Η Wang Wang και τα 3 κουτάβια της: Μια άστεγη σκυλίτσα δύο ετών με μωρά, που βίωσε τη φρίκη πριν αφήσει την τελευταία της πνοή σε μια περιοχή της Κίνας, όπου 4 κωλόπαιδα σκότωσαν στο ξύλο τα κουτάβια...

Πλήρες Κείμενο:

Η Wang Wang και τα 3 κουτάβια της: Μια άστεγη σκυλίτσα δύο ετών με μωρά, που βίωσε τη φρίκη πριν αφήσει την τελευταία της πνοή σε μια περιοχή της Κίνας, όπου 4 κωλόπαιδα σκότωσαν στο ξύλο τα κουτάβια της, έδεσαν την ίδια, την περιέλουσαν με εύφλεκτο υγρό και την έκαψαν ζωντανή βιντεοσκοπώντας το μαρτύριό της.

Η σκυλίτσα φλεγόμενη κατάφερε να φτάσει ως τα μωρά της για να πεθάνει εκεί, δίπλα τους.

Εγώ δεν κατάφερα να δω το βίντεο καθώς όσο μεγαλώνω, τόσο οι αντοχές έκθεσης μου στην κακοποίηση ζώων με εγκαταλείπουν, Αλλά οφείλω να πω κάτι ακόμα για αυτές τις ψυχές. Στην Κίνα οι δημοσιεύσεις μπλοκάρονται, ώστε η ιστορία να μη λάβει περαιτέρω διαστάσεις, αλλά η Wang wang και τα κουτάβια της είναι ήδη διεθνές σύμβολο κατά της κακοποίησης και της έλλειψης νομοθεσίας προστασίας των ζώων.

Η υπόθεση της Wang wang είναι πιο σύνθετη από μια ακόμη καταγραφή συμβάντος κτηνώδους βασανισμού ζώου.

Υπενθυμίζει τί συμβαίνει όταν μια κοινωνία, όπως κι η δική μας, δεν αναγνωρίζει τα αυτονόητα: ότι τα ζώα είναι συναισθανόμενα όντα με εγγενή αξία και όχι άψυχα, κερδοφόρα κι εκμεταλλεύσιμα αντικείμενα στη διάθεση του ανθρώπου.

Η βία δεν γεννιέται εν κενώ.

Καλλιεργείται στο πλαίσιο του σπισισισμού, όπου η ανθρώπινη υπεροχή θεωρείται φυσική και αυτονόητη, όπου τα ζώα αξιολογούνται με βάση τη χρησιμότητά τους για εμάς και όχι με βάση το δικαίωμά τους να υπάρχουν.

Όταν η νομοθεσία είναι ανεπαρκής ή εφαρμόζεται επιλεκτικά, όταν η πολιτεία αδιαφορεί ή ακόμη και περιορίζει τη δημόσια συζήτηση αντί να αντιμετωπίζει το πρόβλημα, το μήνυμα που περνά είναι ότι η ζωή των ζώων αξίζει λιγότερο, και αυτή η υποτίμηση της ζωής έχει πραγματικές συνέπειες.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η ίδια η ανάδειξη αυτών των εγκλημάτων συχνά αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα, με πολύ πρόσφατα θλιβερά παραδείγματα.

Κάθε φορά που κάποιος καταγγέλλει μια κακοποίηση ή ζητά την αυστηρή δίωξη των δραστών και την ενίσχυση της νομικής προστασίας των ζώων, δεν λείπουν εκείνες/οι που σπεύδουν να υποβαθμίσουν το ζήτημα: "Υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα", "Πεινανε άνθρωποι", "κωλοφιλοζωοι μας πρηξατε", κτλ.

Σαν να πρέπει να απολογείται κανείς επειδή καταγγέλλει τη βία.

Σαν ο πόνος ενός ζώου να είναι από τη φύση του δευτερεύουσας σημασίας.

Σαν η απαίτηση για δικαιοσύνη να εξαρτάται από το είδος του θύματος.

Ο γνωστός πια, δηλαδή, διαγωνισμός δικαιωμάτων και ευαισθητοποίησης που ανασύρουν σε κάθε περίπτωση οι φεισμπουκικοί υπερφιλανθρωποι με την εχθροζωΐα τους.

Η υπεράσπιση των ζώων δεν αφαιρεί τίποτα από την υπεράσπιση των ανθρώπων.

Αντίθετα, αποκαλύπτει το μέτρο του πολιτισμού μας: Είμαστε ικανοί και πρόθυμοι να αναγνωρίσουμε αξία και σε εκείνους που δεν μπορούν να μιλήσουν τη γλώσσα μας ή να διεκδικήσουν μόνοι τους το δίκιο τους; Τα δικαιώματα των ζώων εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται από πολλούς ως μια πολυτέλεια, ως ιδεοληψία ή/και ως δευτερεύουσα ευαισθησία.

Στην πραγματικότητα , όμως, πρόκειται για την αναγνώριση ενός απλού γεγονότος: ότι τα ζώα αισθάνονται πόνο, φόβο, αγάπη, δεσμούς και την επιθυμία να ζήσουν, ανεξάρτητα από το αν μας είναι χρήσιμα.

Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη στην Κίνα.

Το ερώτημα είναι πόσες κοινωνίες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα ζώα ως υπάρξεις χωρίς ουσιαστική νομική και ηθική προστασία.

Πόσες εξακολουθούν να θεωρούν τη βία απέναντί τους κάτι αναμενόμενο, συγχωρήσιμο ή ανάξιο δημόσιας κατακραυγής.

Αυτή πιθανό να είναι κι η πιο βαθιά έκφραση του σπισισμού: όχι μόνο η κακοποίηση των ζώων, αλλά και η απαίτηση να μη μιλάμε γι' αυτήν, να μην την αναδεικνύουμε, να μην απαιτούμε δικαιοσύνη. Να τη θεωρούμε μικρότερη μόνο και μόνο επειδή τα θύματα δεν είναι άνθρωποι. Maria-Gisella Economidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους