Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είμαι προχτές σε σούπερ. Παιδάκι στέκεται μπροστά στα φρούτα, πιάνει μια μπανάνα, την ζουλάει, την κάνει άχρηστη, την πετάει πιάνει την επόμενη. 3-4 χρονών.

Το κάνει στην επόμενη, στην επόμενη, έχει αχρηστέψει κάπου 8-9 όταν τον βλέπει η κοπέλα έντρομη.

Οι γονείς δίπλα διαλέγουν φρούτα, καμία αντίδραση.

Η κοπέλα του λέει 'σε παρακαλώ μην τις χαλάς, δεν θα μπορεί να τις πάρει κάποιος'. Η μαμά τον κοιτάει και του λέει 'Ναι Γιάννη, άσε τις καλύτερα'. Ο μικρός ζουλάει τσατισμένος άλλες δυο και τις πετάει.

Η κοπέλα τις μαζεύει χωρίς να πει τίποτα, τις βάζει σε μια σακούλα, τις βάζει στην άκρη.

Ο μικρός έφυγε προς το άγνωστο χωρίς να του πουν οι γονείς περίμενε ή που πας, μάλλον πήγε να βιαιοπραγήσει στα γιαούρτια.

Βλέπω όλο και περισσότερο τέτοιες εικόνες, στον φόβο να μην κάνουμε κάτι λάθος καταλήγουμε να μην κάνουμε τίποτα.

Για αυτό μεγαλώνουμε και παρκάρουμε σε θέση αναπήρων για 5 λεπτάκια, μιλάμε ακατάπαυστα στο σινεμά, κλέβουμε τη σειρά άλλων, και γενικά συμπεριφερόμαστε σαν να είναι όλοι ασήμαντοι μπροστά στο μεγαλείο μας.

Οι σημερινοί ενήλικες δεν είναι καλύτεροι, φροντίζουν όμως να κάνουν τα πράγματα όσο γίνεται χειρότερα και για τους επόμενους. Και δουλεύει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους