Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια ορμή ήταν η δημοκρατία. Για την αλλαγή, που τότε, το 1974 σήμαινε ισονομία, δικαιοσύνη, ελευθερία.

Για την Αριστερά σήμαινε επιπλέον και την αναγνώριση ότι ήταν μέρος του εθνικού κορμού, ότι εντασσόταν στον αγώνα για καλύτερες μέρες από την ίδια θέση με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις στο Κοινοβούλιο.

Μεγάλη κατάκτηση, αλλά δεν την αξιοποίησε η Αριστερά όταν χρειάστηκε να πάρει θέση υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.

Η κυβερνώσα αριστερά χάθηκε το ’78. Κι έτσι στο κενό που άφησε ήρθαν άλλες δυνάμεις, το ΠΑΣΟΚ κυρίως που είδε ότι σημασία έχει να αλλάζει η κατάσταση των ανθρώπων προς το καλύτερο.

Αξιοπρόσεκτο είναι ότι η Αριστερά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης συμμάχησε με τη Δεξιά για να ρίξει το ΠΑΣΟΚ, το 1989.

Κάπου εκεί έκλεισε η πολιτική Μεταπολίτευση.

Τα άλλα έπονται.

Κι ευτυχώς, μετά τα δεξιά κι αριστερά μνημόνια, που ακολούθησαν όλα είναι ακόμα ανοιχτά. Είθε… Τη σκέφτομαι πάντα την Αριστερά μέσα στη δίνη της, κυρίως αυτή την αντίφασή της να προσδοκά έναν σοσιαλισμό που δεν υπήρχε πουθενά πια στον κόσμο σταδιακά ως και το 1989, αλλά πολιτικά να επιβιώνει όπως μπορεί σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα.

Ο πολύς κόσμος όμως ζητούσε από την Αριστερά, πολύ περισσότερα, μια γνώση, μια εμπειρία και την καθοδήγηση για να τα βγάλει πέρα στο σήμερα.

Πώς να σπουδάσει τα παιδιά, πώς να κινηθεί στη δουλειά, πώς να συμπεριφερθεί στην πόλη.

Αλλά η Αριστερά τον αγνοούσε όπως κάνει και σήμερα ακόμα, συχνά, όταν δεν του λέει τίποτα για όλα αυτά που τον αφορούν, παρά μόνο για το τι πρέπει να γράφει η ταυτότητά του, η αριστερή ταυτότητά του.

Ρωτάς αριστερούς τι να επιλέξεις, τι να κάνεις, πώς να ζήσεις και σου λένε κοινοτοπίες και συντηρητικές ακόμα ακόμα θέσεις.

Και υποψιάζεσαι για αρκετούς ότι δεν ξέρουν καν πώς ζουν οι αληθινοί άνθρωποι.

Σε τι χρειάζεται η Αριστερά αν δεν βοηθάει τους ανθρώπους στην καθημερινή τους ζωή; Πριν από κάποιες μέρες έστριψα στην πινακίδα και είδα από κοντά το απομεινάρι από το Ξενία που έφτιαξε ο Κωνσταντινίδης στο Παλιούρι της Χαλκιδικής.

Τι έφτιαχναν οι άνθρωποι… Πόσο μοντέρνοι ήταν.

Πόσο μπροστά.

Άλλαξαν οι εποχές προφανώς, και σήμερα άλλα είναι τα σημαντικά.

Τι φτιάχνουμε όμως που να δηλώνει κάτι για το μέλλον μας σε αυτόν τον τόπο; Τι δημιουργούμε ώστε να έχει ένα νόημα η σχέση μας με τον τόπο, με αυτή την πατρίδα που μπορεί να γίνει τόσο μαγική όταν συναντά με ταπεινότητα τη φύση και το λιτό περιβάλλον; Είθε να προχωρήσουν τα σχέδια ανάπλασης και επανάχρησης με σεβασμό στο παρελθόν. Ο Γιάννης Μπαλαμπανίδης γράφει το μυθιστόρημα της γενιάς μας στο «Τραγούδι των Κληρονόμων». Για όσους πίστεψαν ότι ο κόσμος τους ανήκει επειδή είναι ένιωθαν ικανοί να τον αλλάξουν, για τις προσδοκίες μιας καλύτερης χώρας μέσα από το νέο χρήμα που ήταν κατά βάση το παλιό χρήμα, για την ατομικότητα που νομίζει ότι μπορεί όλα να τα υπερκεράσει, για αυτή τη φευγαλέα αίσθηση ότι μπορείς να κολυμπάς σε όλη τη ρευστή θάλασσα των αισθημάτων, της ικανοποίησης, της επιτυχίας, χωρίς κανένας κόστος, με την πολιτική επιλογή να παραβλέπεις τη δύναμη των κεφαλαίων που έρχονταν από το μακρύ σκότος της κατίσχυσης της δεκαετίας του ’40 και του ’50. Και χωρίς καμιά δυνατότητα ή έστω σκέψη εν τέλει αλλαγής παρά τα λεγόμενα.

Βαρεθήκαμε άλλωστε τα προοδευτικά παιδιά των καλών οικογενειών κυρίως γιατί έκαναν μια τρύπα στο νερό.

Η ζωή δεν ήταν τελικά ένας κυματισμός της βρετανικής ποπ με λίγη λάγνα αμμουδιά στο Αιγαίο.

Έχω ζήσει πολλά από όσα αφηγείται ο Γιάννης και δεν έχω και τις καλυτέρας των αναμνήσεων.

Θα επανέλθω με βιβλιοκρισία, από θέσεις ταξικής μονομέρειας προφανώς.

Μην μας κουράζετε άλλο πάντως με τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015-2023.

Πάει, τελείωσε.

Πάμε παρακάτω.

Αλλού είναι πια το επίδικο.

Πώς θα κυβερνηθεί αυτός ο τόπος αλλιώς, είναι το ερώτημα.

Ούτε ποιος είναι ο πιο αριστερός, ούτε τι είχε πει ο Τζανακόπουλος σε ένα συνέδριο που έτσι κι αλλιώς εμάς όλους τους μη εμπλεκόμενους δεν μας ένοιαζε ουδόλως, ούτε τι έγινε στις εκλογές για την ΚΕ το 2022, ούτε γιατί πίστεψε το 90% στον Κασσελάκη, ούτε γιατί άδειασαν νύχτα όλοι την Όλγα στο συνέδριο που «θα δείτε θα αλλάξουν όλα» όπως μας έλεγαν, ούτε τι έγινε στο Γκάζι, ούτε τίποτα.

Ας επέλθει και λίγη ησυχία.

Στις ερχόμενες εκλογές όλοι θα κριθούν από τη λαϊκή συμμετοχή στην κάλπη ανάλογα με τις δυνάμεις τους σήμερα του καθενός.

Και προφανώς κάποιοι των μηχανισμών θα κοιτάξουν να κυριαρχήσουν με τον παλιό τρόπο, αλλά ας έχουμε εμπιστοσύνη και στον πολύ κόσμο που θα πάει στην κάλπη.

Καλά να είμαστε και να μη χαλάμε τις φιλίες μας για την μπάλα. «Ο ορισμός του πέναλτι, κυρία μου». Μου λένε ότι υπήρξα πρόθυμος να βοηθήσω χωρίς να αναγνωριστεί τελικά.

Ότι με θεωρούσαν δεδομένο.

Ειδικά στην αριστερά από αριστερούς και αριστερές. Ισχύει.

Το καταλάβαινα, δεν υπάρχει θέμα, δεν το βλέπω ως αδυναμία κι ας έχασα κάτι.

Σημαίνον πρόσωπο πχ της γιαννιώτικης αριστεράς έλεγε κάποτε δημόσια ότι δεν βρήκα ποτέ δουλειά σε δημόσιο οργανισμό γιατί ήμουν αριστερός.

Ας πρόσεχα δηλαδή.

Τι αντιφατικό.

Για αυτό όμως και τιμώ πολύ περισσότερο όσους μου έδωσαν και μου δίνουν εργασία στον ιδιωτικό τομέα στον οποίο και εργάζομαι από πάντα τρεις δεκαετίες τώρα.

Το να σου εμπιστεύονται δουλειά είναι μια τιμή.

Και δε το ξεχνώ ποτέ.

Κι ότι δεν δούλεψα ποτέ για το κράτος ή το κόμμα σήμερα μου φαίνεται πλεονέκτημα.

Κι ας θυμάμαι ποιοι «ξέχναγαν» ότι υπήρχα και προσέφευγαν σε αλλότρια για να μείνουν στην επιφάνεια (αλλά φευ…). Από τη σκοπιά της πολιτικής αριστεράς είναι και ήταν και το πόσο γρήγορα πρέπει να περνάμε στην φάση της απομυθοποίησης και της αναθεώρησης.

Αλλά στη διαδικασία, στο μακρύ χρόνο της αυτοααναγνώρισης κέρδιζα και σε ανεξαρτησία και σε ελευθερία που τα θεωρώ σημαντικά για να έχεις υπόσταση ιδιαίτερα σε μικρές κοινωνίες.

Επέλεξα να ζω στην επαρχία.

Και να μην προσφεύγω σε ιερατεία, μικροεξουσίες και παρέες.

Και κάτι ακόμα: Μετά από τόσα χρόνια, ξέρω, θυμάμαι, έχω επίγνωση με τι και με ποιους έχω να κάνω.

Ας ανησυχούν οι έχοντες λόγους.

Προσωπικά δεν ανησυχώ για αυτά. Ο Κώστας Καραβίδας γράφει στο πρώτο μέρος του βιβλίου του «Η περιπέτεια των Ιδεών» (εκδόσεις Πόλις) ένα συναρπαστικό αφήγημα για τα τρία περιοδικά που καθόρισαν τις ζωές μας, τον Πολίτη, το Αντί και τον Σχολιαστή.

Μία περιπέτεια της πνευματικής αναζήτησης της Αριστεράς από το 1974 που διείσδυσε ως τη δεκαετία του 2010 κι άφησε κληρονομιές, παρακαταθήκες, αποσιωπήσεις κι αποτυχίες που μας επηρεάζουν ως και σήμερα.

Μια σπουδαία σύνθεση από τον Κώστα Καραβίδα που μιλά στις γενιές μας όχι για την «ήττα» όπως έγινε τη δεκαετία του ’60, αλλά για τη μετάβαση.

Και υπό κάποια έννοια αφήνει ανοιχτή ακόμα την υπόθεση της αλλαγής.

Μια συγκινητική, αλλά και σκληρή φιλολογία στα χέρια ενός αυθεντικού αναγνώστη και συγγραφέα και σπάνιου στοχαστή των καιρών μας.

Επανέρχεται η αριστερή σκέψη; Well done, Κώστα. Θα επανέλθω δριμύτερος. Βρήκαμε μηχανή να μας τρέξει το νου μας. Καλό καλοκαίρι είπαμε; Δεν είπαμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους