"Γιατί το "γραψες αυτό;" ή "Γιατί γράφω;" (Ένα χμ αυτοσυνειδητό ή τουλάχιστον περι-"αυτο-γραφικό" εμπριμέ σεντονάκι για συγγραφείς, ψυχολόγους και όσους φίλους/ες διαβάζουν ακόμη...). 👁 Με ρωτούν...

Πλήρες Κείμενο:

"Γιατί το "γραψες αυτό;" ή "Γιατί γράφω;" (Ένα χμ αυτοσυνειδητό ή τουλάχιστον περι-"αυτο-γραφικό" εμπριμέ σεντονάκι για συγγραφείς, ψυχολόγους και όσους φίλους/ες διαβάζουν ακόμη...). 👁 Με ρωτούν κάποιοι άλλοτε καλοπροαίρετα και μ' ενδιαφέρον κι άλλοτε επικριτικά και κακόβουλα (πάντα θα υπάρχουν 1, 5, 15 ή 51 στους 100 για όλους μας, άμεσα ή έμμεσα απαξιωτικοί ασχέτως της αξίας, της δουλειάς, της προσφοράς μας) "γιατί" γράφω, "προς τι" οι αναρτήσεις μου; Και το ξανασκέφτηκα πρόσφατα, με έναυσμα μια ανάρτηση περισσότερο προσωπική απ' ότι συνήθως εστιαζόμενη σε συναισθήματα για το ενίοτε δύσκολο - ύπουλα ψυχοφθόρο για ευαίσθητους - επάγγελμά μου, τους δύσκολους ή παρεμβατικούς ανθρώπους και στην ανθρώπινη κατάσταση, γενικότερα.

Αλήθεια, "Γιατί γράφω;" ("γράφουμε";) Τα κίνητρά μας ως "άνθρωποι", ως θνητά ζώα και αθάνατα πνευματικά (ιδεο-γόνα) όντα, ως όντα συνειδητά και υποσυνείδητα, ναρκισσιστικά και κοινωνικά, ερωτικά αυνανιστικά και εκστατικά, τεχνολογικά ευφυή και αντιληπτικά μικροβιακά, ενστικτωδώς συναισθηματικά και φουτουριστικά υπερβατικά, φαντασιωσικά έντεχνα και βαλτωδώς τυφλοσκουλικίστικα, όντα με ιστορική συνέχεια και επαναστατική ασυνέχεια κι άλλα πολλά... ταυτόχρονα, απαραίτητα κι ενίοτε αντιφατικά και συγκρουσιακά... απαιτούν αμέτρητες ώρες, μήνες, χρόνια βιωμάτων, παρατήρησης, μελέτης κι ανάλυσης (εαυτού, άλλων και κόσμου) ώστε να διαλευκανθούν... ...Κι ΑΝ ΠΟΤΕ ΑΚΡΙΒΩΣ... ακόμη και για τους "δήθεν εξπέρ" ειδικούς μια που κανείς μας δεν μπορεί (όχι ακόμη, ευτυχώς, διατηρούμε μια δόση απροβλεψιμότητας κι ελευθερίας) να τα ξέρει...Υποθέτουμε, θεωριολογούμε, βολεύουμε (ή/και αγνοούμε) στενάχωρα κι ακρωτηριασμένα χιλιάδες παραμέτρους σε λίγα αυθαίρετα θεωρητικά κουτάκια, κατηγορίες και ταμπέλες-λεξούλες.

Έτσι "εξηγούμε", όσο μπορούμε, μέχρι την επόμενη καλύτερη επιστημονική (ούτε καν θ' ασχοληθώ με στείρα δογματική) θεωρία που θα βολέψει περισσότερα και ακρωτηριάσει λιγότερα.

Δεν γίνεται αλλιώς.

Το να γνωρίσουμε τα "κίνητρά μας" (ουσιαστικά τις "ανάγκες μας" και τους αντίστοιχους "στόχους μας") ενίοτε είναι εύκολο (λ.χ. στα πρακτικά, της επιβίωσης), ενίοτε αδιανόητα δύσκολο (λ.χ. στα πολυδιάστατα και συγκρουσιακά ψυχοκοινωνικά και "ηθικά"), αν και συνήθως, κατά προσέγγιση, "μας" ψιλοκατανοούμε.

Και με μια κοινή φύση-παρελθόν, περιβάλλον και γλώσσα, παρόμοιες εμπειρίες, λίγη ενσυναίσθηση και ταύτιση ψιλοαλληλοκαταλαβαινόμαστε.

Αρκετά ώστε να μπορούμε να επιβιώνουμε, να επικοινωνούμε, να λειτουργούμε και συνεργαζόμαστε (όχι τέλεια μα επαρκώς, με λάθη και πολλές διορθώσεις) και ίσως (σπανιότερο αυτό) να αγαπάμε τον Άλλο, να ευδαιμονούμε και να εξελισσόμαστε.

Μόνοι ή συχνότερα μαζί.

Γιατί η Φύση έχει "εξελικτικά" βοηθήσει πολύ περισσότερο τους ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΥΣ ανθρώπους (τους προγόνους μας) και κυρίως τις αλληλέγγυες (μικρές ή μεγάλες) κοινωνίες να αλληλοενισχύονται, να κυριαρχήσουν στον πλανήτη και ομαδικά-κοινωνικά να εξελίσσονται.

Οπότε, κατ' αντιδιαστολή, εξυπακούεται ότι, όσο πιο "ναρκισσιστικό" το ατομικό κίνητρό μας (εγω-κεντρικό ή αντι-κοινωνικό) τόσο πιο ενεργοποιημένες οι άμυνές μας, οι εκλογικεύσεις, οι απάτες, οι μάσκες, οι κρυψώνες μας... Ενίοτε ακόμη κι από τον εαυτό μας.

Πόσοι τολμούν να παραδεχτούν ότι π.χ. είναι εκμεταλλευτές εγωιστές ή κοινωνικά αδιάφοροι, κακοήθεις, διαστροφικοί ή θανατηφόροι; Εξαιρετικά δύσκολο ("δυστονικό ως προς το εγώ μας") κυρίως για όσους έχουν χτίσει την κοινωνική φήμη, βιοπορισμό, δύναμη και ζωή τους - αληθινά ή δήθεν - πάνω σε βάσεις κοινωνικής ηθικής, προσφοράς, ανιδιοτέλειας, ιδεατής ή εξιδανικευμενης ηρωικής ύπαρξης... Όπως οι ιερείς, πολιτικοί, δικαστές, ιατροί, ψυχο/θεραπευτές, μητέρες, δάσκαλοι, ερωτευμένοι, κ.ά. Δύσκολο να μην παγιδευτούν στην περσόνα (και οφέλη) του Αγίου και Εξιδανικευμένου Ρόλου τους.

Δύσκολο, σπάνιο, να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και με τους συνανθρώπους τους.

Κυρίως αν παραβιάζουν τα (άλλοτε λίγο άλλοτε πολύ αυθαίρετα ή κοινωνικά δομημένα) όρια κι ορισμό του ρόλου τους.

Οπότε μην ρωτάτε αφελώς για βαθιά "γιατί" και κίνητρα (μόνο ηλίθιοι ή ψυχοπαθείς "σατανάδες" θα σας πουν περήφανα κακίες για τον εαυτό τους)... Πάντως πολύ συνειδητά σκεπτόμενος εντός του παραπάνω αυτοπροστατευτικού πλαισίου θα ομολογήσω τα εξής: Όταν γράφω (στο τάμπλετ, κινητό ή κομπιούτερ μου, παλιότερα στο χαρτί) γράφω πρώτιστα αφενος για την προσωπική μου εγωιστικότατη ηδονή (λογοπλαστική, δημιουργική, ψυχαγωγική, χιουμοριστική, εξερευνητική, επαναστατική, κλπ) και αφετέρου για καλλιέργεια και εξέλιξή μου... Μια που γράφοντας ψάχνω, βρίσκω, μαθαίνω, λογικά επεξεργάζομαι, ερευνώ, επιβεβαιώνω, δοκιμάζω, απορρίπτω, τροποποιώ, αποθηκεύω, θυμάμαι, "σκέφτομαι" καλύτερα, κλπ.

Θα 'λεγα ότι κάνω ένα "προσωπικό διάλογο" (ενίοτε ολόκληρη "κοινωνική διαβούλευση" για να μην αδικήσω κανένα) μέσα στο έμψυχο μυαλό μου.

Και "γεμίζω" τον χρόνο μου αν όχι "δημιουργικότατα" (αν και θέλω να αυταπατάμαι πως ναι) τουλάχιστον "ψυχαγωγικότατα" ("με κάποιον που με καταλαβαίνει" όπως έλεγε κι ο Γούντι Άλλεν αυτοσαρκαζόμενος τον αυνανισμό του...😳). Κι όταν (αν) κατόπιν γράφω (στα social media που έχουν σχεδόν αντικαταστήσει τον Τύπο/ΜΜΕ) ειναι επειδή θέλω να μοιραστώ πράγματα, ιδέες, γνώσεις, γνώμες, νοοτροπίες, θέσεις, υποθέσεις, εμπειρίες, συναισθήματα, ιστορίες, κριτικές, συμβουλές, προειδοποιήσεις, ομορφιές, κινδύνους, κλπ κλπ με τους φίλους και συνανθρώπους μου.

Κι ίσως να επιβεβαιωθώ, ενισχυθώ ή και εξελιχθώ από αυτούς.

Μου αρέσει. Γιατί; Νιώθω λιγότερο μόνος, α-κατα-νόητος, ή "διανοητικά αυνανιστικός". (Κανείς άνθρωπος - όχι εγώ - τέρας ακοινώνητο ή αυτόνομος ξερόλας θεός ή διάβολος). Κι ας υπενθυμίσω ότι ελάχιστοι διαβάζουν βιβλία (ή γενικώς) πλέον (κυρίως μη επώνυμων) μα μπορείς να αγγίξεις χιλιάδες περισσότερους μέσω των social media... (λ.χ. κάποιες αναρτήσεις μου είχαν εκατοντάδες κοινοποιήσεις κι έχεις την αίσθηση ότι κάτι δίνεις, κάτι παίρνουν και ίσως εκτιμάται!) Και παρότι όσο "μεγαλώνουμε" (το ξέρουν οι ποικιλοτρόπως "μεγάλοι") τόσο λιγότερο μας ενδιαφέρουν οι αξιολογήσεις των άλλων (κυρίως των άσχετων ή κακοπροαίρετων) σχεδόν όλοι μας χμ εκτιμούμε την εκτίμηση εκτιμητών που εκτιμούμε...😉😊! Από έφηβος είχα υποψιαστεί (μου το λέγανε καθηγητές*, φίλοι και αργότερα ξένοι editors κι αναγνώστες) ότι "είχα πένα", έγραφα ιδιαίτερα, "όμορφα", με χιούμορ, καυστικότητα, ρεαλισμό και συναίσθημα, ενίοτε με ποίηση κι ερωτισμό. (Οκ: οι παρενθέσεις 😵‍💫 ανίατο κουσούρι... το δουλεύω). Το fb πολύ αργότερα (κάποιοι χιλιάδες ξένοι που δεν μου χρωστάνε κάτι) το ενίσχυσε με κάποια είδη ταύτισης, θαυμασμού και ενίσχυσης. (Έξτρα bonus.) Επιπλέον γράφω (πάντα, διάσπαρτα ή αποσταγμα-τικά) κι ως ψυχολόγος/ψυχοθεραπευτής ως μέρος του Χρέους μου στην ανθρώπινη Κοινωνία μου...να συνεισφέρω ανθρωπιά, γνώση, εμπειρία, υποστήριξη, ιδέες, λύσεις, στρατηγικές, ενημέρωση, ευαισθητοποίηση, κλπ (θεωρούμε) χρήσιμα ως αξίες ζωής (ή κάποιων ζωών). Ομολογώ ότι επίσης γράφω δημόσια γιατί (θεωρώ) δεν υπάρχει καλύτερη διαφήμιση και φιλτράρισμα από αυτό.

Μου κοστίζει ίσως δεκάδες ώρες (απολαυστικής!) δουλειάς η κάθε συγγραφή/άρθρο/ανάρτηση αλλά ο επίλεκτος αναγνώστης ή ακροατής (κάνουμε και βιντεάκια πλέον για τους δυσαναγνωστικούς ή μηχρονοδιαθέτοντες) διαβάζει την σκέψη σου, κατανοεί τις αξίες σου, την μεθοδολογία σου, ακόμη και τα κουσούρια σου (σε αντιπαράθεση εννοώ με την κλασική διαφήμιση όλων των τέλειων προσόντων μας...) και αυτοεπιλέγεται ή αυτοεξαιρείται (π.χ. οι φανατικοί θρήσκοι, οι ψάχνοντες μόνο για ψθ χαρτομάντιλα πάνω μου, οι όσοι δεν μιλούν τη γλώσσα/αξίες μου). Γλυτώνουμε κι οι δυο πολύ χαραμισμένη ενέργεια, χρόνο, χρήμα μ' ένα καλύτερο ειλικρινέστερο ταίριασμα! 🧐 Τώρα, όσον αφορά άλλα κίνητρα, πιο βαθειάς ψυχαναλυτικής φύσης, λ.χ. επιδειξιομανιακά (ξεγυμνώνομαι), ανωτερότητας (δοξάστε με, τον σοφό), επανάστασης (σας αποκαθηλώνω), παλινδρόμησης (φροντίστε με), μοναξιάς (αγαπήστε με), υπεραναπλήρωσης (δεν είμαι ανίκανος, ανοιακός ή ηλίθιος... συγγραφέας με χιούμορ είμαι), αθανασίας (εδώ γελάμε με την ματαιοδοξία των συγγραφέων ή πιστών σε ηλεκτρονικές "ψυχές" που θα κυκλοφορούν αιώνια στο σύμπαν) κ.ά. πολλά (ναρκισσιστικά, τραυματικά) και καμουφλαρισμένα... είμαι σίγουρος ότι ανά καιρούς όλα παίζουν κάποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο ρόλο στο συγγραφικό μου βίτσιο.

Υπόσχομαι, όταν καταλήξω στα ακριβή ποσοστά του συγγραφικού ψυχογραφήματός μου και δεν έχω τίποτα να χάσω (επαγγελματικά, οικονομικά, ηθικά, ψυχιατρικά, ποινικά) θα σας ενημερώσω δημοσίως... Καλά κρασιά, μονοποικιλιακά τσίπουρα, και ευδαιμονικά tripάκια στις προσωπικές, διαπροσωπικες και νεο(πλασματικές)ελληνικές Οδύσσειές μας έως τότε! Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης 29.ιουλ.26 👁 * Στο λύκειο, στην Καρδίτσα του '80-81, είμουν τυχερός, μαζί με μία επίλεκτη ομάδα αριστούχων συμμαθητών ("πρακτικής" κατεύθυνσης όλοι), να έχω φροντιστή στην έκθεση τον δημιουργικότατο φιλόλογο δρα Βασίλη Αναγνωστόπουλο (και καθηγητή του Παν.Θεσ. εδώ και δεκαετίες) πάντα υποστηρικτής μου ("γράψε τις ιστορίες σου ρε Μανώλη, αξίζουν, μην χαθούν") και πρώτος editor του βιβλίου μου 40 χρόνια αργότερα στον Βόλο), υπό την διδασκαλία του οποίου έπιασα κι ενα 20αρι στην έκθεση στις Πανελλήνιες! Έκτοτε, λόγω 22χρονης φοιτητικής/επαγγελματικής μετανάστευσης στη Ν.Υόρκη, η ελληνομάθειά μου, η ορθογραφία μου κι η λακωνική αποστακτική μου ικανότητα υποχώρησε ιλαροτραγικά μέχρι τον επαναπατρισμό μου το 2003. (Το παλεύω πάντως κι ας με κοροιδεύουν κάποιοι... Που να ξέραν τι έχει ποιήσει τούτη η γλώσσα!)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους