Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΑΜΦΙΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ Κυκλοφορεί ένα κείμενο της Άννας Κουρουπού, με αφορμή τη δολοφονία του Σταύρου Γεωργίου, το οποίο επιχειρεί να αναδείξει πώς η κοινωνική ομοφοβία μπορεί να αναγκάσει έναν άντρα να κατασκευάσει μια "κανονική" δημόσια ζωή: να παντρευτεί μια γυναίκα, να αποκτήσει παιδιά και να χρησιμοποιήσει την οικογένειά του ως προστατευτικό κάλυμμα για μια κρυφή ομόφυλη ζωή.

Ο κεντρικός πυρήνας του κειμένου είναι ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι θύμα της ομοφοβίας και ταυτόχρονα να μεταφέρει το κόστος αυτής της καταπίεσης στους πιο κοντινούς του ανθρώπους, χρησιμοποιώντας μια ολόκληρη οικογένεια για να κρατήσει κλειστή την πόρτα της ντουλάπας.Δεν συμφωνώ με αυτή την ερμηνεία.

Το γεγονός ότι ένας άντρας είχε ερωτικές ή σεξουαλικές σχέσεις με άντρες δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ήταν ένας "κρυφός ομοφυλόφιλος". Δεν αποδεικνύει ότι δεν αγάπησε τη γυναίκα του ούτε ότι δημιούργησε οικογένεια αποκλειστικά για να προστατεύσει την κοινωνική του εικόνα.

Υπάρχουμε και οι αμφισεξουαλικοί άνθρωποι.

Ερωτεύτηκα γυναίκα και απέκτησα μια κόρη.

Η σχέση μου, ο έρωτάς μου και η πατρότητά μου δεν ήταν λιγότερο αληθινά επειδή είμαι αμφισεξουαλικός.

Η έλξη προς περισσότερα από ένα φύλα δεν μετατρέπει μια ετερόφυλη σχέση σε ψέμα ούτε μια οικογένεια σε άλλοθι.

Θυμήθηκα τον πατέρα μου, όταν με ρώτησε στην εφηβεία μου αν μου αρέσουν τα αγόρια ή τα κορίτσια.

Του απάντησα: "Και τα δύο". Η αντίδρασή του με εξέπληξε:"Αυτά δεν είναι σωστά πράγματα.

Ή θα γίνεις κανονική αδερφή ή όχι.

Και τα δύο δεν γίνονται". Ήταν η πεποίθηση της δεκαετίας του ’80. Μόνο που σήμερα επιστρέφει με νέα γλώσσα και συχνά από εκεί όπου δεν την περιμένουμε.

Το κείμενο, ενώ επιχειρεί να καταγγείλει την ομοφοβία, εγκλωβίζεται τελικά σε μια μονοσεξιστική και αμφιφοβική παραδοχή: ότι ένας άντρας που σχετίζεται ερωτικά ή σεξουαλικά με άντρες πρέπει οπωσδήποτε να είναι ομοφυλόφιλος και ότι κάθε σχέση του με γυναίκα υπήρξε αναγκαστικά προσποίηση.

Αυτή η αντίληψη διαγράφει πλήρως την αμφισεξουαλικότητα.

Δεν γνωρίζουμε πώς αυτοπροσδιοριζόταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος.

Δεν γνωρίζουμε τι αισθανόταν για τη γυναίκα του, αν ήθελε να γίνει πατέρας ή πώς βίωνε την οικογενειακή του ζωή.

Μπορεί να ήταν αληθινή, σύνθετη, αντιφατική, δύσκολη ή οδυνηρή όπως είναι πολλές ανθρώπινες ζωές.

Δεν έχουμε το δικαίωμα να κατασκευάζουμε μετά τον θάνατό του μια βέβαιη σεξουαλική ταυτότητα.

Ούτε να παρουσιάζουμε τη γυναίκα και τα παιδιά του ως πρόσωπα που υπήρξαν απλώς μέσα σε ένα σενάριο εξαπάτησης.

Η μυστικότητα μπορεί πράγματι να συνδέεται με την ομοφοβία.

Μπορεί, όμως, να σχετίζεται και με την απιστία, τον φόβο, την ενοχή, την ανάγκη ιδιωτικότητας, την κοινωνική πίεση ή με πολλές αντιφάσεις ταυτόχρονα.

Από μόνη της δεν αποδεικνύει ότι ένας γάμος ήταν ψεύτικος ούτε ότι τα παιδιά χρησιμοποιήθηκαν ως βιτρίνα.

Μπορούμε και οφείλουμε να μιλήσουμε για την κοινωνική υποκρισία, για τη διαπόμπευση ενός νεκρού ανθρώπου και για τη βίαιη έκθεση της οικογένειας και των παιδιών του.

Δεν χρειάζεται, όμως, για να το κάνουμε αυτό, να διαγράψουμε την αμφισεξουαλικότητα και να χαρακτηρίσουμε μια ολόκληρη οικογενειακή ζωή "κατασκευασμένη". Η αμφισεξουαλικότητα δεν σημαίνει σύγχυση, μεταβατικό στάδιο , μισή αλήθεια και δεν είναι ντουλάπα.

Η οικογένεια ενός αμφισεξουαλικού ανθρώπου δεν είναι αναγκαστικά ένα σκηνικό επιβίωσης μέσα στην ετεροκανονικότητα.

Μπορεί να είναι οικογένεια με αγάπη, να είναι μια πραγματική ζωή, που δεν χωρά στη βολική βεβαιότητα του "ή το ένα ή το άλλο".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους