Η αγαπημένη μου σκηνή από την Οδύσσεια... Η ιστορία του Άργου, του πιστού σκύλου του Οδυσσέα, είναι μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην παγκόσμια λογοτεχνία και βρίσκεται στην «Οδύσσεια» του...

Πλήρες Κείμενο:

Η αγαπημένη μου σκηνή από την Οδύσσεια... Η ιστορία του Άργου, του πιστού σκύλου του Οδυσσέα, είναι μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην παγκόσμια λογοτεχνία και βρίσκεται στην «Οδύσσεια» του Ομήρου (στη ραψωδία Ρ). Η επιστροφή στην Ιθάκη Μετά από είκοσι χρόνια απουσίας — δέκα χρόνια στον Τρωικό Πόλεμο και άλλα δέκα χρόνια περιπλανήσεων στη θάλασσα— ο Οδυσσέας επέστρεψε επιτέλους στην πατρίδα του, την Ιθάκη. Για να μην τον αναγνωρίσουν οι μνηστήρες που είχαν καταλάβει το παλάτι του και λυμαίνονταν την περιουσία του, η θεά Αθηνά τον μεταμφίεσε σε έναν ηλικιωμένο, ρακένδυτο ζητιάνο. Η συνάντηση με τον Άργο Καθώς ο Οδυσσέας πλησίαζε στο ίδιο του το σπίτι, συνοδευμένος από τον πιστό χοιροβοσκό τον Εύμαιο, αντίκρισε έναν σκύλο πεταμένο στην κοπριά, παραμελημένο και γεμάτο παράσιτα. Το όνομα του σκύλου: Ήταν ο Άργος, τον οποίο κάποτε είχε μεγαλώσει ο ίδιος ο Οδυσσέας πριν φύγει για την Τροία. Τα νιάτα του: Στα χρόνια της ακμής του, ο Άργος ήταν φημισμένος για την ταχύτητα, τη δύναμη και την ικανότητά του στο κυνήγι (λαγούς, ελάφια και αγριογούρουνα). Τότε, όμως, ήταν πια γεροντικός, αδύναμος και ξεχασμένος από όλους τους υπηρέτες, αφού ο αφέντης του έλειπε για τόσα χρόνια. Η αναγνώριστη αγάπη Παρά τη μεταμφίεση του Οδυσσέα σε ζητιάνο και το πέρασμα του χρόνου, ο Άργος αναγνώρισε αμέσως τον κύριό του. Καθώς ο Οδυσσέας περνούσε δίπλα του, ο ηλικιωμένος σκύλος: Κούνησε την ουρά του. Έσκυψε ταπεινά τα αυτιά του. Δεν είχε πια τη δύναμη να σηκωθεί και να τρέξει κοντά του. Το τέλος ενός πιστού φίλου Ο Οδυσσέας, βλέποντας τον παλιό του σύντροφο σε αυτή την κατάσταση, συγκινήθηκε βαθιά και έκρυψε ένα κρυφό δάκρυ για να μην προδοθεί στον Εύμαιο.

Σκουπίζοντας το δάκρυ του, ρώτησε τον χοιροβοσκό γιατί αυτός ο ωραίος σκύλος είναι πεταμένος έτσι στα σκουπίδια. Ο Εύμιος του εξήγησε πως ο σκύλος ανήκε σε έναν αφέντη που είχε χαθεί μακριά και πως οι δούλοι, χωρίς την επίβλεψη του κυρίου τους, αδιαφορούσαν να τον φροντίσουν. «...Κι όταν ο Άργος είδε τον Οδυσσέα κοντά του, άπλωσε την ουρά, και τα δυο τ’ αυτιά του κρέμασε — μα να πάει κοντά στον κύριό του δεν του απόμεινε δύναμη...» (Όμηρος, Οδύσσεια, Ραψωδία Ρ, στίχοι 300-302) Αμέσως μόλις είδε τον Οδυσσέα και ολοκλήρωσε το σκοπό της ζωής του —να ξαναδεί δηλαδή τον αφέντη του— ο Άργος άφησε την τελευταία του πνοή, κλείνοντας τα μάτια του για πάντα, έχοντας δικαιώσει την απόλυτη πίστη και αφοσίωση που χαρακτηρίζει τους σκύλους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους