" Τα ζωντόβολα των κομμάτων" Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων στην πολιτική. Δεν ενδιαφέρονται για επιχειρήματα, στοιχεία ή λογική. Τους ενδιαφέρει μόνο η φανέλα. Είναι εκείνοι που πιστεύουν...
" Τα ζωντόβολα των κομμάτων" Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων στην πολιτική.
Δεν ενδιαφέρονται για επιχειρήματα, στοιχεία ή λογική.
Τους ενδιαφέρει μόνο η φανέλα.
Είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι όποιος ασκεί κριτική στο δικό τους κόμμα, αυτομάτως είναι άνθρωπος κάποιου άλλου.
Και κάπως έτσι γεννιέται η πιο αστεία μορφή πολιτικής ηλιθιότητας.
Γράφεις ένα άρθρο για τη ΝΙΚΗ.
Πριν καλά καλά τελειώσουν την πρώτη παράγραφο, καταφθάνουν οι πιστοί της και σε βαφτίζουν άνθρωπο του Νίκου Παπαδόπουλου ή της Καρυστιανού.
Την επόμενη μέρα γράφεις ένα άρθρο για τον Νίκο Παπαδόπουλο.
Ξαφνικά οι ίδιοι που χθες σε έλεγαν «Παπαδοπουλικό» εξαφανίζονται και εμφανίζονται οι οπαδοί του, οι οποίοι πλέον σε καταγγέλλουν ως άνθρωπο της ΝΙΚΗΣ ή της Καρυστιανού.
Μετά γράφεις για την Καρυστιανού.
Και τότε έρχεται η τρίτη ομάδα να σε ενημερώσει ότι είσαι όργανο της ΝΙΚΗΣ ή του Παπαδόπουλου.
Το αστείο είναι ότι όλοι αυτοί δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν πως κάποιος μπορεί να ασκεί κριτική σε όλους.
Δεν χωράει στο μυαλό τους.
Έχουν μάθει να βλέπουν την πολιτική όπως το ποδόσφαιρο.
Αν δεν φοράς τη δική τους φανέλα, φοράς υποχρεωτικά του αντιπάλου.
Δεν εξετάζουν αυτά που γράφεις.
Δεν ψάχνουν αν οι παρατηρήσεις είναι σωστές.
Δεν απαντούν στην ουσία.
Ψάχνουν μόνο να βρουν σε ποιο στρατόπεδο θα σε κατατάξουν.
Είναι πιο εύκολο να κολλήσεις μια ταμπέλα παρά να αντικρούσεις ένα επιχείρημα.
Το πιο τραγικό είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι δηλώνουν πως πολεμούν το παλιό πολιτικό σύστημα.
Κι όμως αναπαράγουν ακριβώς τη νοοτροπία που υποτίθεται ότι μισούν.
Τυφλή πίστη στον αρχηγό, απόλυτη άρνηση κάθε κριτικής και μόνιμη ανάγκη να παρουσιάζεται κάθε διαφωνών ως εχθρός ή πληρωμένος.
Η δημοκρατία όμως δεν λειτουργεί έτσι.
Κανένα κόμμα δεν αποκτά ασυλία επειδή κάποιοι το αγαπούν.
Κανένας αρχηγός δεν γίνεται υπεράνω κριτικής επειδή συγκινεί το ακροατήριό του.
Όποιος μπαίνει στην πολιτική πρέπει να δέχεται έλεγχο.
Από όλους. Συνεχώς.
Το πραγματικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο οι πολιτικοί.
Είναι και οι οπαδοί που έχουν παραδώσει τη σκέψη τους σε αυτούς.
Οι άνθρωποι που χειροκροτούν τα πάντα όταν τα λέει ο δικός τους και αποδοκιμάζουν τα ίδια ακριβώς λόγια όταν τα πει ο αντίπαλος.
Αν θέλουμε πραγματικά καλύτερη πολιτική, πρέπει πρώτα να τελειώνουμε με αυτή τη νοοτροπία.
Να μάθουμε να κρίνουμε τις ιδέες και τις πράξεις, όχι τα λογότυπα και τα πρόσωπα.
Γιατί όταν ο εγκέφαλος αντικαθίσταται από το κομματικό σήμα, τότε δεν έχουμε ενεργούς πολίτες. Έχουμε απλώς… ζωντόβολα με δικαίωμα ψήφου. #Πολιτική #Ελλάδα #Κομματοκρατία #Αφύπνιση #Γνώμη
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους