Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με λένε Πουλουδιά. Μη ψάξεις, όμως, την αστυνομική μου ταυτότητα. Δε θα το βρεις γραμμένο.

Παρόλα αυτά, το όνομα αυτό ΕΙΝΑΙ ταυτότητά μου.

Αν με φωνάξεις έτσι στο δρόμο, θα γυρίσω. "Πουλουδιά" με φωνάζει, από πολύ μικρή, ο πατέρας μου.

Συνήθιζε να λέει, ότι του θύμιζα τη μικρούλα αδερφή τού Τρελαντώνη — από το ομώνυμο βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα.

Κι εγώ ένιωθα πολύ σημαντική που έμοιαζα στην ηρωίδα ενός βιβλίου, κι ας ήτανε κι αυτή μια σταλιά σαν και μένα.

Αυτό που άγγιζε, όμως, περισσότερο την καρδούλα μου, είναι πως ο τόνος του πατέρα μου όταν με φώναζε έτσι, κουβαλούσε μεγάλη γλύκα και τρυφερότητα.

Από τότε, διασταυρώθηκα με αρκετούς ανθρώπους, πρόθυμους να μου δώσουν άλλα ονόματα λιγότερο "τρυφερά". Άλλοτε αστειευόμενοι, άλλοτε αφελείς —και ενίοτε χωρίς καμιά καλή πρόθεση— υπονόησαν πως (θα' πρεπε να) είμαι κάποια άλλη: πιο μικρή, πιο λίγη, πιο άχρωμη και άοσμη.

Είμαι σίγουρη, πως κι εσύ έχεις βρει κατά καιρούς στο σβέρκο σου κρεμασμένες ταμπέλες με ονόματα που άλλοι διάλεξαν για σένα και μπορείς να καταλαβεις τι εννοώ.

Ωστόσο, ξέρεις ποιο είναι το περίεργο; Ποτέ δεν έκανα δικό μου κάποιο από αυτά τα ονόματα.

Ποτέ δεν ένιωσα πως με αφορούσαν.

Λες και "προορίζονταν" για κάποιον άλλο.

Και αυτό όχι γιατί είχα ιδιαίτερη επίγνωση της κατάστασης, αλλά γιατί μέσα μου γνώριζα καλά πώς με βλέπει και πώς με φωνάζει ο πατέρας μου... #abba

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους