Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις Σέρρες αδέρφια, Στις Σέρρες… Οι τελευταίες εξελίξεις στην Μάνα ΑΕΚ και ιδιαίτερα η “διάλυση” του χάντμπολ, -τμήματος ναυαρχίδα του συλλόγου- μου προκαλούν οργή και θλίψη.

Η απάθεια στην οποία έχει περιέλθει η πλειονότητα του λαού της ΑΕΚ που αρκείται στις ποδοσφαιρικές επιτυχίες και στον επίγειο παράδεισο της Αγιάς Σοφιάς, με κάνει να νιώθω πως ζούμε το έργο του Τσέχοφ “Οι τρεις αδερφές”. Στο συγκεκριμένο θεατρικό αριστούργημα, οι τρεις αδελφές, ζώντας μακριά από τη Μόσχα, νοσταλγούν αδιάκοπα τα παιδικά τους χρόνια στην πρωτεύουσα.

Ωστόσο, η επιστροφή τους αναβάλλεται συνεχώς, καθώς αδυνατούν να πάρουν τις αποφάσεις που θα άλλαζαν τη ζωή τους.

Έτσι, η φράση «Στη Μόσχα, αδελφές μου, στη Μόσχα!» πλανάται σαν φάντασμα πάνω από τη συμβιβασμένη καθημερινότητά τους, εκφράζοντας όχι μόνο τη νοσταλγία για έναν χαμένο παράδεισο, αλλά και την τραγική αδυναμία του ανθρώπου να επιστρέψει στον τόπο και στον χρόνο όπου υπήρξε πραγματικά ευτυχισμένος.

Οι σκέψεις μου γίνονται πιο ζωντανές και πιο έντονες, όταν κάθομαι και σκέφτομαι όλα όσα έχουμε ζήσει.

Η μαγική άνοιξη του 2009 με βρήκε μαζί με εκατοντάδες αδέρφια στις Σέρρες για ένα μαγικό και ανεπανάληπτο final-4 στο χάντμπολ.

Η ιστορία της ομάδας ήταν ολιγοετής, ωστόσο ο κόσμος είχε αναπτύξει απίστευτους δεσμούς με τον Χριστόφορο Μπακαούκα, τον Φάνη Τσαούση, τον Γιώργο Παπαδόπουλο, τον Γιάννη Αρβανίτη και τα υπόλοιπα παιδιά. Η Μάνα ΑΕΚ ήταν πάντοτε στην αφάνεια.

Μέχρι εκείνο το μαγικό διήμερο, δεν είχε κατακτήσει κανέναν τίτλο στο χάντμπολ ή στο βόλεϊ (ανδρών και γυναικών) ή σε κάποιο άλλο ομαδικό ερασιτεχνικό άθλημα.

Ακόμη και το τμήμα χάντμπολ που το υπηρετούσαν παίκτες μάγκες ήταν ένα βήμα πριν την διάλυση.

Ας μην ξεχνάμε την απεργία των παικτών την προηγούμενη χρονιά στην Έδεσσα, όπου στην θέση του τερματοφύλακα αγωνίστηκε ένας παίκτης, ο Ναπολέων Κρεμμόνας.

Λίγο καιρό νωρίτερα, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος τρελός και αλλοπαρμένος.

Ένας άνθρωπος φτωχός σε κινητή και ακίνητη περιουσία αλλά ζάμπλουτος σε ψυχή, ιδεολογία και αγνή αγάπη για την ΑΕΚ.

Φυσικά αναφέρομαι στον αείμνηστο Αρχηγό, Δημήτρη Χατζηχρήστο.

Ο αρχηγός λοιπόν ξεσήκωσε τον λαό της ΑΕΚ να αναλάβει την διοίκηση της Μάνας προκειμένου να διώξει τις ακρίδες και να εξυγιάνει την ομάδα.

Όραμα του ήταν μία μεγάλη ΑΕΚ με 10.000 μέλη.

Έτσι, λοιπόν μετά από τις θρυλικές εκλογές ανέλαβε πρόεδρος της Μάνας όλων των προσφύγων.

Πρώτη μεγάλη επιτυχία υπήρξε η κατάκτηση αυτού του κυπέλλου στις Σέρρες.

Αλησμόνητες οι στιγμές όπου ημίγυμνοι πατήσαμε στο παρκέ και πανηγυρίσαμε αγκαλιά με τους παίκτες τον τίτλο.

Προάγγελος, του πρώτου πρωταθλήματος στο σπίτι του εχθρού και όσων εξελίχθηκαν στην επιστροφή στην Μόσχα ή στην Νέα Φιλαδέλφεια αν προτιμάται στον τελικό των σπασμένων σαλονιών του 2011 στην Μίκρα.

Όσον αφορά τον Χριστόφορο Μπακαούκα, είναι δύσκολο να βρεθεί ένας αθλητής που να συνδυάζει ψυχή, αφοσίωση και ταλέντο σε τόσο υψηλό βαθμό.

Ωστόσο, ο Μπακαούκας δεν έγινε θρύλος της ΑΕΚ μόνο χάρη στις αδιαμφισβήτητες αγωνιστικές του αρετές.

Βρέθηκε σε ένα περιβάλλον που του επέτρεψε να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, να εκφράσει τον χαρακτήρα του και να προσφέρει απλόχερα την αγάπη του για την ομάδα.

Αν δεν είχε προηγηθεί η καθοριστική πρωτοβουλία του αρχηγού να αναλάβει τα ηνία της «Μάνας», είναι πιθανό ο Χριστόφορος Μπακαούκας να μην είχε βρει ποτέ τις συνθήκες που θα τον οδηγούσαν στο πάνθεον της ιστορίας της ΑΕΚ.

Ίσως, τελικά, το πραγματικό ερώτημα να μην είναι αν θα ξαναζήσουμε τις Σέρρες.

Το ερώτημα είναι αν έχουμε ακόμη τη διάθεση να κάνουμε όσα χρειάζονται για να υπάρξουν ξανά οι Σέρρες. Ο Δημήτρης Χατζηχρήστος δεν μας άφησε ως παρακαταθήκη ένα ακόμη όμορφο βίντεο στο YouTube ούτε μια ρομαντική ανάμνηση από το παρελθόν.

Μας άφησε έναν δρόμο.

Τον δρόμο της συμμετοχής, της ευθύνης και της συλλογικής δράσης.

Αυτός ο δρόμος οδήγησε τη Μάνα από τη διάλυση στις Σέρρες, από την αφάνεια στην επιφάνεια και από τις στάχτες στην αναγέννηση.

Η ιστορία της ΑΕΚ δεν γράφτηκε ποτέ από θεατές.

Γράφτηκε από ανθρώπους που αρνήθηκαν να συμβιβαστούν.

Γι’ αυτό, αντί να επαναλαμβάνουμε σαν τις αδελφές του Τσέχοφ “Στις Σέρρες, αδέρφια, Στις Σέρρες το 2009 ήρθε ένα πουλμανάκι από το Δωματιάκι, σκάσανε αδέρφια από Αλεξανδρούπολη κτλ κτλ…” Ίσως πρέπει να επαναλάβουμε την παλιά επιτυχημένη συνταγή, με την διαφορά ότι τώρα ξέρουμε πως θα το κάνουμε. Οι Σέρρες δεν είναι μια ανάμνηση.

Είναι μια μέθοδος.

Είναι η απόδειξη ότι όταν ο λαός της ΑΕΚ ενώνεται, συμμετέχει και αναλαμβάνει ευθύνη, μπορεί να αλλάξει την ιστορία της ομάδας του.

Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε έναν καινούριο δρόμο.

Αρκεί να ξαναβαδίσουμε τον παλιό. Υγ: Στις Σέρρες αδέρφια δεν έδωσε πριμ ο Ηλιόπουλος, ούτε ο Μελισσανίδης, αλλά ο λαός της ΑΕΚ που με περίσσεια αγάπη συγκέντρωσε ένα ποσό έξω από το γήπεδο και το μοίρασε στους Μάγκες… Αλέξανδρος Πουτογλίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους