των λαών.

Εκεί βρισκόταν η ηθική δύναμη του ελληνικού επιχειρήματος.

Είναι, λοιπόν, παράδοξο η ίδια χώρα να υιοθετεί σήμερα μια θεσμική επιλογή που μεταφέρει –έστω και συμβολικά– την εταιρική λογική στον πυρήνα της πολιτιστικής διοίκησης». ⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️ Η γνώμη μου για το νομοσχέδιο του υπουργείου Πολιτισμού για τη διατήρηση της Πολιτιστικής κληρονομιάς, που ψηφίστηκε χτες από τη Νέα Δημοκρατία, και συγκεκριμένα για την αναδιοργάνωση του Οργανισμού Διαχείρησης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων ΟΔΑΠ). Πολιτισμός ΑΕ Της Ελένης Βουλτσίδου Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένα νομοσχέδιο υπερβαίνει το αντικείμενό του.

Δεν αφορά μόνο τη δημιουργία ενός νέου φορέα ή την αναδιάρθρωση μιας δημόσιας υπηρεσίας.

Αποκαλύπτει μια βαθύτερη αντίληψη για το κράτος, για τη δημοκρατία και για τα όρια της αγοράς.

Το νομοσχέδιο για τη δημιουργία Ανώνυμης Εταιρείας με αντικείμενο τη διαχείριση και την αξιοποίηση της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς είναι μια τέτοια περίπτωση.

Η δημόσια αντιπαράθεση εγκλωβίστηκε στο ερώτημα αν «ιδιωτικοποιούνται οι αρχαιότητες». Πρόκειται για μια συζήτηση που χάνει την ουσία.

Οι αρχαιότητες δεν μεταβιβάζονται.

Η κυριότητά τους παραμένει στο Δημόσιο και προστατεύεται από το άρθρο 24 του Συντάγματος και από τον νόμο 3028/2002, ο οποίος δεν αντιμετωπίζει τα μνημεία ως απλή δημόσια περιουσία αλλά ως αγαθά ιδιαίτερης συνταγματικής προστασίας.

Η πολιτική όμως δεν εξαντλείται στη νομική κυριότητα.

Υπάρχουν και οι θεσμικοί συμβολισμοί.

Και αυτοί έχουν σημασία.

Η επιλογή της Ανώνυμης Εταιρείας δεν είναι μια ουδέτερη οργανωτική επιλογή.

Είναι μια πολιτική δήλωση για τον τρόπο με τον οποίο το κράτος αντιλαμβάνεται πλέον την αποστολή του.

Η εταιρική μορφή δεν δημιουργήθηκε ιστορικά για να υπηρετεί την έννοια του δημόσιου αγαθού.

Δημιουργήθηκε για να υπηρετεί την αποτελεσματικότητα, την ταχύτητα, τη διοικητική ευελιξία και την οικονομική απόδοση.

Όλα αυτά είναι θεμιτά.

Όταν όμως μεταφέρονται στον πυρήνα της πολιτιστικής πολιτικής, δημιουργείται ένα εύλογο ερώτημα: ποια αξία προηγείται όταν οι στόχοι συγκρούονται; Η προστασία του μνημείου ή η αύξηση της οικονομικής του απόδοσης; Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι επιδιώκει να θεραπεύσει χρόνιες δυσλειτουργίες.

Δεν έχει άδικο όταν επισημαίνει ότι η ελληνική διοίκηση κινείται αργά, ότι οι αρχαιολογικοί χώροι δεν αξιοποιούν επαρκώς την τεχνολογία, ότι τα πωλητήρια και οι υπηρεσίες προς τους επισκέπτες υστερούν και ότι χάνονται σημαντικοί οικονομικοί πόροι.

Αλλά η διαπίστωση ενός προβλήματος δεν νομιμοποιεί οποιαδήποτε λύση.

Εάν ένας δημόσιος οργανισμός αποτυγχάνει, η πρώτη υποχρέωση μιας κυβέρνησης είναι να τον μεταρρυθμίσει.

Να αλλάξει τις διαδικασίες, να επενδύσει στο ανθρώπινο δυναμικό, να ενισχύσει τη λογοδοσία, να αξιοποιήσει την τεχνολογία.

Η δημιουργία μιας Ανώνυμης Εταιρείας εκπέμπει ένα διαφορετικό μήνυμα: ότι το κράτος δεν εμπιστεύεται πλέον ούτε τις ίδιες του τις δομές για να ασκήσει μια από τις σημαντικότερες συνταγματικές του αποστολές.

Αυτό δεν είναι εκσυγχρονισμός.

Είναι μια σιωπηρή παραδοχή αποτυχίας.

Η συγκριτική εμπειρία της Ευρώπης είναι αποκαλυπτική. Η Ιταλία προχώρησε σε βαθιές μεταρρυθμίσεις των μουσείων και των αρχαιολογικών της πάρκων, δίνοντάς τους μεγαλύτερη αυτονομία, χωρίς να αποσυνδέσει τη διοίκηση από τον δημόσιο χαρακτήρα της. Η Γαλλία επέλεξε ισχυρά δημόσια ιδρύματα με διοικητική ευελιξία και διεθνή εξωστρέφεια. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η προστασία πολλών ιστορικών μνημείων (αν και και δεν είναι το αναμενόμενο) ανατίθεται σε κοινωφελείς οργανισμούς, με σαφή μη κερδοσκοπική αποστολή.

Κανένα από αυτά τα παραδείγματα δεν αρνείται την ανάγκη οικονομικής βιωσιμότητας.

Όλα όμως ξεκινούν από μια κοινή αρχή: η οικονομική αξιοποίηση είναι μέσο.

Δεν είναι ο πυρήνας της θεσμικής ταυτότητας του φορέα. Στην Ελλάδα κινδυνεύουμε να αντιστρέψουμε αυτή τη σχέση.

Και εδώ ανακύπτει ένα βαθύτερο ζήτημα πολιτικής φιλοσοφίας.

Το κράτος δεν είναι μια επιχείρηση.

Ο πολίτης δεν είναι πελάτης.

Τα δικαιώματα δεν είναι υπηρεσίες.

Η πολιτιστική κληρονομιά δεν είναι χαρτοφυλάκιο προς αξιοποίηση.

Οι μεγάλες δημοκρατίες διακρίνονται ακριβώς επειδή αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν αγαθά τα οποία δεν μπορούν να αποτιμηθούν αποκλειστικά με οικονομικούς δείκτες.

Η δικαιοσύνη, η παιδεία, η υγεία, το φυσικό περιβάλλον και η πολιτιστική κληρονομιά αποτελούν τέτοια αγαθά.

Δεν σημαίνει ότι αγνοούν την ανάγκη της αποτελεσματικής διοίκησης.

Σημαίνει όμως ότι δεν επιτρέπουν η λογική της αγοράς να καθορίζει την αποστολή τους. Η Ελλάδα έχει μια μοναδική ιδιαιτερότητα.

Τα μνημεία της δεν είναι μόνο εθνικά σύμβολα.

Είναι στοιχεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Βεργίνα, η Κνωσός δεν ανήκουν μόνο στους Έλληνες.

Ανήκουν στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Αυτό αυξάνει, δεν μειώνει, την ευθύνη του κράτους. Η Μελίνα Μερκούρη δεν έπεισε τη διεθνή κοινότητα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα με οικονομικά επιχειρήματα.

Επέμεινε ότι ο πολιτισμός δεν είναι εμπόρευμα αλλά κοινή μνήμη των λαών.

Εκεί βρισκόταν η ηθική δύναμη του ελληνικού επιχειρήματος.

Είναι, λοιπόν, παράδοξο η ίδια χώρα να υιοθετεί σήμερα μια θεσμική επιλογή που μεταφέρει –έστω και συμβολικά– την εταιρική λογική στον πυρήνα της πολιτιστικής διοίκησης. Η Ελλάδα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις.

Χρειάζεται διοικητική ευελιξία.

Χρειάζεται καλύτερη αξιοποίηση των πόρων της.

Χρειάζεται περισσότερη διαφάνεια.

Χρειάζεται σύγχρονες υπηρεσίες.

Αυτό που δεν χρειάζεται είναι να συγχέει την αναγκαία μεταρρύθμιση με την αλλαγή της θεσμικής της αυτοαντίληψης.

Όταν μια δημοκρατία αρχίζει να αντιμετωπίζει την πολιτιστική της κληρονομιά πρωτίστως ως αντικείμενο διοικητικής και οικονομικής αξιοποίησης, δεν αλλάζει απλώς οργανόγραμμα.

Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την ίδια την αποστολή της.

Και αυτή είναι μια επιλογή που υπερβαίνει κατά πολύ ένα νομοσχέδιο. Αφορά το είδος του κράτους που θέλουμε να αφήσουμε στις επόμενες γενιές.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους