Πόση ομορφιά χωράει σ’ έναν πεζόδρομο; Πόσες αναμνήσεις και στιγμές μεγάλες σαν χρόνια; Πόσα νυχτοπερπατήματα με λατρεμένες αγκαλιές; Πόσες βραδιές με μουσικές και παραστάσεις που χάιδεψαν την ψυχή...

Πλήρες Κείμενο:

Πόση ομορφιά χωράει σ’ έναν πεζόδρομο; Πόσες αναμνήσεις και στιγμές μεγάλες σαν χρόνια; Πόσα νυχτοπερπατήματα με λατρεμένες αγκαλιές; Πόσες βραδιές με μουσικές και παραστάσεις που χάιδεψαν την ψυχή μας; Ο περίπατος στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, έναν από τους ομορφότερους πεζόδρομους της Αθήνας, είναι ένα ταξίδι στον ελληνικό πολιτισμό και στην υπέροχη φύση της Μεσογείου.

Μία διαδρομή 830 περίπου μέτρων, που ξεκινά από τη λεωφόρο Αμαλίας, απέναντι από τον Ναό του Ολυμπίου Διός και την Πύλη του Αδριανού, και συνεχίζει μέχρι την Αποστόλου Παύλου, η οποία καταλήγει στο Θησείο. Η Διονυσίου Αρεοπαγίτου, διαφορετική από τη σημερινή της μορφή, υπήρχε από τα αρχαία χρόνια μέχρι τον 5ο μ.Χ. αιώνα ως περιφερειακή οδός της νότιας πλευράς της Ακρόπολης.

Η οδός αυτή ήταν συνέχεια της οδού Τριπόδων, έφτανε στο ύψος του Θεάτρου του Διονύσου, περνούσε μπροστά από το Ωδείο του Περικλέους και το Ιερό του Διονυσίου του Ελευθερέως, προχωρούσε κατά μήκος της στοάς του Ευμένους, περνούσε μπροστά από το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού και στη συνέχεια διχαζόταν προς την είσοδο της Ακροπόλεως και προς τον Κεραμεικό, ακολουθώντας περίπου την ίδια πορεία με τον σημερινό πεζόδρομο Αποστόλου Παύλου.

Με την πάροδο του χρόνου ο δρόμος εξαφανίστηκε κάτω από το χώμα και διανοίχθηκε το 1857, με πρωτοβουλία της Βασίλισσας Αμαλίας, η οποία κάλυψε το κόστος από το προσωπικό της ταμείο.

Το 1884 η οδός έλαβε το σημερινό της όνομα από τον αθηναίο βουλευτή Διονύσιο, ο οποίος μαζί με την σύζυγό του Δάμαρι, ασπάστηκαν από τους πρώτους τον χριστιανισμό κατά την επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου στην Αθήνα το 50 μ.Χ. Ο Διονύσιος, διετέλεσε Επίσκοπος της πόλεως των Αθηνών και ανακηρύχθηκε Άγιος μετά τον μαρτυρικό του θάνατο διά πυράς επί αυτοκρατορίας Δομιτιανού.

Είναι ο πολιούχος της πόλης και προστάτης των δικαστικών και η μνήμη του γιορτάζεται στις 3 Οκτωβρίου. Η Διονυσίου Αρεοπαγίτου αρχικά ήταν χωματόδρομος, αργότερα ασφαλτοστρώθηκε και από εκεί περνούσε η γραμμή του τραμ 16 "Θων-Θησείο". Μπροστά και λίγο πριν από τον χώρο του Ηρωδείου το έδαφος χαμήλωνε και σχημάτιζε έναν γκρεμό 5-7 μέτρων.

Προπολεμικά, γύρω απ' αυτόν υπήρχαν ταβερνάκια, μπιραρίες και σεπαρέ.

Το 1955, με τον επανασχεδιασμό της οδού και την αναμόρφωση του χώρου από τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη, ο γκρεμός καταργήθηκε και στη θέση του σήμερα υπάρχει η καταπράσινη μικρή πλαγιά μπροστά από το Ηρώδειο.

Πριν την πεζοδρόμηση του 2003, ο δρόμος υπήρξε χώρος εκδηλώσεων, όπως η παρέλαση του καρνάβαλου και η εκκίνηση του ετήσιου Ράλι Ακρόπολη.

Έκτοτε έχει μετατραπεί σε έναν ειδυλλιακό χώρο περιπάτου.

Στην αρχή της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, η προτομή της Μελίνας Μερκούρη "υποδέχεται" τον κόσμο, μια και η πεζοδρόμηση μαζί με την ενοποίηση των γύρω αρχαιολογικών χώρων ήταν δική της πρόταση.

Λίγο πιο πάνω, μετά το τετράγωνο με τα εμπορικά μαγαζιά και τις ταβέρνες, στη συμβολή με την οδό Βύρωνος, βρίσκεται το άγαλμα του στρατηγού Ιωάννη Μακρυγιάννη (έργο του Γιάννη Παππά), στον οποίο οφείλει το όνομά της η ομώνυμη συνοικία, μια και η κατοικία του βρισκόταν στη γωνία των οδών Μακρυγιάννη και Αθανασίου Διάκου.

Τόσο το κτίριο Βάιλερ, το οποίο από το 1980 στεγάζει την Α' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και το Κέντρο Μελετών Ακροπόλεως, όσο και το επιβλητικό Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, βρίσκονται μέσα στο οικόπεδο Μακρυγιάννη.

Ανηφορίζοντας τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου δημιουργείται η αίσθηση ότι μπαίνουμε σε ένα καταπληκτικό θεατρικό σκηνικό, όπου στη δεξιά πλευρά μνημεία των αρχαίων χρόνων, με κορυφαίο τον Παρθενώνα, συνυπάρχουν αρμονικά με μερικά αριστουργήματα των νεωτέρων χρόνων που βρίσκονται στην αριστερή πλευρά και συνθέτουν μία μικρή πολυτελή συνοικία.

Δίπλα στα μνημεία που έχτισε ο άνθρωπος, σε όλο τον πεζόδρομο, η φύση ξετυλίγει τις ομορφιές της.

Τα αιωνόβια πλατάνια στην αρχή του δρόμου διαδέχονται οι κουτσουπιές και οι χαρουπιές.

Μπροστά από το Ηρώδειο οι σχίνοι, οι κουμαριές και οι πικροδάφνες -λευκές, ροζ, κόκκινες, φούξια- ξεδιπλώνουν την ομορφιά τους.

Στη στροφή προς το Θησείο, αρωματικές γαζίες, χαμηλοί θάμνοι, λίγες ροδιές και επιθετικοί άκανθοι συμπληρώνουν το τοπίο.

Στο σημείο που σταματάνε τα κτίσματα η θαυμάσια αυτή βόλτα μπορεί να συνεχιστεί είτε προς τον λόφο του Φιλοπάππου, είτε προς το Θησείο, μέσω της οδού Αποστόλου Παύλου.

Στο τέλος της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, λίγο πριν ο δρόμος παραδώσει τη σκυτάλη στην Αποστόλου Παύλου, το διάσημο πλακόστρωτο του Δημήτρη Πικιώνη συμπληρώνει αυτόν τον μαγικό περίπατο.

Ο ιερός ναός του Αγίου Δημητρίου του Λουμπαρδιάρη, σε ένα κατάφυτο τμήμα του λόφου του Φιλοπάππου, χτίστηκε κατά την Τουρκοκρατία και στην κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε αρχαίο οικοδομικό υλικό.

Αναστηλώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’50 από τον Πικιώνη, ο οποίος διαμόρφωσε ένα σημείο ανάπαυσης σε μια από τις πιο όμορφες γωνιές της Αθήνας. Η Διονυσίου Αρεοπαγίτου είναι άρρηκτα συνυφασμένη με τη μουσική και αυτό λόγω των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών, στο Ηρώδειο.

Οι παραστάσεις στο μοναδικό αυτό θέατρο, κάτω από τη σκιά του Παρθενώνα, είναι από τις πιο όμορφες εμπειρίες για τις καλοκαιρινές νύχτες στην Αθήνα και πόσο θα τις στερηθούμε τώρα που είναι κλειστό.

Αλλά και εκτός του Ηρωδείου, ο δρόμος φιλοξενεί streets performers που στήνουν μικρές παραστάσεις και πλημμυρίζουν με νότες και ωραίες φωνές την ατμόσφαιρα κάνοντας τον περίπατο αυτό ακόμη πιο όμορφο. Απόψε με την πανσέληνο πάμε βόλτα;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους