Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το κάθε τραγούδι που έχει ήδη κάνει μια ιστορική πορεία, έχει τρεις δημιουργούς.

Τον συνθέτη, τον στιχουργό ΚΑΙ τον ερμηνευτή.

Αν δεν υπήρχε ο κατάλληλος ερμηνευτής πιθανότατα και κάποια πολύ γνωστά μας τραγούδια να μην είχαν την ίδια τύχη αν είχαν τραγουδηθεί με διαφορετικό και ακατάλληλο τρόπο.

Έτσι λοιπόν ο συνθέτης κι ο στιχουργός αναζητούν αυτόν που πιστεύουν ότι θα ερμηνεύσει το κάθε τους τραγούδι με τον τρόπο που το έχουν φανταστεί ή και ακόμη με έναν άλλον τρόπο που θα τους φανερώσει ο ερμηνευτής. Ο Γιάννης ο φονιάς όπως και τόσα άλλα ιστορικά τραγούδια, αγαπήθηκαν με τη φωνή του υπέροχου Μανώλη Μητσιά, ενός ερμηνευτή με μια απαράμιλλη καλλιτεχνική πορεία και αξιοθαύμαστη συνέπεια κι ενός ανθρώπου τον οποίο όποιος έχει την τύχη να γνωρίζει, τον κατατάσσει χωρίς δεύτερη σκέψη στους πιο ηθικούς, καλοσυνάτους κι όμορφους ανθρώπους αυτού του χώρου.

Θέλω να κλείσετε τα μάτια και να ανακαλέσετε στο μυαλό σας αυτό το τραγούδι.

Ακούτε λοιπόν την χαρακτηριστική εισαγωγή και μετά ξεκάθαρα την ξεχωριστή και μοναδική χροιά του Μανώλη Μητσιά να σας λέει “Ο Γιάννης ο φονιάς παιδί μιας Πατρινιάς κι ενός Μεσολογγίτη...”. Το τραγούδι αυτό ζει μέσα από τη φωνή αυτή.

Το τί συμβαίνει με τα πνευματικά δικαιώματα και τα ηθικά δικαιώματα είναι μια συζήτηση που μπορεί να γίνει.

Ναι ο Μάνος Χατζιδάκις είχε πολύ συγκεκριμένη άποψη για το έργο του.

Ναι τα δικαιώματα ανήκουν στον γιο και νόμιμο κληρονόμο του.

Όμως ο Μανώλης Μητσιάς δεν έκανε αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι.

Έκανε αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο.

Στην πρώτη περίπτωση ναι οπωσδήποτε θα έπρεπε να υπάρχει η άδεια αφού έτσι ορίζει ο νόμος.

Αν δηλαδή θέλει ο Μανώλης να πει πχ ένα τραγούδι σε μουσική Χατζιδάκι, αυτό είναι απαγορευτικό; Κι αν είναι απαγορευτικό γιατί είναι; Ας μάθουμε δηλαδή ποια είναι αυτά τα κριτήρια που κάνουν τον Κο Θεοφανόπουλο να απαγορεύει αδιακρίτως τη δημόσια εκτέλεση του έργου του Μάνου Χατζιδάκι.

Γιατί πολλοί έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση μέσα στα χρόνια.

Και εγώ προσωπικά (πχ ήθελα να συμπεριλάβω το Αστέρι του βοριά σε ζωντανή ηχογράφηση στο διπλό βινύλιο με τον Θοδωρή Οικονόμου κι η απάντηση ήταν αρνητική) αλλά και τόσοι άλλοι όπως πρόσφατα με την ακύρωση της μεγάλης περιοδείας που θα έκαναν η Νατάσα Μποφίλιου και ο Γιάννης Χαρούλης στο εξωτερικό.

Φαίνεται να μοιράζονται εξώδικά κι απαγορεύσεις χωρίς ποτέ κανείς να ξέρει το γιατί.

Είναι θέμα προσωπικού γούστου; Γιατί δε ζει κι ο άνθρωπος να τον ρωτήσουμε επισήμως... Αυτό που ξέρουμε όμως με σιγουριά είναι ότι τον Μανώλη Μητσιά τον διάλεξε ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις.

Ήταν ξεκάθαρη προσωπική του επιλογή ...δεν διάλεξε την Σούλα Μπούλα...διάλεξε τον Μητσιά.

Και μόνο από σεβασμό στη μνήμη του δημιουργού αλλά ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ του συγκεκριμένου ερμηνευτή, αυτή η πράξη απαγόρευσης είναι άθλια και άκρως ντροπιαστική. Ο Θάνος Μικρουτσικος έλεγε ότι το έργο του δημιουργού είναι πάνω από τον δημιουργό.

Το γεννάς κι από τη στιγμή που το μοιράζεσαι με τον κόσμο παίρνει τον δικό του δρόμο.

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου στη Μαρία Φαραντούρη δε θα επιτρεπόταν να τραγουδήσει Θεοδωράκη, στον Νταλάρα να μην επιτρεπεται να πει πχ τα Παραπονεμένα λόγια, στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου να απαγορευτεί να λέει το Μαχαίρι και στην Αλεξίου το Όλα σε θυμίζουν.

Όλοι οι παραπάνω συνθέτες δεν είναι εν ζωή άρα κάποιος έχει τα δικαιώματα του έργου τους.

Ο κληρονόμος δεν έχει μοχθίσει για το έργο.

Δεν το γέννησε.

Δεν το πόνεσε.

Το κληρονόμησε και χρειάζεται να καταλαβαίνει το όριο της εξουσίας του και που το ξεπερνά και κυρίως να το σέβεται και να το αγαπά...και να σέβεται και τους ανθρώπους που το αγαπούν και το τιμούν τόσα χρόνια.

Δε γνωρίζω άνθρωπο που να σέβεται τους δημιουργούς περισσότερο από τον Μανώλη Μητσιά.

Σας το υπογράφω αυτό.

Ας πάψουμε λοιπόν να τραγουδάμε Μάνο Χατζιδάκι.

Αφού αυτή είναι η επιθυμία.

Ή αν γίνονται συγκεκριμένα αφιερώματα από τον κληρονόμο, ας απαγορευτούν όπως πολύ σωστά είπε ο Μιχάλης Γελασάκης, οι στίχοι του Γκάτσου.

Ας κάνουν αφιέρωμα μόνο ορχηστρικό.

Να μην ακουστούν ξανά τα υπέροχα, μοναδικά, ιστορικά τραγούδια δημόσια...να μαζευόμαστε λες και ζούμε στη λογοκρισία και να σιγοτραγουδάμε το Χάρτινο το φεγγαράκι μπας και μας ακούσει κανείς και φάμε κανένα πρόστιμο.

Μπορείς να κάνεις ό,τι γουστάρεις αν έχεις το δικαίωμα...και τονίζω το ΑΝ. Την ιστορία όμως δε μπορείς να την αλλάξεις και δεν πρέπει να την ακουμπάς. Αυτό είναι ύβρις. ΣΕΒΑΣΜΟΣ. Μεγάλη υπόθεση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους