Ἱερομόναχος Παντελεήμων (1944-2026) ἍγιονὌρος (1970-2026) Τήν 29ην (παλαιόν ἡμερολόγιο) Ἰουνίου (12/07/26) ἀπῆλθεπρός Κύριον μία ἐξέχουσα ἁγιορείτικη μορφή ὁ ἐκλεκτόςἹερομόναχος καί πνευματικός τῆς...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τό γεγονός αὐτό νομίζω πτωχεύει ὄχι μόνο τήνΜονήν τῆς μετανοῖας του, ἀλλά καί ὀλόκληρο τό Ἅγιον Ὄρος.

Χρεωστικῶς θα χαράξω πρόχειρα λίγες γραμμές, ὡσάν ἕναἐπιτάφιον ἄσμα ἐπί τῇ εκδημίᾳ μιάς ἁγίας μορφής με τα τηςὁποίας ἔζησα καί συνασκήθηκα ἀπό τήν ἀρχή τῆς μοναχικῆς του ἐγκαταβίωσεως.

Ὁ ἀείμνηστος ὑπήρξε γόνος ἀγνών γονέων.

Ἡ καταγωγή του ἦταν ἀπό ἕνα ὀρεινό χωριό τῆς Βορείου Ἐλλάδος, πού ὀνομάζεται Σέλι.

Οἱ γονείς του νυμφεύθηκαν πρίν ἀπό τόν Β᾽ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ὁ πατέρας του λεγόταν Γεώργιος καί ἡ μητέρα του Δέσποινα.

Κατά τόν Β᾽ Παγκόσμιον, πολέμησε καίἔζησε τήν νίκην καί τήν προσωρινή ἐλευθερία τῆς Βορείου Ηπείρου.

Μετά τόν πόλεμο τοῦ 1940, ἡ οἰκογένεια κατέβηκε στήΒέροια ὅπου τά παιδιά σπούδασαν στή μέση ἐκπαίδευση.

Τούς χάρισε ὁ θεός τέσσερα παιδιά. Τήν Ἀφροδίτη, τήν Μαρία, τόνΝίκον (μετέπειτα Ἱερομόναχο Παντελεήμωνα) καί τόν Στέργιον.

Ὄμως ἡ ἀνάγκη γιά ἀνώτερες σπουδές, τούς ἀνάγκασε νάμετακομίσουν στήν κλεινή Θεσσαλονίκη, ὄπου ὁ Νίκος ἀποφοίτησε με ἄριστα σάν πολιτικός μηχανικός.

Ἐπειδή ὄμωςὑπῆρχε μεταπολεμικά μεγάλη φτώχεια, ὁ πατέρας ἀναγκάστηκενά μεταβῆ στήν Τουρκία γιά δουλειά.

Σημειωτέον ὅτι ἦτανἄριστος τυροκόμος.

Βρήκε σ’ἕνα χωριό ἕναν Τοῦρκονμεγαλοτσιφλικά μέ πάρα πολλά αἰγοπρόβατα. Ὁ Γεώργιος ὀμολογητής πίστεως Πρίν τόν Γεώργιο πέρασαν πολλοί τυροκόμοι ἀπό τόαφεντικό του, ἀλλά τά τυριά καί κυρίως τό κεφαλοτύρι σχίζαν καίδέν πουλιόντουσαν στήν ἀγορά.

Ἀφ’ὅτου ἀνέλαβε ὁ Γιώργος ἔβγαλε τόσον ὡραῖο τυρί, ὤστε γινόταν στήν ἀγορά ἀνάρπαστο.

Αὐτό ἔγινε ἀφορμή νά τόν συμπαθήσει τόσο τό ἀφεντικό, ὤστενά του προτείνει νά παντρευτεί τήν θυγατέρα του.

Μάλιστα τοῦἔλεγε δέν ἔχω ἄλλη κόρη.

Ὅλη ἡ περιουσία θα πέσει στά χέρια σου.

Ὁ εὐλογημένος ὄμως Γεώργιος δέν ἀντάλλασε μέ τίποτα τήν πίστη του γιά πλοῦτο πρόσκαιρο.

Ἀφού τόν ἐνοχλούσε πολύ καί αυτός ἀρνείτο, τότε θυμώνει τό αφεντικό καί ἀρπάζει ἕναμεγάλο κοφτερό μαχαίρι καί τόν ἀπειλεῖ λέγοντας «δέχεσαι ἤ να σου κόψω τό κεφάλι;». Ὁ Γιώργος τί ἔκαμε, σκύβει τό κεφάλι λέγοντας «προτιμώ θάνατο παρά νά ἀλλάξω τήν πίστη μου». Τότε τό ἀφεντικό ἄλλαξε στάση καί θαυμάζοντας τοῦ λέγει «Βρέ, βρέ τί εἶσαι ἐσύ; Ἀπό τώρα δέν σε ξαναενοχλώ». Αὐτό τόγεγονός τόν ἀνέδειξε ὁμολογητή καί κατά πρόθεση μάρτυρα.

Οἱ εὐσεβείς αὐτοί γονείς ἀξιώθηκαν νά παντρέψουν τά τρία παιδιά τους.

Ἀφού ἀποκατέστησαν τά παιδιά, μία μεγάλη δοκιμασία τους ἀνέμενε. Ἡ Δέσποινα ἔπασχε ἀπό ζάχαρο σέ βαθμό πού της ἔκοψαν τά πόδια.

Τήν δοκιμασία αὐτήν τήνδέχτηκαν ἀμφότεροι ἀγόγγυστα.

Ὁ καλός σύζυγος κάθισε στόπλευρό τῆς συζύγου καί τήν ὑπηρετούσε μέ ὅλη του τήν ψυχή.

Ἦλθεν ἡ εὐλογημένη ὥρα ὅπου κάλεσε ὁ Κύριος τήν Δέσποινα στά οὐράνια.

Ἔμεινε τώρα μόνος ὁ Γιώργος.

Καθώς μου εἶπεδέν ἄργησαν τά προξενιά.

Μιά γειτόνισσα πιό νέα τοῦ πρότεινε γάμο καί μάλιστα τοῦ λέγει ἕσύ πές μόνο ἕνα ναί καί ἔχω τόσα πολλά χρήματα πού οὔτε θά δουλεύεις καί θά τρῶμε τοῦπουλιού τό γάλα.

Ἐκείνος ὄμως ἤδη εἴχε τόν σκοπόν του.

Τῆςλέγει εὐχαριστώ πολύ ἀλλά δέν μπορῶ.

Ἐ, δέν ἄργησε νάμεταβῆ στό Ἅγιον Ὄρος κοντά στό τέκνον του ὅπου ἔγινε καίδιέπρεψε σάν Μοναχός μέ τό ὄνομα Ζαχαρίας.

Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη. ᾽Αλλά ἀς ἐπανέλθουμε στό κύριο θέμα μας.

Ὁ ἀείμνηστοςτότε Νικόλαος ἀφού τελείωσε τίς σπουδές, ἀποφάσισε νά γίνει μοναχός.

Οἱ γονείς δε συμφώνησαν.

Τοῦ λένε γιά τό χαρτίρι σου νά σπουδάσεις μετακομίσαμε στην Θεσσαλονίκη και τώρα σκέφτηκες για μοναχός; Ὄμως ὁ Νίκος ἀμετάκλητος μετέβη τόνἸούνιο τοῦ 1965 στήν Νέα σκήτη στόν γνωστόν φημισμένο ἅγιοΓέροντα Ἑφραίμ (τον μετέπειτα Φιλοθεΐτη και Ἀριζονίτη). Τήνἐποχή ἐκείνη ὅριον ἐνηλικίωσης ἦτανε νά κλείσεις τά 21 χρόνια.

Γιά λίγους μήνες ἦταν ἀνήλικος.

Εἶχαν δικαίωμα οἱ γονεῖς νάἀνακαλέσουν τά παιδιά τους ὅταν ἦσαν πάρα ἠλικίαν.

Ἔτσι καίτόν Νικόλαον καί μή θέλοντας τόν ἐπανέφεραν εἰς τά ἴδια.

Τόνἐπόμενο χρόνο ἤδη ἐκλήθη γιά στρατιωτική θητεία.

Ὅμως τί μεσολάβησε.

Ὁ νέος αὐτός ἐμφορούμενος ἀπό μοναχικόν πόθο στόν στρατό δέν ἀναπαυόταν καί κατά θείαν οἰκονομίαν ἔπαθεμία ψυχοσωματικήν ὑπερκόπωση.

Αὐτό ἔγινε αἰτία νά ἀνασταλῆἠ θητεία.

Μόλις βγῆκε ἀπό τόν στρατό δέν χάνει καιρό.

Ἔρχεταιστό μεγάλο χιλανδαρινό ἡσυχαστήριο Μπουραζέρι ὅπου τότε, ἐγκαταβιούσαμε, ὑπό τήν πνευματικήν ἐπίβλεψη τοῦ ἁγίουΓέροντός μας Παπαχαραλάμπους.

Ὠς γνωστόν εἶναι ἑνας ἀπότά μεγάλα ἀναστήματα τοῦ μεγάλου ἡσυχαστοῦ τῶν ἡμερῶν μας ὁσίου Ἱωσήφ. Ὁ Νικόλαος ἀποφασισμένος ἔβαλε μετάνοια γιά νά μείνει ὀριστικά.

Ὅμως ἐκκρεμοῦσε τό ἥμυσι τῆς στρατιωτικῆς του θητείας.

Για αὐτό καί τόν κάλεσαν νά συνεχίσει.

Τοῦ λέγει ὁ ἀείμνηστος Γέροντάς μας Παπά-Χαράλαμπος «μη φοβᾶσαι παιδί μου, θα κάνουμε προσευχή καί θα σέ ἀφήσουν». Πράγματι ἦτανἕνα μεγάλο θαῦμα! Ἦταν ἡ μόνη ἐξαίρεση.

Τοῦ ἔδωσανἀπολυτήριο στρατοῦ.

Ἔτσι λοιπόν ἀπό τότε (1970) μέχρι τήνὁσίαν τελευτήν του, παρέμεινεν εἰς τό Ἁγιόνυμον ὄρος.

Ἐμαθήτευσεν 30 ὀλόκληρα ἔτη παρά τούς πόδας τοῦ μεγάλου δασκάλου τῆς νοερᾶς προχευχῆς. Στό Μπουραζέρι ἡ τάξις ἦταν νά κάνουμε προσευχή 5-6 ὧρες στό κελλί καί 2-2,50 ὧρες κοινή λατρεία μέ καθημερινή θεία λειτουργία.

Πρίν τήν κοινή λατρεία περνούσαμε ἀπό τόνΓέροντα νά δώσουμε λόγο, νά ἐξομολογηθοῦμε καί νάσυμβουλευτούμε.

Ὁ ἅγιος Γέροντάς μας εἶχε τόσο δυνατή προσευχή πού ὄχι μόνο τό στόμα του, ἀλλά καί ὅλο τό δωμάτιο μοσχοβολοῦσε.

Ὁ τότε δόκιμος Νικόλαος μπαίνοντας στόδωμάτιο αἰσθανόταν εὐωδία καί κοιτοῦσε δεξιά-ἀριστερά πού εἶναι τό θυμιατό πού βγάζει τόσην εὐωδία.

Ρωτά τόν Γέροντα καίτοῦ ἀπαντᾶ: κάνε τέκνο μου προσευχή καί θα δῆς ἀπό ποῦβγαίνει ἡ εὐωδία.

Αὐτό τόν φιλοτίμησε νά κάμνη ἐντονώτερο, πιό σκληρόν ἀγώνα.

Ἅφοῦ ἐξομολογητικά ἀνέφερε στόνΓέροντα τήν μεγάλη πρόοδο, τότε ἀφοῦ προσευχήθηκε ὁ Γέροντας ἔλαβε καθαρή πληροφορίαν, ὅτι πρῶτον νά κείρη τόνΝικόλαο σέ μεγαλόσχημο Μοναχόν με τό ὄνομα Παντελεήμων καί τόν ἄλλο χρόνο να χειροτονηθεί ιερέας για τας ανάγκας τοῦτότε κελιοῦ μας.

Ὄχι μόνο ἀλλά σέ πολύ λίγα χρόνια τόνπροεχείρησε καί πνευματικό τῆς ἀδελφότητος.

Αὐτό ἔγινε αἰτίανά ξελαφρώση τόν Γέροντα, ὁ ὀποῖος πολλούς τούς ἔστελλε νάἐξομολογηθοῦν στόν π. Παντελεήμωνα.

Ὁ ἀείμνηστος ἀδελφός πέτυχε ὄχι μόνο σάν Μοναχός καίπρεσβύτερος, ἀλλά καί σαν πνευματικός.

Ἔκτοτε πλῆθοςΜοναχῶν καί λαϊκῶν ἐξομολογοῦντο καί ἀπό σχόλια ἐξομολογουμένων εἶχε τό χάρισμα ὅπως καί ὁ Γέροντάς μας, νάἀναπαύει ψυχές, νά τίς βάζει σέ μίαν τάξη νά ζοῦν πνευματική ζωή.

Με τήν εὐλογία τοῦ Γέροντός του, τόν μιμήθηκε καί αὐτόςστήν ἐλεημοσύνη. Ὁ Γέροντας εἶχεν ἀρχήν.

Ὅ,τι χρήματα του ἔδιναν ποτέ δέν τά ἔβαζε στό ταμεῖο.

Εἶχε κατάλληλους τόπους, σέ πολύτεκνους, στήν ἱεραποστολήν, ἀλλά καί σέ πάρα πολλούς φτωχούς πού τόν ἔμαθαν στήν Ἱ.Μ. Διονυσίου.

Ἁσφαλῶς δένἔλειπαν καί μερικοί ἀπατεωνίσκοι. Ὁ Γέροντας ὅμως ὅλους τούς ἔδινε.

Ἔτσι λοιπόν μέ εὐλογίαν τοῦ Γέροντα καί ὁ π. Παντελεήμων, ὅ,τι τοῦ ἔδιναν τά μοίραζε ἐκεῖ ποῦ ὑπῆρχενἀνάγκη.

Γιά τόν ἐαυτό του, δέν κρατοῦσε.

Ὅταν κοιμήθηκε, βρήκανε στό κελλί του στό πορτοφόλι κάτι κέρματα μόνο.

Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας μας εκλήθη κατά χρονολογίαν 1979 ἀπότό μεγάλο κελλί Μπουραζέρι στήν εὐαγή Ἱ.Μ. Διονυσίου ὅπουἐπί 10ετίαν διετέλεσεν ἠγούμενος.

Ὅμως ώς ἐκ τῆς φύσεως του ἡσυχαστής ἀφοῦ μεσολάβησε καί σοβαρό καρδιακό ἐπεισόδιοἀποφάσισε νά παρετηθῆ κατά χρονολογίαν 1989.

Οἱ πλείστοι τῶν μοναχῶν εἶχαν ὠς βέβαιον διάδοχόν του τόν ἹερομόναχοΠαντελεήμονα.

Ὅμως ὁ θεός δέν θέλησε νά τόν περιπλέξη στίςδιοικητικές μέριμνες.

Γι’αὐτό ὄχι μόνο δέν ἔγινε ἠγούμενος ἀλλάπαρετήθη καί ἀπό τό προϊστάμενικόν ἀξίωμα καί ἀφιέρωσεν ἐξὀλοκλήρου τόν ἐαυτόν του στήν ἄσκηση, στά Μοναχικά του καθήκοντα καί στήν ἐξομολόγηση.

Ἐκτός ἀπό τά διακονήματα (κυρίως ἦταν ἄριστος προσφοράρης) ἐναλλοσσόταν στήνἐφημερία μέ τους ἄλλους 2-3 ἱερεῖς.

Ὅμως ἀφ’ὅτουἐχειροτονήθη ἱερέας ἐκτός ἀσθενείας, ἱερουργοῦσεν ὅλα του τάχρόνια κάθε μέρα σέ παρεκκλήσι μέχρι τήν ἡμέραν τῆς ὁσίαςτελευτῆς του.

Μετά τήν ὁλονύκτιον ἀγρυπνία 29 Ἰουνίου, γιάτούς πρωτοκορυφαίους Πέτρον καί Παύλον μετέβη στόΔιονυσιάτικο μετόχι Μονοξολίτης.

Ὅλως ὅμως ἀπροόπτωςἐκλήθη στά οὐράνια σκηνώματα γιά νά ἀπολαύσει τούς καρπούς τῶν πολυετῶν κόπων του.

Τό ὁσιακό σκήνωμά του μεταφέρθηστό Μοναστήρι μας, ἔνθα καί τήν ἐπομένη τῶν 12 ἀποστόλων μέαἰσθήματα χαρμολύπης κατευοδόσαμεν τόν αδελφόν μας.

Τό μεν σῶμα στήν τελευταίαν κατοικίαν, τήν δε ψυχήν νά φτερουγίζει καίνά συναγάλλεται μέ τόν ἅγιο Γέροντά μας, τοῦς ἁγίουςπαππούδες Ἱωσήφ καί Ἀρσένιον καί ὅλα τά τέκνα τοῦ παπποῦμας Ἱωσήφ.

Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀείμνηστε καί ἀγαπητέ μας ἀδελφέ.

Μέμνησω καί ἡμῶν τῶν ἀδελφῶν στό οὐράνιο θυσιαστήριο ὅπουἡ καθαρή σου ψυχή φτερουγίζει μαζί μέ τούς ἁγίους πατέρας μας καί μετά πάντων τῶν ἁγίων. Ἀμήν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους