Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν πρωτοκατοχυρώθηκαν τα πνευματικά λεγόμενα δικαιώματα, εκεί κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, ο Βίκτωρ Ουγκώ είχε αντιταχθεί σθεναρά στην κληρονομική τους μεταβίβαση.

Οι συγγενείς σπανίως κατανοούν, πίστευε, τη σημασία του έργου που διαχειρίζονται, όταν δεν την αγνοούν όλως διόλου.

Το θλιβερό περιστατικό στο Δίον, δείχνει νομίζω πόσο δίκιο είχε... Η λύση που είχε προτείνει τότε ο μεγάλος Γάλλος, μού φαίνεται και σήμερα η βέλτιστη.

Και είναι απλή: Τη διαχείριση του έργου των τεθνεώτων αναλαμβάνει ανεξάρτητος οργανισμός.

Οι συγγενείς λαμβάνουν το 50% των καθαρών εσόδων.

Το υπόλοιπο 50% διατίθεται για να υποστηριχθούν νέοι καλλιτέχνες και λογοτέχνες - οι πραγματικοί κληρονόμοι ενός δημιουργού. (Κατά τα λοιπά, και για να μη μασάμε τα λόγια μας. Ο Χατζιδάκις είναι σήμερα όμηρος.

Σαν τον Μότσαρτ σ' εκείνο το ποίημα του Σαχτούρη, το φάσμα του περιφέρεται ανάμεσά μας μονολογώντας πως «Πουθενά δεν ακούγεται η μουσική μου...»)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους