Δεν ξέρω τι με τρομάζει περισσότερο. Η ίδια η δολοφονία ή τα σχόλια που ακολούθησαν. «Καλά του έκανε», «τα ήθελε», «ας πρόσεχε»… Σοβαρά τώρα; Από πότε η προσωπική ζωή ενός ανθρώπου αποτελεί...

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ξέρω τι με τρομάζει περισσότερο. Η ίδια η δολοφονία ή τα σχόλια που ακολούθησαν. «Καλά του έκανε», «τα ήθελε», «ας πρόσεχε»… Σοβαρά τώρα; Από πότε η προσωπική ζωή ενός ανθρώπου αποτελεί ελαφρυντικό για έναν δολοφόνο; Από πότε το τι κάνει κάποιος στη ζωή του δίνει σε οποιονδήποτε το δικαίωμα να του αφαιρέσει τη ζωή; Έχουμε γίνει ανθρωποφάγοι.

Ξαφνικά όλοι έγιναν δικαστές του πληκτρολογίου.

Όλοι έχουν άποψη, καταδικάζουν και κρίνουν, λες και γνωρίζουν την αλήθεια.

Και φυσικά, όλοι παρουσιάζονται ως οι αναμάρτητοι, οι σωστοί, οι ηθικοί.

Η υποκρισία περισσεύει.

Αν ζούσαμε σε μια κοινωνία με λιγότερο μίσος, λιγότερες προκαταλήψεις και περισσότερη αποδοχή, ίσως πολλοί άνθρωποι να μην αναγκάζονταν να κρύβουν την προσωπική τους ζωή από φόβο για την κατακραυγή.

Και επιτέλους… σιωπήστε για λίγο!!! Δείξτε έστω τον στοιχειώδη σεβασμό απέναντι σε έναν νεκρό άνθρωπο.

Πίσω του άφησε οικογένεια, ανθρώπους που πενθούν και δύο μικρά κορίτσια που θα μεγαλώσουν χωρίς τον πατέρα τους.

Και μην αρχίσετε το γνωστό «τι τα ήθελε τα παιδιά». Παιδιά κάνουν και ετεροφυλόφιλοι που τα κακοποιούν, τα βασανίζουν ή τα εγκαταλείπουν.

Η σεξουαλικότητα δεν κάνει κανέναν ούτε καλό ούτε κακό άνθρωπο.

Οι πράξεις είναι αυτές που τον χαρακτηρίζουν.

Το μίσος δεν είναι άποψη.

Και η δολοφονία δεν δικαιολογείται. Υ.Γ. Σε όσους γράφετε «μπράβο» στον δολοφόνο, όταν κάποτε αποφυλακιστεί, πάρτε τον σπίτι σας.

Γιατί το να χειροκροτείς έναν δολοφόνο δεν σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Σου μοιάζει περισσότερο απ’ όσο νομίζεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους