[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Οι άνθρωποι που έζησαν τον εγκλεισμό στο ψυχιατρείο της Λέρου, θα αποτελούν πάντα μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ψυχιατρικής καταστολής. Μαζί τους, εκείνες και εκείνοι που ταξίδεψαν για τα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι άνθρωποι που έζησαν τον εγκλεισμό στο ψυχιατρείο της Λέρου, θα αποτελούν πάντα μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ψυχιατρικής καταστολής.

Μαζί τους, εκείνες και εκείνοι που ταξίδεψαν για τα πρώτα οργανωμένα προγράμματα αποασυλοποιήσης, έχουν περάσει ισόβια στη σελίδες της ιστορίας της κοινοτικής ψυχιατρικής φροντίδας.

Δε θα ξεχάσω ποτέ στις αφηγήσεις του Νίκου Γκιωνάκη, πως οι άνθρωποι που είχαν ζήσει 20, 30, 40 χρόνια μέσα σε αυτή την φυλακή, όταν τους έδωσαν καθρέφτες για να δουν τον εαυτό τους δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν ποιος ήταν ο άνθρωπος στον καθρέφτη.

Με αφορμή το θάνατο του Θ. Μεγαλοοικονόμου, που πέρασε και εκείνος μέσα από τη δράση του αδιαμφισβήτητα για πάντα στην ιστορία, μοιάζει σαν τώρα να προσκαλούμαστε να στρέψουμε τον καθρέφτη για να δούμε αν αναγνωρίζουμε όλα όσα κάποτε οραματιστήκαμε.

Οι άνθρωποι και το κίνημα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης αποτέλεσαν για εμάς (σχεδόν είκοσι χρόνια πια πίσω για εμένα) τα πρώτα μας βήματα για μια ψυχική υγεία χωρίς εξουσία.

Με τον κύριο Μεγαλοοικονόμου, τον Θόδωρο όπως συνήθιζαν να τον λένε οι περισσότεροι -δεν συμφωνούσαμε πάντα.

Συμφωνούσαμε όμως στο ουσιαστικότερο: πως η ψυχιατρική και η ψυχική υγεία δεν υπάρχουν χωρίς τη συλλογικότητα και την αυτενέργεια.

Με πίκρα σήμερα εύκολα διαπιστώνουμε πως τόσο η διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας, όσο και η παντελής έλλειψη γνώσης από τη νομοθεσία γύρω από μοντέλα αποασυλοποιήσης, συνεχίζουν να δημιουργούν περιθωριοποιημένα σώματα, μια και ότι βαφτίζεται τρέλα πρωτίστως συναντιέται με την φτώχεια.

Ταυτόχρονα, με μεγάλη συγκίνηση μπορεί κάποιος να διαπιστώσει επίσης σήμερα πως ότι κατορθώθηκε στο χώρο της κοινοτικής ψυχιατρικής, κατορθώθηκε από ανθρώπους και ομάδες με τεράστια αποθέματα αγάπης.

Μια τεράστια προσωπική επένδυση χρόνου κι πίστης.

Και για αυτό, μόνο ευγνωμοσύνη μπορεί να νιώθει κανείς. Ευγνωμοσύνη και ελπίδα για ένα κόσμο συνύπαρξης. Η φωτογραφία είναι του Νίκου Παναγιωτόπουλου, Δαφνί 1982

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences