Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε δύο ημέρες εισερχόμαστε στον ευλογημένο μήνα Αύγουστο, στον μήνα της Παναγίας μας, στο «Πάσχα του καλοκαιριού». Ο Αύγουστος είναι ένας ιδιαίτερα αγαπητός και ευλογημένος μήνας για τον ορθόδοξο λαό μας.

Είναι ο μήνας κατά τον οποίο η Εκκλησία μάς καλεί να στραφούμε περισσότερο προς την Υπεραγία Θεοτόκο, τη Μητέρα του Κυρίου μας, τη Μητέρα της Εκκλησίας και πνευματική Μητέρα όλων των πιστών.

Από την πρώτη ημέρα του Αυγούστου αρχίζει η νηστεία του Δεκαπενταυγούστου και στους Ιερούς Ναούς μας τελούνται οι Παρακλήσεις προς την Παναγία μας.

Τα απογεύματα του Αυγούστου γεμίζουν από τις όμορφες και κατανυκτικές προσευχές της Μικρής και της Μεγάλης Παρακλήσεως.

Οι πιστοί συγκεντρώνονται στους ναούς και με μία καρδιά παρακαλούν την Παναγία να γίνει σκέπη, παρηγοριά, βοήθεια και προστασία στη ζωή τους.

Γιατί όμως πρέπει να πηγαίνουμε στις Παρακλήσεις της Παναγίας μας; Πηγαίνουμε, πρώτα απ’ όλα, γιατί έχουμε ανάγκη από προσευχή.

Ο άνθρωπος της εποχής μας κουβαλά καθημερινά πολλά βάρη.

Έχει αγωνίες, προβλήματα, ασθένειες, οικονομικές δυσκολίες, οικογενειακές δοκιμασίες, φόβους, απογοητεύσεις και πόνους που πολλές φορές δεν μπορεί να μοιραστεί με κανέναν. Στην Παράκληση μπορεί να σταθεί ταπεινά ενώπιον της εικόνας της Παναγίας και να Της εμπιστευθεί όσα κρύβει μέσα στην καρδιά του. Η Παναγία είναι Μητέρα.

Και η μητέρα ακούει πάντοτε τον πόνο του παιδιού της.

Δεν είναι Θεός η Παναγία, αλλά είναι η Μητέρα του Θεού και η ισχυρότερη πρέσβειρα του ανθρώπινου γένους.

Εμείς δεν λατρεύουμε την Παναγία· Την τιμούμε και Της ζητούμε να μεσιτεύει για εμάς προς τον Υιό και Θεό Της.

Όπως σε έναν γάμο στην Κανά η Παναγία είδε την ανάγκη των ανθρώπων και είπε στον Χριστό ότι δεν είχαν κρασί, έτσι και σήμερα βλέπει τις ανάγκες μας και τις μεταφέρει με μητρική αγάπη στον Κύριο.

Πηγαίνουμε στις Παρακλήσεις γιατί εκεί μαθαίνουμε να μην απελπιζόμαστε.

Οι ύμνοι της Εκκλησίας μάς θυμίζουν ότι δεν είμαστε μόνοι.

Όσο δύσκολη κι αν είναι η ζωή μας, όσο σκοτεινός κι αν φαίνεται ο δρόμος, υπάρχει η χάρη του Θεού και η προστασία της Παναγίας. Η Παράκληση γίνεται λιμάνι για τον κουρασμένο, φάρμακο για τον πονεμένο, ελπίδα για τον απελπισμένο και δύναμη για εκείνον που αισθάνεται ότι δεν αντέχει άλλο.

Πηγαίνουμε στις Παρακλήσεις για να προσευχηθούμε όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για τους άλλους.

Για τα παιδιά μας, για τους γονείς μας, για τους ασθενείς, για εκείνους που βρίσκονται στα νοσοκομεία, για όσους ταξιδεύουν, για τους ξενιτεμένους, για εκείνους που περνούν δύσκολες στιγμές, για τους μοναχικούς και τους πονεμένους. Η Παράκληση μας βγάζει από τον εγωισμό μας και μας μαθαίνει να χωρούμε στην καρδιά μας όλο τον κόσμο. Στις Παρακλήσεις μπορούμε να δώσουμε τα ονόματα των αγαπημένων μας προσώπων, ώστε να μνημονευθούν.

Δεν είναι μία τυπική συνήθεια.

Είναι πράξη αγάπης.

Όταν γράφουμε ένα όνομα και το παραδίδουμε στην Εκκλησία για προσευχή, είναι σαν να λέμε: Παναγία μου, σκέπασε αυτόν τον άνθρωπο.

Γνώριζε τον πόνο του, την ανάγκη του και βοήθησέ τον.

Όμως ο Αύγουστος δεν έχει μόνο τις Παρακλήσεις.

Έχει και τη νηστεία του Δεκαπενταυγούστου.

Γιατί άραγε πρέπει να νηστέψουμε; Η νηστεία δεν είναι μία τιμωρία που επιβάλλει η Εκκλησία.

Δεν είναι απλώς μία αλλαγή στο φαγητό μας, ούτε μία διατροφική συνήθεια.

Η νηστεία είναι ένας πνευματικός αγώνας.

Είναι μία προσπάθεια να μάθουμε να λέμε όχι σε ορισμένες επιθυμίες μας, ώστε να μπορούμε να λέμε πιο εύκολα όχι και στην αμαρτία.

Όποιος δεν μπορεί να συγκρατήσει τον εαυτό του στο φαγητό, δύσκολα θα τον συγκρατήσει στον θυμό, στην κατάκριση, στην κακία, στο ψέμα, στη φιλαργυρία και στα πάθη.

Η νηστεία γυμνάζει τη θέλησή μας.

Μας μαθαίνει την εγκράτεια, την υπομονή και την αυτοκυριαρχία.

Η αληθινή νηστεία, βέβαια, δεν περιορίζεται μόνο στο πιάτο μας.

Δεν έχει νόημα να μη φάμε κρέας και την ίδια ώρα να τρώμε, τον αδελφό μας με τα λόγια, την κατηγορία, τη συκοφαντία και την κατάκριση.

Δεν έχει νόημα να νηστεύουμε από ορισμένες τροφές, αλλά να μην νηστεύουμε από την κακία, τον εγωισμό, τον θυμό και την αδικία.

Νηστεύω σημαίνει προσπαθώ να καθαρίσω την καρδιά μου.

Προσπαθώ να συγχωρήσω.

Προσπαθώ να συμφιλιωθώ.

Προσπαθώ να βοηθήσω εκείνον που έχει ανάγκη.

Προσπαθώ να προσευχηθώ περισσότερο, να μιλήσω λιγότερο και να αγαπήσω περισσότερο.

Η νηστεία μάς κάνει να θυμόμαστε και τους φτωχούς.

Όσα εξοικονομούμε από το φαγητό, μπορούμε να τα προσφέρουμε σε κάποιον που πεινά, σε μία οικογένεια που δυσκολεύεται, σε έναν ασθενή ή σε έναν άνθρωπο μόνο.

Έτσι η νηστεία γίνεται ελεημοσύνη και η ελεημοσύνη γίνεται ευλογία. Η Εκκλησία, βέβαια, δεν ζητά από όλους τα ίδια.

Υπάρχουν άνθρωποι ηλικιωμένοι, ασθενείς, παιδιά, έγκυες γυναίκες και άνθρωποι που λαμβάνουν φάρμακα ή έχουν ιδιαίτερες ανάγκες.

Για τον λόγο αυτό η νηστεία πρέπει να γίνεται με διάκριση, ταπείνωση και πάντοτε, όπου χρειάζεται, με τη συμβουλή του πνευματικού και του ιατρού. Ο Θεός δεν θέλει να βλάψουμε το σώμα μας, αλλά να θεραπεύσουμε την ψυχή μας.

Η νηστεία και η προσευχή πηγαίνουν μαζί.

Η νηστεία χωρίς προσευχή γίνεται απλή δίαιτα.

Η προσευχή χωρίς αγώνα πολλές φορές μένει μόνο στα λόγια.

Όταν όμως ο άνθρωπος νηστεύει, προσεύχεται, εξομολογείται, συγχωρεί και συμμετέχει στη Θεία Ευχαριστία, τότε ολόκληρη η ζωή του γίνεται μία πορεία προς τον Χριστό. Ο Δεκαπενταύγουστος ονομάζεται «Πάσχα του καλοκαιριού», γιατί η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι μία ημέρα απελπισίας και θανάτου.

Είναι μία ημέρα χαράς, ελπίδας και νίκης της ζωής. Η Παναγία δεν εγκατέλειψε τον κόσμο.

Βρίσκεται κοντά στον Υιό Της και πρεσβεύει αδιάκοπα για όλους μας.

Ας μη μείνουμε, λοιπόν, αδιάφοροι αυτές τις ημέρες.

Ας μην αφήσουμε τις Παρακλήσεις να τελούνται με άδειους ναούς.

Ας βρούμε λίγο χρόνο μέσα στην καθημερινότητά μας, ας αφήσουμε για λίγο τις μέριμνες, τις οθόνες και τις ασχολίες μας και ας σταθούμε ενώπιον της Παναγίας.

Ας πάμε στον ναό με πίστη και ταπείνωση. Ας Της μιλήσουμε σαν παιδιά προς τη Μητέρα τους. Ας Της εμπιστευθούμε τους φόβους μας, τα δάκρυά μας, τις αγωνίες και τις ελπίδες μας.

Ας ζητήσουμε όχι μόνο να αλλάξουν οι δυσκολίες μας, αλλά κυρίως να αλλάξει η δική μας καρδιά.

Ας νηστέψουμε όσο μπορούμε, όχι για να υπερηφανευτούμε, ούτε για να κρίνουμε εκείνον που δεν μπορεί, αλλά για να πλησιάσουμε περισσότερο τον Χριστό.

Ας νηστέψει το στόμα μας από τα άσχημα λόγια, τα μάτια μας από όσα μολύνουν την ψυχή, τα αυτιά μας από τις συκοφαντίες και η καρδιά μας από το μίσος.

Ας γίνει ο φετινός Αύγουστος μία νέα αρχή.

Μία ευκαιρία για επιστροφή, μετάνοια, προσευχή και συμφιλίωση.

Ας γίνει ο μήνας της Παναγίας μία περίοδος κατά την οποία θα ξαναβρούμε την ειρήνη που χάσαμε, την ελπίδα που κλονίστηκε και την πίστη που αδυνάτισε.

Παναγία μας, Μητέρα του Χριστού και Μητέρα όλων μας, σκέπαζε τον κόσμο.

Φύλαγε τα παιδιά και τις οικογένειές μας.

Παρηγόρησε τους πονεμένους, θεράπευσε τους ασθενείς, ενίσχυσε τους απελπισμένους, προστάτευσε τους ταξιδιώτες και χάρισε ειρήνη στις καρδιές και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Καλή και ευλογημένη νηστεία. Καλό μήνα της Παναγίας. Καλή Παναγιά σε όλους. Πηγη: π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους