Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Που πήγε η ανθρωπιά μας; Οι αόρατοι άνθρωποι της πόλης: Γιατί γίνονται επιθεσεις στους ανθρώπους που μας εξυπηρετούν; Πριν από λίγες ημέρες μιλούσα με έναν νεαρό που εργάζεται ως διανομέας (delivery). Αυτό που μου περιέγραψε δεν ήταν απλώς δύσκολες συνθήκες εργασίας.

Μου μίλησε για φόβο.

Για την αγωνία κάθε φορά που σταματά σε μια άγνωστη γειτονιά.

Για τις ληστείες, τις επιθέσεις, τις προσβολές και τον ρατσισμό που αντιμετωπίζει, ενώ το μόνο που προσπαθεί να κάνει είναι να βγάλει το μεροκάματό του.

Οι διανομείς είναι οι άνθρωποι που μας φέρνουν τον καφέ όταν δεν προλαβαίνουμε, το φαγητό όταν είμαστε κουρασμένοι, τα ψώνια όταν δεν μπορούμε να βγούμε από το σπίτι.

Κι όμως, για κάποιους γίνονται στόχοι.

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μεμονωμένο.

Τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί δεκάδες επιθέσεις εναντίον διανομέων στην Κύπρο, αρκετές από τις οποίες συνδέονται με ληστείες αλλά και με ρατσιστικά κίνητρα.

Οι αρχές έχουν αναγνωρίσει ότι πρόκειται για ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα που απαιτεί αντιμετώπιση.

Τι συμβαίνει ψυχολογικά; Ως ψυχίατρος, δεν πιστεύω ότι η βία γεννιέται από το πουθενά.

Συνήθως είναι το αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. 1. Αποπροσωποποίηση Όταν δεν βλέπεις απέναντί σου έναν άνθρωπο αλλά «τον ξένο», «τον ντελιβερά», «τον μετανάστη», είναι πιο εύκολο να τον υποτιμήσεις ή να του επιτεθείς.

Χάνεται η ενσυναίσθηση. 2. Η ανάγκη για δύναμη Ορισμένοι άνθρωποι αισθάνονται αδύναμοι στη ζωή τους.

Επιτίθενται σε κάποιον που θεωρούν πιο ευάλωτο για να νιώσουν, έστω και στιγμιαία, ότι έχουν έλεγχο. 3. Η ψυχολογία της ομάδας Πολλές επιθέσεις γίνονται από παρέες νέων.

Μέσα στην ομάδα μειώνεται το αίσθημα προσωπικής ευθύνης και αυξάνεται η παρορμητικότητα.

Κανείς μόνος του ίσως να μην έκανε το ίδιο. 4. Ρατσισμός και προκατάληψη Ο φόβος απέναντι στο διαφορετικό μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε μίσος όταν συνδυάζεται με άγνοια, στερεότυπα και κοινωνική πόλωση.

Το πραγματικό θύμα είναι η κοινωνία Κάθε φορά που ένας άνθρωπος φοβάται να πάει στη δουλειά του, όλοι χάνουμε κάτι από την ανθρωπιά μας.

Η κοινωνία δεν κρίνεται από το πώς φέρεται στους ισχυρούς. Κρίνεται από το πώς προστατεύει τους πιο ευάλωτους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους