Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ύβρις και Νέμεσις Η ύβρις είναι μια αρχαία λέξη που μοιάζει με ρωγμή στο φως.

Δεν σημαίνει απλώς αλαζονεία, σημαίνει την πράξη με την οποία ο άνθρωπος ξεχνά το μέτρο και σηκώνει το βλέμμα πιο ψηλά απ’ όσο αντέχει.

Είναι η στιγμή που ο θνητός πιστεύει πως μπορεί να σταθεί εκεί όπου μόνο οι θεοί πατούν.

Η μυθολογία είναι γεμάτη από τέτοιες στιγμές, η Αράχνη που συγκρίνεται με την Αθηνά, η Νιόβη που μετρά τη μητρότητα σαν αριθμό, ο Ξέρξης που μαστιγώνει τη θάλασσα, ο Πενθέας που θέλει να φυλακίσει τον Διόνυσο.

Κάθε φορά, η Νέμεσις δεν έρχεται ως εκδίκηση αλλά ως αποκατάσταση, σαν ο κόσμος να διορθώνει μόνος του την υπέρβαση.

Η τραγωδία το κάνει πιο ανθρώπινο, ο Οιδίποδας που πιστεύει πως η γνώση μπορεί να νικήσει το πεπρωμένο, ο Αγαμέμνων που μπερδεύει την εξουσία με θεϊκό δικαίωμα, οι Πέρσες που θεωρούν τη δύναμή τους άτρωτη.

Η πτώση τους δεν είναι τιμωρία είναι συνέπεια.

Κι αν όλα αυτά μοιάζουν μακρινά, δεν είναι.

Η ύβρις ζει σήμερα σε ηγέτες, που αψηφούν το λαό, σε συστήματα, σε τεχνολογίες, σε κοινωνίες που πιστεύουν πως μπορούν να ξεπεράσουν κάθε όριο χωρίς κόστος. Η Νέμεσις δεν χρειάζεται θεούς, αρκεί η πραγματικότητα που πάντα ζητά ισορροπία.

Το μέτρο δεν είναι περιορισμός.

Είναι προστασία.

Και η ύβρις, όσο κι αν αλλάζει μορφή, παραμένει η ίδια παλιά ρωγμή, που μας θυμίζει πως το φως δεν αντέχει την υπερβολή.

Μηδέν άγαν, μέτρον άριστον λοιπόν. Στην εικόνα βλέπουμε την Αράχνη και την Αθηνά στον αργαλειό. #αρχαία #νερό #νομοσχέδιο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους