Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα φίλοι μου, Χθες το βράδυ παρακολούθησα την ταινία «Οδύσσεια» του Christopher Nolan.

Δεν θα σταθώ στην αισθητική της ταινίας ούτε στην εντυπωσιακή παραγωγή της.

Θα σταθώ στα μηνύματα που εισέπραξα.

Για μένα, η «Οδύσσεια» του Νόλαν είναι πρωτίστως μια βαθιά αντιπολεμική ταινία.

Δεν εξιδανικεύει τον πόλεμο ούτε τον παρουσιάζει ως πεδίο ηρωισμού.

Αντίθετα, αποκαλύπτει πόσο εύκολα ο άνθρωπος μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο της εξουσίας.

Πόσο εύκολα μπορεί να απεμπολήσει την κρίση του, να υπακούσει χωρίς να αναρωτηθεί και, τελικά, να συμμετάσχει σε εγκλήματα πιστεύοντας ότι απλώς «εκτελεί εντολές». Ο Οδυσσέας δεν παρουσιάζεται ως ο αλάνθαστος ήρωας που έχουμε συνηθίσει να θαυμάζουμε.

Εμφανίζεται ως μια τραγική ανθρώπινη μορφή, που κουβαλά το βάρος των επιλογών της.

Ένας άνθρωπος που, μέσα στην αλαζονεία της νίκης και την υποταγή στις επιταγές της εξουσίας, συμμετείχε σε εγκληματικές πράξεις που τον απομάκρυναν από τον ίδιο του τον εαυτό.

Η πραγματική του Οδύσσεια δεν είναι η επιστροφή στην Ιθάκη, αλλά η επιστροφή στον ίδιο του τον εαυτό.

Είναι η επίπονη πορεία προς την ανάκτηση όσων έχασε μέσα από την αλαζονεία, τη βία και την αυτοκαταστροφή.

Και αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι η βαθύτερη ουσία του ομηρικού έπους.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η επιλογή να παρουσιαστεί η Ωραία Ελένη ως μαύρη γυναίκα.

Προσωπικά, δεν τη διάβασα ως προσπάθεια αλλοίωσης των κειμένων του Ομήρου, αλλά ως μια σύγχρονη καλλιτεχνική ανάγνωση που υπενθυμίζει ότι τα μεγάλα κλασικά έργα μπορούν να συνομιλούν με διαχρονικά ζητήματα, όπως η συμπερίληψη και η οικουμενικότητα της ανθρώπινης εμπειρίας.

Παράλληλα, η ταινία θίγει ουσιαστικά και τη θέση της γυναίκας, όχι ως διακοσμητικής παρουσίας στην ιστορία, αλλά ως προσώπου που βιώνει τις συνέπειες της ανδρικής φιλοδοξίας, της εξουσίας και του πολέμου.

Αυτό που εκτίμησα περισσότερο είναι ότι ο Νόλαν δεν ενδιαφέρεται να αφηγηθεί ακόμη ένα χολιγουντιανό παραμύθι.

Χρησιμοποιεί έναν από τους σημαντικότερους μύθους της ανθρωπότητας για να θέσει ερωτήματα που ειδικά σήμερα είναι πιο επίκαιρα από ποτέ: -Πόσο εύκολα παραδίνουμε την προσωπική μας ευθύνη στην εξουσία; -Πόσο συχνά βαφτίζουμε την υπακοή καθήκον; -Και πόσο δύσκολο είναι να επιτρέπουμε στη συνείδησή μας να διέπει τις αποφάσεις μας; Ίσως γι' αυτό η συγκεκριμένη παραγωγή δεν μοιάζει με τις περισσότερες υπερπαραγωγές του Χόλιγουντ.

Δεν επενδύει μόνο στο θέαμα, αλλά επιχειρεί να ανοίξει έναν βαθύτερο διάλογο γύρω από τον πόλεμο, την εξουσία, την ευθύνη και τον άνθρωπο.

Σε μια εποχή όπου ο πόλεμος, ο αυταρχισμός και η άκριτη υπακοή επανεμφανίζονται με διαφορετικά πρόσωπα, έργα όπως η «Οδύσσεια» μας καλούν να αναμετρηθούμε με το παρόν και με τη δική μας ευθύνη απέναντι σε αυτό.

Γιατί, ίσως τελικά η Ιθάκη να μην είναι ένας τόπος, αλλά μια συνείδηση που αρνείται να παραδώσει την ελευθερία της στην εξουσία. Παναγιώτα Μπλέτα @highlight @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους