Λυπούμαι, αλλά ως κάποιος που ασχολείται ερευνητικά με τη νόσο Αλτσχάιμερ, οφείλω να αναφέρω κάποιες σκληρές αλήθειες, για να είμαστε σωστοί με τους ασθενείς και τις οικογένειες τους: 1. Δεν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το φάρμακο στοχεύει το β-αμυλοειδές, λειτουργώντας αποκλειστικά ως φρένο στην εξέλιξη της ασθένειας.

Απλώς την επιβραδύνει, δεν θεραπεύει.

Δεν μπορεί να αναστήσει κατεστραμμένους νευρώνες, ούτε να επαναφέρει την μνήμη και τη γνωστική λειτουργία των ασθενών. 2. Η φαρμακευτική αυτή αγωγή απαιτεί "πολύ αυστηρά" κριτήρια, εφαρμόσιμα μόνο στα αρχικά στάδια σε όσους έχουν "πολύ ήπια συμπτώματα". Στην πραγματικότητα, όταν τα συμπτώματα γίνουν αντιληπτά, η εγκεφαλική βλάβη είναι ήδη πολύ προχωρημένη.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών ΔΕΝ μπορεί να πάρει αυτή την αγωγή. 3. Οι "σοβαρές πιθανές παρενέργειες" (εγκεφαλικό οίδημα/μικροαιμορραγίες - ARIA) επιβάλλουν ένα αυστηρό πρωτόκολλο παρακολούθησης με πολλές μαγνητικές τομογραφίες εγκεφάλου.

Θεωρώ πως στην πράξη, κανένα δημόσιο σύστημα υγείας δεν διαθέτει την υποδομή νευροαπεικόνισης για να σηκώσει αυτό τον τεράστιο όγκο παρακολούθησης, παράλληλα με τις απαραίτητες μηνιαίες ενδοφλέβιες εγχύσεις του φαρμάκου. 4. Το φάρμακο είναι εκτός ΓεΣΥ και οι οικογένειες επωμίζονται όλο το κόστος από την τσέπη τους.

Μετατρέπουμε τη διαχείριση της νόσου σε ιατρική πολυτέλεια για ελίτ εκμεταλλευόμενοι την απόγνωση των ασθενών και κυρίως των οικογενειών τους.

Το φάρμακο δεν είναι λοιπόν "θαύμα", ούτε θεραπεία.

Είναι στην καλύτερη περίπτωση αγορά λίγου χρόνου με μεγάλο ιατρικό και οικονομικό ρίσκο.

Αυτή είναι η επιστημονική αλήθεια. Το άρθρο προσφέρει φρούδες ελπίδες σε απελπισμένες οικογένειες. Αυτό δεν ξέρω σε τι αποσκοπεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους