Original Post

Πλήρες Κείμενο:

το μικρό συναντά τη μικρή Ανδρομάχη Καλλιβρούση * Η μάνα μου με έβαζε… να λέω το μάθημα στα λούτρινά μου και στην αδερφή μου.

Έτσι, έβαζα όλα τα μαξιλάρια ως θρανία και τοποθετούσα όλα τα "παιδιά" για να ακούσουν το μάθημα.

Τις περισσότερες φορές, το μάθημα μεταμορφωνόταν σε ιστορίες με δράκους, μάγους και νεράιδες.

Πετούσα πάνω από θάλασσες, βουνά και δάση... κι εκεί έφτανε η ώρα για καληνύχτα. * Δεν θα ξεχάσω ποτέ… τη γιαγιά μου που ζητούσε να της δανείσω βιβλία για να διαβάζει.

Ήμουν πολύ περήφανη που της άρεσαν οι προτάσεις μου και συζητούσαμε τι άρεσε στην καθεμία.

Τέλος γυμνασίου έμαθα πως είχε τελειώσει μόνο την α' δημοτικού και είχε μάθει να διαβάζει μόνη της. * Περίμενα πώς και πώς… να βγουν τα τελευταία βιβλία του Χάρρυ Πότερ.

Όταν τελείωσα τις πανελλήνιες (2003), κλείστηκα στο δωμάτιό μου και διάβασα και τα πέντε βιβλία σε μια εβδομάδα.

Έψαχνα παντού στο διαδίκτυο για πιθανές συνέχειες.

Ειδικά για το τελευταίο βιβλίο περίμενα μία ώρα στην ουρά στις εκδόσεις για να το διαβάσω πρώτη στα αγγλικά. * Στο σχολείο ήμουνα… το κορίτσι που έκανε παρέα με όλους κι έτσι άκουγε πολλές και διαφορετικές ιστορίες, από πολλά και διαφορετικά σπίτια.

Χωρίς, όμως, να είμαι κοινωνική.

Ήμουν απλά εκεί. Άκουγα. Μάθαινα.

Έμενα. * Μια φορά παραλίγο… να κερδίσω βραβείο στην ποίηση.

Πλάκα κάνω.

Μου άρεσε να γράφω ποιήματα, ιστορίες και να κατασκευάζω.

Είδα πως γίνεται ένας διαγωνισμός ποίησης στην Πάτρα για έφηβα παιδιά.

Διάλεξα το πιο σκοτεινό μου ποίημα και το έστειλα ταχυδρομικά.

Μετά από μήνες -δεν θυμόμουν καν πως είχα στείλει- έλαβα βεβαίωση συμμετοχής :P * Μου άρεσε κυρίως… να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου και να φαντάζομαι.

Κάθετι κρύβει μια ιστορία.

Μία αληθινή ιστορία και μια φανταστική.

Έβγαζα τα γυαλιά (μυωπίας) μου και ξανάβλεπα τον κόσμο αλλιώς.

Κάποιες φορες ήταν τρομακτικά, άλλες φορές κρυμμένα πρόσωπα, νεράιδες, ζώα του δάσους μου έλεγαν τις δικές τους ιστορίες. * Τα καλοκαίρια μύριζαν… ψάρι.

Ο μπαμπάς μου είχε μια βάρκα και του άρεσε να ρίχνει δίχτυα και να ψαρεύει.

Πόσο διαφορετικά μυρίζει η θάλασσα πριν ξημερώσει.

Πόσα χρώματα κρύβονται στην ανατολή.

Πώς γίνεται να έχω ανάμνηση που μυρίζει... ψαρίλα αλλά να την κρατώ ως σημαντική; * Το χειρότερο που είχα κάνει… δεν το θυμάμαι πια.

Όλα τα άσχημα μεταμορφώθηκαν κάποια στιγμή σε ευκαιρίες μάθησης. * Ζητούσα διαρκώς… να τραγουδάω και να χορεύω.

Κι εκεί που δεν το περίμενα ούτε εγώ, έγινα νηπιαγωγός. * Ο πατέρας μου συνήθιζε… να μου λέει πως είμαι ρακοσυλλέκτρια και δεν θα χωράω στο σπίτι με όλα αυτά που μαζεύω.

Πάντα του άρεσαν, όμως, οι κατασκευές μου. * Τι είναι για σένα «το μικρό»; Το μικρό είναι η φωνούλα μέσα μου που νιώθει αδικία και θλίψη όταν κάποιος με πονά, ενώ νιώθει περηφάνια σε κάθε βήμα προς τα εμπρός. * Η Ανδρομάχη Καλλιβρούση Andromachi Machi είναι Νηπιαγωγός, Εκπαιδεύτρια ενηλίκων στη θετική διαπαιδαγώγηση, Δημιουργός εκπαιδευτικού υλικού. * το μικρό

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους