Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πέρασες στο Πανεπιστήμιο, αν μπορείς σπούδασε... Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τις επιτυχίες των παιδιών.

Τα παιδιά, όμως, και οι γονείς τους κάνουν λογαριασμούς.

Γιατί στην Ελλάδα του 2026 μπορεί να περάσεις στη σχολή που ονειρεύτηκες και να μην μπορείς να πας.

Όχι επειδή δεν προσπάθησες.

Όχι επειδή δεν τα κατάφερες.

Αλλά επειδή το ενοίκιο κοστίζει περισσότερο από έναν μισθό.

Και τότε το κράτος τι κάνει; Σου λέει: «Συγχαρητήρια, πέρασες στο Πανεπιστήμιο.

Τώρα, αν έχεις χρήματα, μπορείς και να σπουδάσεις». Αυτό είναι το μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο της εποχής μας.

Ένα παιδί από την επαρχία που περνάει σε μια σχολή της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης ή της Κρήτης, δεν χρειάζεται μόνο μόρια.

Χρειάζεται ενοίκιο. Ρεύμα. Θέρμανση. Μετακινήσεις. Τρόφιμα. Βιβλία.

Μια ολόκληρη δεύτερη ζωή.

Και η κυβέρνηση μπορεί να μιλά για «ανάπτυξη», «μεταρρυθμίσεις» και «ευκαιρίες». Αλλά ας ρωτήσει πρώτα τους γονείς που κοιτούν το μηχανογραφικό του παιδιού τους και κάνουν πράξεις με το κομπιουτεράκι. «Μπορούμε να το στείλουμε;» Αυτή είναι η ερώτηση.

Όχι «πού θέλει να σπουδάσει το παιδί μου;» Αλλά: «Πού μπορούμε να το στείλουμε;» Και κάπως έτσι, η Ελλάδα δημιουργεί μια νέα μορφή ανισότητας.

Δεν σου απαγορεύει να ονειρευτείς.

Σου επιτρέπει να ονειρευτείς.

Αρκεί να μπορείς να πληρώσεις.

Γιατί οι οικογένειες που έχουν οικονομική άνεση θα στείλουν τα παιδιά τους όπου πέρασαν.

Οι υπόλοιπες θα αρχίσουν τους συμβιβασμούς. «Δήλωσε κάτι κοντά». «Μήπως να ξαναδώσεις;» «Μήπως να μείνεις εδώ;» «Μήπως να βρούμε κάτι φθηνότερο;» Και ένα παιδί δεκαοκτώ ετών θα αρχίσει να ακυρώνει τα όνειρά του, όχι επειδή δεν τα αξίζει, αλλά επειδή οι γονείς του δεν μπορούν να ανταγωνιστούν το κόστος ζωής.

Αυτό δεν είναι αξιοκρατία.

Είναι ταξική ανισότητα.

Και όσο η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τους επιτυχόντες, κάποιοι γονείς θα κρύβουν την αγωνία τους.

Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη πληγή για έναν γονιό από το να βλέπει το παιδί του να πετυχαίνει και να μην μπορεί να του πει: «Πήγαινε, παιδί μου.

Εγώ είμαι εδώ». Να θέλει να του ανοίξει τον δρόμο και να βρίσκει μπροστά του το κόστος του ενοικίου.

Να θέλει να του προσφέρει μια ευκαιρία και να βρίσκεται αντιμέτωπος με την ακρίβεια.

Να θέλει να του πει «κυνήγησε το όνειρό σου» και να αναγκάζεται να του πει: «Κυνήγησε ένα όνειρο που μπορούμε να αντέξουμε». Αυτή είναι η πραγματικότητα που δεν χωρά στους πανηγυρικούς τίτλους. Η Παιδεία δεν είναι πραγματικά δωρεάν όταν ένα παιδί δεν μπορεί να ζήσει στην πόλη όπου πέρασε.

Η πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο δεν είναι πραγματικά ίση όταν το εισόδημα της οικογένειας καθορίζει αν ο φοιτητής θα μπορέσει να παρακολουθήσει τη σχολή του.

Και οι ίσες ευκαιρίες δεν είναι ίσες όταν για κάποιους το μέλλον είναι επιλογή και για άλλους, οικονομικός υπολογισμός.

Κύριοι της κυβέρνησης, δεν αρκεί να λέτε στα παιδιά «μπράβο, πέρασες». Πρέπει να μπορούν και να πάνε.

Δεν αρκεί να ανοίγετε τις πόρτες των Πανεπιστημίων.

Πρέπει να εξασφαλίζετε ότι τα παιδιά δεν θα μένουν έξω από αυτές επειδή οι γονείς τους δεν μπορούν να πληρώσουν ένα ενοίκιο.

Γιατί πίσω από κάθε παιδί που εγκαταλείπει τη σχολή των ονείρων του, υπάρχει ένας γονιός που νιώθει ότι απέτυχε.

Κι ας μην έχει αποτύχει καθόλου.

Απέτυχε μια Πολιτεία που άφησε το ενοίκιο να γίνει πιο δυνατό από το όνειρο.

Απέτυχε μια κοινωνία που έμαθε στα παιδιά της να μετρούν τα ευρώ πριν μετρήσουν τα όνειρά τους.

Και ας το πούμε καθαρά: Όταν ένα παιδί περνάει στη σχολή που ονειρεύτηκε και δεν μπορεί να πάει επειδή οι γονείς του δεν έχουν τα χρήματα, δεν είναι το παιδί που απέτυχε.

Είναι το κράτος που το άφησε μόνο του.

Και κάποτε, όταν αυτά τα παιδιά θα θυμούνται τη σχολή που δεν κατάφεραν να παρακολουθήσουν, δεν θα θυμούνται τα μόρια τους.

Θα θυμούνται μόνο μία φράση: «Πέρασα... αλλά δεν μπορούσα να πάω». Και αυτή η φράση θα είναι η πιο σκληρή καταδίκη μιας Πολιτείας που υποσχέθηκε ίσες ευκαιρίες, αλλά τελικά άφησε το πορτοφόλι να αποφασίζει ποιος δικαιούται να ονειρευτεί. Παναγιώτης Δημητρόπουλος Συγγραφέας - Πολιτισμολόγος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους