Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην Σμύρνη πριν από την καταστροφή η ζωή κυλούσε μέσα σε αυλές πέτρινες με γεράνια στις γλάστρες, με την μπουκαμβίλια να ανεβαίνει ως το ξύλινο σαχνισί και το άρωμα του γιασεμιού να μπλέκεται με την μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού.

Η πόλη ήταν το μεγαλύτερο λιμάνι της Ανατολής και οι άνθρωποι την αποκαλούσαν το Παρίσι του Λεβάντε, γιατί εκεί συναντιόνταν Έλληνες, Τούρκοι, Αρμένιοι, Εβραίοι και Φράγκοι Λεβαντίνοι και ζούσαν ο ένας δίπλα στον άλλον.

Από το πρωί το λιμάνι βούιζε. Στο Κε άραζαν τα ατμόπλοια και οι χαμάληδες φόρτωναν σταφίδες, σύκα, μετάξι και καπνά. Οι Ελληνικές συνοικίες, τα Βουρλά, ο Άγιος Τρύφωνας, η Αγία Φωτεινή, ήταν γεμάτες αρχοντικά με μαρμάρινες σκάλες, σχολεία όπως η Ευαγγελική Σχολή και η Κεντρική Σχολή Παρθεναγωγών, νοσοκομεία, θέατρα και τυπογραφεία που εξέδιδαν είκοσι εφημερίδες την ημέρα.

Το απόγευμα οι οικογένειες κατέβαιναν στην προκυμαία για τον περίπατο, οι άντρες με τα ευρωπαϊκά κοστούμια τους στο Sporting Club και το Θέατρο Σμύρνης, οι γυναίκες με δαντέλες και ψάθινα καπέλα.

Μέσα στα σπίτια η ζωή ήταν οργανωμένη γύρω από την αυλή και το τραπέζι.

Οι γυναίκες διατηρούσαν την παράδοση με μεγάλη ευλάβεια, έφτιαχναν γλυκά ταψιού, μπακλαβά με φιστίκι Αιγίνης, κανταΐφι με καρύδι, λουκούμια και μαρμελάδες, έβραζαν το τσάι στο μπρούτζινο μπρίκι και το σέρβιραν στα μικρά ποτήρια που ήταν σημάδι φιλοξενίας.

Τα παιδιά μεγάλωναν ανάμεσα σε δύο γλώσσες, ελληνικά και γαλλικά, μάθαιναν πιάνο και ταυτόχρονα βοηθούσαν στο μάζεμα των βοτάνων και των αυγών από το κοτέτσι της αυλής.

Το σπίτι ήταν πάντα ανοιχτό, ένας συγγενής, ένας γείτονας, ένας περαστικός έμπορος έβρισκε πάντα μια θέση στο τραπέζι.

Κάθε γιορτή ήταν μια αφορμή για όλη την γειτονιά να ενωθεί. Το Πάσχα και ο Δεκαπενταύγουστος γιορτάζονταν με λαμπρότητα στους μεγάλους ναούς, την Αγία Φωτεινή που ήταν η μητρόπολη του ελληνισμού με τον τεράστιο τρούλο της, ενώ το Ραμαζάνι έφερνε τα φώτα και τους ντελάληδες στους δρόμους.

Το εμπόριο έφερνε ευημερία και η πόλη μετρούσε σχεδόν 400.000 κατοίκους το 1920, με τους Έλληνες να αποτελούν την πλειοψηφία και να ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής ζωής.

Αυτή η ισορροπία κρατούσε μέχρι το καλοκαίρι του 1922. Η Σμύρνη πίστευε πως ο κοσμοπολιτισμός της θα την προστάτευε, πως τα ξένα πλοία στο λιμάνι και οι σημαίες των προξενείων θα ήταν εγγύηση.

Στις αυλές συνέχιζαν να στρώνουν τα τραπέζια, να βάζουν τα γλυκά και το τσάι, περιμένοντας να γυρίσουν οι άντρες από τα μαγαζιά, χωρίς να γνωρίζουν πως σε λίγες μέρες, στις 27 Αυγούστου με το παλιό ημερολόγιο, ο ελληνικός στρατός θα αποχωρούσε και στις 9 Σεπτεμβρίου θα έμπαιναν τα τουρκικά στρατεύματα, ξεκινώντας την φωτιά που θα έκαιγε για μέρες την ελληνική και αρμενική συνοικία και θα οδηγούσε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στην προκυμαία αναζητώντας σωτηρία. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους