Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αντί να προκαλέσω σκάνδαλο, κάλεσα την αστυνομία και κατήγγειλα διάρρηξη. Ας εξηγήσει ο άντρας μου στους συγγενείς του γιατί είναι με χειροπέδες. «Αυτό δεν είναι πια το σπίτι σου, Γιάνα.

Θα μείνουμε εδώ προς το παρόν, και μην τολμήσεις να κάνεις σκηνή», σφύριξε η Άντζελα, καθισμένη στο κρεβάτι μου με τη ρόμπα μου και τινάζοντας τη στάχτη σε ένα πιατάκι από το γαμήλιο σερβίτσιο μας.

Πάγωσα στο κατώφλι της κρεβατοκάμαρας και δεν έβγαλα καν αμέσως το βρεγμένο παλτό μου. Ο Οκτώβριος στην Αγία Πετρούπολη μου είχε ρίξει βροχή στο πρόσωπο όλη μέρα.

Το ταξί μόλις είχε ξεγλιστρήσει από τον σταθμό, η βαλίτσα μου τραβούσε το χέρι μου προς τα κάτω, και αντί για σιωπή και ένα ζεστό ντους, στο σπίτι με περίμεναν ξένα πόδια πάνω στο κάλυμμά μου. Ο Τόλικ ήταν ξαπλωμένος στην πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο, έπινε κάτι κεχριμπαρένιο από το ποτήρι μου.

Βρώμικα αποτυπώματα και σκούροι λεκέδες λέρωναν το παρκέ.

Από το μπάνιο έβγαινε καπνός τσιγάρου, αν και είχα ζητήσει από τον Κίριλ δέκα φορές να μην καπνίζει ούτε στην κουζίνα, πόσο μάλλον στο μπάνιο.

Στην είσοδο, η δερμάτινη τσάντα της Άντζελας ήταν ακουμπισμένη στον πάγκο.

Δίπλα ήταν οι μπότες της, οι παντόφλες μου και το σακίδιο ενός άγνωστου άντρα, ανοιχτό σαν στόμα μετά από έναν βαρύ καυγά.

Δεν φώναξα.

Όχι επειδή δεν είχα τίποτα να πω. Αντιθέτως.

Απλώς, κάποια στιγμή, όταν βλέπεις ότι η ζωή σου δεν σου ζητάει πια ευγενικά να της κάνεις χώρο, αλλά απλά σε σπρώχνει στην άκρη με τον αγκώνα, μέσα σου όλα γίνονται πολύ ήσυχα για ένα σκάνδαλο. «Πού είναι ο Κίριλ;» ήταν το μόνο που κατάφερα να ψιθυρίσω. Η Άντζελα χαμογέλασε πονηρά και σταύρωσε το ένα πόδι πάνω στο άλλο, σαν να μην ήταν αυτό το σπίτι μου, αλλά ένα ενοικιαζόμενο διαμέρισμα για «μια εβδομάδα». «Πήγε στο μαγαζί.

Να πάρει νερό.

Μένουμε εδώ μόνο για λίγο, οπότε μην κάνεις εκείνο το ύφος σαν να σε πειράζει η ιδέα.» Ο Τόλικ φύσηξε χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από το ποτήρι. «Έλα, σοβαρά τώρα.

Είμαστε οικογένεια.» Και εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα επιτέλους ότι ένα σκάνδαλο θα τους εξυπηρετούσε μόνο. Η Άντζελα ήταν ακριβώς ο τύπος γυναίκας που άνθιζε όταν γινόταν φασαρία τριγύρω.

Μετά θα έλεγε σε όλους ότι «η γυναίκα του Κίριλ είναι τρελή», ότι «απλά ζητήσαμε να μείνουμε λίγες μέρες», ότι «σχεδόν μας όρμησε». Ο Τόλικ θα πρόσθετε κάποια άσεμνη λεπτομέρεια. Ο Κίριλ θα ξαναμάζευε και θα έβγαζε την αγαπημένη του φράση: «Γιατί πρέπει να αντιδράς έτσι αμέσως; Μπορούσαμε να το συζητήσουμε ήρεμα.» Και σε αυτό το κολλώδες οικογενειακό χάος, εγώ θα ήμουν η υστερική. Συνεχίζεται στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους