Άκης Ζαρκαδούλας: Απειλούν ακόμα και το νερό! Γιατί το νέο νομοσχέδιο είναι πολύ επικίνδυνο για τον δημόσιο χαρακτήρα του νερού Προϊόν μηδενικού κοινωνικού διαλόγου Η κυβέρνηση αναμένεται, παρά τις...

Πλήρες Κείμενο:

Άκης Ζαρκαδούλας: Απειλούν ακόμα και το νερό! Γιατί το νέο νομοσχέδιο είναι πολύ επικίνδυνο για τον δημόσιο χαρακτήρα του νερού Προϊόν μηδενικού κοινωνικού διαλόγου Η κυβέρνηση αναμένεται, παρά τις μεγάλες αντιδράσεις ακόμη και από φίλα προσκείμενους σε αυτή αυτοδιοικητικούς παράγοντες, να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή το νέο νομοσχέδιο για το νερό στις 30/07. Σχεδόν απαράλλαχτο από την αρχική του μορφή, παρά τα δεκάδες σχόλια στη μέσα στο καλοκαίρι fast track διαβούλευση που επέλεξε να κάνει.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμη και από την ακρόαση φορέων στη Βουλή, αποκλείστηκαν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι ΚΕΔΕ, ΕΔΕΥΑ ακόμη και η ΡΑΑΕΥ.

Τα παραπάνω δείχνουν το πόσο αποφασισμένη και δεσμευμένη είναι η κυβέρνηση να περάσει το νομοσχέδιο.

Δεσμευμένη όχι στους πολίτες, ως θα όφειλε, αλλά σε όσους θα επωφεληθούν από τη σταδιακή μετατροπή του νερού σε εμπόρευμα.

Δεν είναι μια απλή διοικητική μεταρρύθμιση Η κυβέρνηση παρουσιάζει το νέο νομοσχέδιο για το νερό ως μια «μεταρρύθμιση» για καλύτερη οργάνωση και την αντιμετώπιση της λειψυδρίας.

Στην πραγματικότητα όμως, αλλάζει το μοντέλο διαχείρισης του νερού: από ένα σύστημα με ισχυρό ρόλο των δήμων και δυνητικά και των τοπικών κοινωνιών, σε ένα συγκεντρωτικό και εταιρικό μοντέλο.

Το νομοσχέδιο μεταφέρει αρμοδιότητες, δίκτυα, υποδομές και περιουσιακά στοιχεία από δήμους, ΔΕΥΑ και οργανισμούς άρδευσης προς την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ.

Οι δύο εταιρείες θα αποκτήσουν πολύ μεγαλύτερη γεωγραφική και λειτουργική αρμοδιότητα.

Αντίστοιχα σχέδια ετοιμάζονται και για άλλες περιοχές της Ελλάδας, με τον ΟΔΥΘ στη Θεσσαλία και τον ΟΑΚ στην Κρήτη να είναι οι επόμενες εταιρείες που σχεδιάζεται να ενσωματώσουν τοπικές ΔΕΥΑ και άλλους φορείς ύδρευσης.

Από την τοπική διαχείριση στην εταιρική λογική Η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ μπορεί σήμερα να βρίσκονται υπό κρατικό έλεγχο, και το 51% των μετοχών τους να ανήκουν στο δημόσιο, όμως είναι εισηγμένες εταιρείες που λειτουργούν και με βάση την οικονομική τους απόδοση.

Η μεταφορά των υπηρεσιών ύδρευσης σε τέτοια σχήματα σημαίνει ότι αποφάσεις για επενδύσεις, τιμολόγηση και λειτουργία των δικτύων απομακρύνονται από τον άμεσο κοινωνικό και δημοκρατικό έλεγχο.

Τέτοιες αναδιαρθρώσεις είναι δεδομένο ότι θα φέρουν μεγαλύτερη εμπλοκή ιδιωτικών συμφερόντων μέσω εργολαβιών, ΣΔΙΤ, και επιμέρους αναθέσεων.

Ήδη το επενδυτικό ενδιαφέρον για τις δύο εταιρείες έχει αυξηθεί, με ιδιωτικούς ομίλους να αποκτούν μετοχές το τελευταίο διάστημα.

Είναι βέβαιο ότι θα αυξηθεί το κόστος για τους πολίτες Το νέο μοντέλο συγκεντρωτικό ενισχύει τον ρόλο της ΡΑΑΕΥ, της ρυθμιστικής αρχής που άφησε ανεξέλεγκτο το καρτέλ της ενέργειας και στην οποία εντάχθηκαν και τα ύδατα από το 2023.

Η λογική της «ανάκτησης κόστους» και της ανταποδοτικότητας που διέπει τη λειτουργία της ΡΑΑΕΥ όσον αφορά την τιμολόγηση θα δημιουργήσει πιέσεις για αυξήσεις στους λογαριασμούς, οι οποίες θα είναι ακόμη μεγαλύτερες όσο διευρύνεται η εταιρική λογική στη λειτουργία των παρόχων ύδατος.

Ήδη η ΕΥΔΑΠ το προηγούμενο διάστημα πραγματοποίησε αυξήσεις.

Η εμπορευματοποίηση του νερού δεν ξεκινά απαραίτητα με την πώληση μιας εταιρείας.

Ξεκινά όταν οι δημόσιες υπηρεσίες οργανώνονται με όρους αγοράς. Οι ΔΕΥΑ δεν χρειάζονται κατάργηση, χρειάζονται στήριξη Τα προβλήματα των ΔΕΥΑ είναι υπαρκτά: υποστελέχωση, υψηλό ενεργειακό κόστος και ανάγκη αναβάθμισης των δικτύων.

Οι τοπικές ΔΕΥΑ, όμως, γνωρίζουν πολύ καλύτερα τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής, τις ανάγκες των κατοίκων, τις τοπικές πηγές, τα δίκτυα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά.

Η λύση δεν είναι η αποδυνάμωσή τους και η μεταφορά των αρμοδιοτήτων τους σε μεγαλύτερα εταιρικά σχήματα.

Χρειάζονται μόνιμο προσωπικό, χρηματοδότηση, τεχνική ενίσχυση και απένταξή τους από το ακριβό οικιακό τιμολόγιο ρεύματος.

Η λειψυδρία γίνεται άλλοθι για fast track έργα Το νομοσχέδιο προβλέπει ότι με επίκληση της λειψυδρίας θα μπορούν να προωθούνται έργα με fast track διαδικασίες, χωρίς να έχουν προηγηθεί οριστικές μελέτες ή πλήρεις περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις.

Η διάταξη αυτή έρχεται ως συνέχεια της σκόπιμης σύγχυσης της έννοιας της λειψυδρίας με την ξηρασία.

Η ξηρασία είναι ένα φυσικό φαινόμενο που οφείλεται στη μείωση των βροχοπτώσεων.

Η λειψυδρία, αντίθετα, αφορά την ανεπάρκεια νερού σε σχέση με τις ανθρώπινες ανάγκες και συχνά είναι αποτέλεσμα του ίδιου του αναπτυξιακού μοντέλου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν πολλά νησιά του Αιγαίου, όπου η έντονη τουριστικοποίηση αυξάνει τη ζήτηση νερού πολύ περισσότερο από όσο επιτρέπει η φυσική διαθεσιμότητα.

Η κυβέρνηση δηλαδή χρησιμοποιεί την αόριστη έννοια του «κινδύνου λειψυδρίας», χωρίς συγκεκριμένο τρόπο προσδιορισμού του, για να παρακάμπτει κρίσιμες διαδικασίες αδειοδότησης μεγάλων υδραυλικών έργων.

Είναι δεδομένο ότι η διάταξη αυτή συνδέεται άμεσα με την προώθηση του φαραωνικού σχεδίου «Εύρυτος», για την εκτροπή υδάτων από τον ποταμό Καρπενησιώτη προς την Αττική, ενός έργου του οποίου η αναγκαιότητα αμφισβητείται έντονα από σημαντικό μέρος της επιστημονικής κοινότητας, ενώ η προώθησή του ευνοεί μεγάλης κλίμακας εργολαβικές παρεμβάσεις.

Χρειάζεται άλλη πολιτική για το νερό Η αντιμετώπιση των προβλημάτων στη διαχείριση των υδατικών πόρων δεν μπορεί να βασίζεται σε νέα μεγάλα έργα και συγκεντρωτικές δομές.

Προτεραιότητα πρέπει να είναι η μείωση των διαρροών στα δίκτυα, η προστασία των υπόγειων υδροφορέων, η επαναχρησιμοποίηση νερού, η εξοικονόμηση στη γεωργία και η ενίσχυση των δημόσιων και δημοτικών υπηρεσιών ύδρευσης, ώστε όλα τα παραπάνω να υπόκεινται στον κοινωνικό έλεγχο.

Η απάντηση βρίσκεται στην καλύτερη διαχείριση των υφιστάμενων πόρων, στην ενίσχυση των δημόσιων υποδομών, στην απεμπλοκή από το υδροβόρο μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται σημαντικά στον υπερτουρισμό, στο real-estate και οσονούπω στα data centers και στον δημοκρατικό έλεγχο του νερού ως κοινού αγαθού.

Το νομοσχέδιο πρέπει να αποσυρθεί Το νομοσχέδιο είναι απαράδεκτο και πρέπει να αποσυρθεί, γιατί υπηρετεί μια συγκεκριμένη κατεύθυνση: τη συγκέντρωση της διαχείρισης, την υποβάθμιση του δημόσιου και τοπικού χαρακτήρα των υπηρεσιών ύδατος και τη σταδιακή μετατροπή του νερού σε οικονομικό αντικείμενο.

Το νερό δεν είναι εμπόρευμα, ούτε πεδίο επιχειρηματικής κερδοφορίας. Είναι κοινό αγαθό και θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα. Η ΕΠΟΧΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους