Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δε μπορώ να πω, τους τίμησαν τους μπάτσους φονιάδες όπως πρέπει οι συνάδελφοί τους.

Όπως τιμούσαν τα Ες Ες κι η Βέρμαχτ –κι οι ντόπιοι συνεργάτες τους- τους δικούς τους στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο, στον Χορτιάτη.

Με τη διαφορά πως τώρα δεν σκοτώθηκε κάποιος δικός τους, αυτοί σκότωσαν ένα αθώο αυτιστικό παιδί, αυτοί διψούν για περαιτέρω εκδίκηση, για περισσότερο αίμα.

Ένα φίδι που έχει βγει από την τρύπα του και κυνηγάει να δαγκώσει όποιον βρεθεί στο δρόμο του.

Στη διαμαρτυρία στη μνήμη του Θοδωρή, η αστυνομία ούτε για μια στιγμή δε σκέφτηκε –δεν πήρε καν την κρατική εντολή- να κάνει λίγο πίσω έστω για αυτήν τη συγκυρία, σεβόμενη τη συνθήκη και το πλαίσιο, αναγνωρίζοντας την εγκληματική της συμπεριφορά.

Δε ντράπηκαν, δε φοβήθηκαν, δεν ένιωσαν αμηχανία ούτε μπροστά σε ένα έγκλημα μισαναπηρισμού.

Από τύχη δεν έγινε ακόμα ένα μάλιστα.

Σε μια διαδήλωση που συμμετείχαν και πολλοί άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες, άνθρωποι με αναπνευστικά προβλήματα, άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, ακόμα κι άνθρωποι άπειροι στον κινηματικό χώρο, χωρίς καμία πρόκληση, καμία αφορμή έστω, αποφάσισαν να ρίξουν πάλι μπερντάκι σε άοπλους, κλωτσιές, γκλοπιές, σπρωξίματα.

Με τις κάμερες ανοιχτές και χωρίς καμία απειλή δεν κώλωσαν να πετάξουν χημικά και κρότου λάμψης, να ξεκινήσουν το κυνηγητό στους μικρούς δρόμους του Άργους, να καταστρέψουν περιουσίες, να βάλουν φωτιές.

Σα χουλιγκάνια, σαν παραστρατιωτικοί, σαν πογκρόμ της Χρυσής Αυγής.

Για τις εντυπώσεις, για την αμφιβολία, για τον διχασμό, γιατί έτσι έχουν μάθει, γιατί θα υπάρχουν πάντα ανθρωπόμορφα κτήνη που θα τους δικαιολογούν ό,τι κι αν κάνουν, που θα πανηγυρίζουν με τα εγκλήματά τους, γιατί το κράτος τους έχει στο απυρόβλητο, τους έχει δώσει τα κλειδιά και το μονοπώλιο της βίας για να συντηρείται η σήψη κι η καταπίεση, γιατί ένα μεγάλο μέρος της υπόλοιπης κοινωνίας αδιαφορεί προκλητικά ρουφώντας την ψευδαίσθηση αφού δεν είμαι αυτιστικός, ψυχωσικός, τοξικοεξαρτημένος, τσιγγάνος, μετανάστης, ομοφυλόφιλος, τρανς, πρόσφυγας δεν κινδυνεύω, δε μπλέκω.

Μακριά μου κι ας είναι και δυο πήχες.

Ψάχνουν να βρουν μια θέση σε μια κοινωνία που ναζιστικοποιείται, που συνηθίζει το αίμα και τον θάνατο, που οι διακρίσεις μετατρέπονται από ρητορική μίσους και προπαγάνδα σε βία κι εν ψυχρώ εκτελέσεις. Τόσο θλιβεροί, τόσο ανόητοι. Το βίντεο από τη σελίδα: Μένουμε Ενεργοί - Ενημέρωση, Αγώνας, Αλληλεγγύη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους