Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πιστεύω πως οι αρχαίοι μύθοι δεν δημιουργήθηκαν μόνο για να αφηγηθούν κατορθώματα ηρώων.

Γράφτηκαν για να μιλήσουν για τους αγώνες που δίνει κάθε άνθρωπος μέσα στη ζωή του.

Στο έργο μου Περσέας και Ανδρομέδα προσπάθησα να προσεγγίσω τους ήρωες όχι ως πρόσωπα ενός μακρινού παρελθόντος, αλλά ως ανθρώπους που μεταμορφώνονται μέσα από τις δοκιμασίες τους.

Το παρακάτω απόσπασμα περιγράφει μία από τις πρώτες στιγμές αυτής της μεταμόρφωσης: τη στιγμή που ο φόβος δεν αποφεύγεται, αλλά γίνεται ο δρόμος προς το θάρρος. «Μια μέρα πυκνή, με πολύ φως και πολλή ζέστη, ξύπνησε η γυναίκα και αναρωτήθηκε: Ποια είμαι; Κοίταξε γύρω της την ταπεινή καλύβα, είδε την πολυκαιρισμένη εστία, τα μικρά παράθυρα, τον καπνό που μαζευόταν στη στέγη και είπε: Πού βρίσκομαι; Μετά γύρισε και κοίταξε τον Περσέα που ήταν τότε εννέα μηνών.

Το φως έλουζε την παιδική του κλίνη και εκείνος έπαιζε χαρούμενα με μια μικρή ακτίνα.

Τότε είπε η γυναίκα: Είμαι η Δανάη, θυγατέρα του Ακρίσιου που βασιλεύει το Άργος, κόρη Διός αναγνωρισμένη.

Βρέθηκα εδώ μετά από πολυήμερο ταξίδι σε μια βάρκα δίχως κουπί.

Είμαι εδώ στην καλύβα του ευγενικού Δίκτυ και πρέπει να δω τι θα κάνω.

Σηκώθηκε και αγκάλιασε τον Περσέα, βγήκαν μαζί από την καλύβα και ήρεμα κατευθύνθηκαν προς την θάλασσα που ακόμα προκαλούσε τρόμο στην Δανάη.

Ο τρόμος θέλει αγώνα για να τον νικήσεις και αν τον τρόμο η θάλασσα τον έχει προκαλέσει, τότε πάλι με την βοήθεια της θάλασσας θα τον νικήσεις.

Μπήκε η Δανάη στο νερό κρατώντας γερά το βρέφος, που εδώ και λίγο καιρό μάθαινε να κολυμπάει.

Μέσα στο νερό ήταν σαν ένα μικρό δελφίνι, κατόρθωνε να επιπλέει και να κινείται, χωρίς να απομακρύνεται από την μάνα του και την προστασία της.

Η χρυσή βροχή που ήταν ο Δίας δεν έφυγε ποτέ από την Δανάη.

Έμεινε εκεί να την ακολουθεί σαν μια χρυσή άλως, που ήταν ορατή από τους άλλους.

Αν ήταν άνθρωποι καλοί, παραμέριζαν για να περάσει η κόρη Διός, αφού όπως όλοι ξέρουμε στην Ελλάδα το χρυσό φως ανήκει στον Δία και εκείνος αποφασίζει πού θα το διανείμει.

Αν ήταν άνθρωποι κακοί, μοχθηροί και χθόνιοι, παραμόνευαν από μακριά να δουν πότε το φως θα τελειώσει ή θα απομακρυνθεί για να μπορέσουν να σκοτώσουν την γυναίκα. Ο Δίας ήταν φοβερός θεός.

Τρόμαζε όλους όσοι ήταν χθόνιοι, ενώ παράλληλα ενέπνεε το θάρρος σε όλους όσοι ήταν γενναίοι και κάποτε από αυτούς θα ξεκινούσε το γένος των Ελλήνων, αυτή η όμορφη φυλή που είχε νου και γνώση, είχε περίσσιο θάρρος και υπομονή, κυρίως όμως είχε πολλή αγάπη για την δημιουργία». Ίσως αυτό να είναι ένα απο τα βαθύτερα μηνύματα του ελληνικού μύθου.

Η γενναιότητα δεν γεννιέται όταν λείπει ο φόβος.

Γεννιέται όταν ο άνθρωπος αποφασίζει να τον διασχίσει και να μετατρέψει την αδικία σε δημιουργία, όχι σε εκδίκηση. Ο Περσέας αρχίζει το ταξίδι του ως ένα παιδί μέσα στην αγκαλιά της μητέρας του.

Όμως, όπως κάθε μεγάλος ήρωας της ελληνικής παράδοσης, καλείται πρώτα να νικήσει τους αόρατους εχθρούς που υπάρχουν μέσα στον άνθρωπο και κυρίως να νικήσει τον φόβο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους