Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράφει χθες ένας άνθρωπος, που δεν θέλω συνολικά να τον απαξιώσω, ένα ποστ.

Το ποστ είναι ένας καυστικός σχολιασμός της είδησης ότι 50χρονος Ισραηλινός βούτηξε στις βάθρες στη Σαμοθράκη και χτύπησε άσχημα, έφυγε με ασθενοφόρο.

Από κάτω 250 likes και 100 σχόλια, στη συντρηπτική τους πλειοψηφία μες στη χαρά για το συμβάν.

Δύο πράγματα με στεναχωρούν, το ένα εξίσου με το άλλο.

Πρώτον, δεν σημαίνει ότι επειδή οι άνθρωποι κάνουν αυτού του είδους την πολιτική, δεν κάνουν κάποια άλλη.

Ο αρχικός πόστερ ας πούμε κατά τεκμήριο έχει ζωηρή πολιτική δραστηριότητα.

Όμως φοβάμαι ότι για το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων σαν κι αυτούς που σχολιάζουν από κάτω, ισχύει ότι η πολιτική τους δραστηριότητα έχει εκπέσει σε αυτό το στάδιο της μικροπολιτικής με τη χειρότερη έννοια: το να χαίρεσαι με τον τυχαίο πόνο του άλλου, όταν δεν έχει έρθει με τρόπο ο οποίος αλλάζει τα πράγματα.

Δεύτερον, και σημαντικότερον, η είδηση είναι κυριολεκτικά “Ισραηλινός...” τάδε-τάδε.

Δηλαδή, και δεδομένης της Σαμοθράκης, αυτός ο τύπος θα μπορούσε και να είναι από αρνητής στράτευσης στον IDF, μέχρι εχθρός του Νετανιάχου και αναρχικός, μέχρι να μην μένει καν στο Ισραήλ.

Το επισημαίνω αυτό από κάτω, για να μου απαντήσουν αρκετοί άνθρωποι ότι τι μας λες τώρα, αφού το 80% των Ισραηλινών στηρίζουν τον Μπίμπι (που ισχύει). Και δεν το χωράει ρε παιδί μου το μυαλό μου ότι Αριστεροί και α/α προσκείμενοι άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτό το επιχείρημα.

Ότι δηλαδή αν πάω εγώ και την πέσω σε έναν ράντομ Τούρκο ή Ρώσο επειδή ένα τεράστιο ποσοστό αυτών στηρίζουν τον Ερντογάν και τον Πούτιν, αυτό είναι λογικό.

Κι αν δεν είναι λογικό, τι μας οδηγεί στο να πιστεύουμε ότι είναι λογικό με τους Ισραηλινούς, αν όχι ο αντισημητισμός μας καθαρά και ξάστερα;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους