Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες τις αμέτρητες συζητήσεις γύρω από τη νέα ταινία του Νόλαν για την Οδύσσεια.

Άλλοι ενθουσιάζονται.

Άλλοι απογοητεύονται.

Άλλοι διαφωνούν πριν ακόμη τη δουν.

Δεν έχω δει ακόμα την ταινία.

Δεν έχω, λοιπόν, άποψη.

Ακούω με ενδιαφέρον όσα λέγονται, αλλά προτιμώ να σχηματίζω τη δική μου γνώμη.

Όμως... για μένα το θέμα είναι άλλο.

Πιστεύω πως το #κακό_είναι_υπηρέτης_του_καλού.

Ακόμα κι αν μια ταινία διχάσει ή προκαλέσει αντιδράσεις, αν καταφέρει να στρέψει ξανά το βλέμμα εκατομμυρίων ανθρώπων προς την Οδύσσεια, το έπος του Ομήρου, τότε έχει ήδη προσφέρει κάτι πολύ σημαντικό.

Γιατί τα σπουδαία έργα δεν ζουν μόνο μέσα στις σελίδες των βιβλίων.

Ζουν κάθε φορά που ξαναγίνονται αφορμή για σκέψη, διάλογο και αναζήτηση.

Κι αν, μέσα από αυτή την ταινία, έστω και ένας άνθρωπος ανοίξει ξανά τον Όμηρο ή αναρωτηθεί αν η Οδύσσεια μιλά και για το δικό του ταξίδι, τότε κάτι όμορφο έχει ήδη συμβεί. Ίσως τελικά όλοι να έχουμε μια Ιθάκη. Το θέμα είναι αν θυμόμαστε τον δρόμο προς αυτήν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους