Σε αυτή τη. Σελίδα με τους φίλους, μοιράζομαι και τις λύπες και τις χαρές Ήταν το 1992 όταν παρουσιάστηκα στον Ελληνικό Στρατό. Ερωτευμένος με τη στρατιωτική ζωή, είχα αποφασίσει να δηλώσω μονιμότητα...
Σε αυτή τη. Σελίδα με τους φίλους, μοιράζομαι και τις λύπες και τις χαρές Ήταν το 1992 όταν παρουσιάστηκα στον Ελληνικό Στρατό.
Ερωτευμένος με τη στρατιωτική ζωή, είχα αποφασίσει να δηλώσω μονιμότητα ως ΟΠΥ (Οπλίτης Πενταετούς Υποχρέωσης), όπως ονομαζόταν τότε.
Όμως ο Θεός είχε άλλα σχέδια.
Από όλα τα άτομα της ομαδικής εξέτασης, επέλεξαν μόνο εμένα να με στείλουν στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο για οφθαλμολογική εξέταση.
Από τη γέννησή μου υπήρχε ένα πρόβλημα στο ένα μου μάτι και έτσι το όνειρό μου ναυάγησε, μάλιστα με άσχημο τρόπο.
Ενώ υπηρετούσα στις Καταδρομές και είχα ολοκληρώσει με επιτυχία όλη την εκπαίδευση, μία μόλις ημέρα πριν παραλάβουμε τον πράσινο μπερέ, με μετέθεσαν στο Πεζικό.
Βρέθηκα πρώτα στην Κόρινθο και στη συνέχεια στον Έβρο, σε φυλάκιο. Κι Το παράδοξο είναι ότι, παρότι με έκριναν ακατάλληλο για τις Καταδρομές, στη συνέχεια πήρα χαρτί για ΛΥΒ και τελικά απολύθηκα ως Λοχίας.
Τα χρόνια πέρασαν. Ο Θεός με αξίωσε να αποκτήσω έναν χω. Παρ' όλα αυτά, από μικρός έδειχνε μια ιδιαίτερη κλίση.
Σκεφτόμουν: «Παιδί είναι, θα του περάσει». Έφτασε όμως στην Γ' Γυμνασίου και μου είπε: «Μπαμπά, θα δώσω για στρατιωτικές σχολές». Χαμογέλασα και σκέφτηκα: «Εντάξει, θα του περάσει». Μόνο που... δεν του πέρασε.
Έδωσε πρώτη φορά, αλλά δεν τα κατάφερε.
Η απογοήτευσή του ήταν τεράστια.
Με κοίταξε και μου είπε: «Θα ξαναδώσω, μπαμπά». Του απάντησα: «Ό,τι πραγματικά επιθυμείς, εγώ θα είμαι δίπλα σου». Και έτσι, ο πρώτος πραγματικός καραβανάς της οικογένειας Βενέτη είναι πλέον ο Αλέξανδρος.
Στη 2η φωτογραφία βλέπετε εμένα, σε ηλικία 23 ετών, στο Μεγάλο Πεύκο, στον 2ο Λόχο, 2η Διμοιρία.
Δίπλα είναι ο γιος μου ... Μερικές φορές, τελικά, κάποια πράγματα μεταφέρονται... και στο DNA. Ο Αλέξανδρος κατετάγη 11ος ανάμεσα σε περίπου 200 επιτυχόντες στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ). Είναι η πρώτη φωτογραφία Να σας πω την αλήθεια, δεν με ενοχλεί καθόλου που δεν θα ακολουθήσει το δικό μου επάγγελμα, αυτό του συνοδού ασφαλείας.
Αντίθετα, χαίρομαι για τη δική του πορεία. Γιατί; Αυτό θα το αναλύσω σε επόμενο άρθρο.
Θερμά συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά.
Είτε πέτυχαν είτε όχι, να θυμάστε πως μία εξέταση δεν καθορίζει τη ζωή σας. Μην τα παρατάτε. Αν είναι το όνειρό σας, δοκιμάστε άλλη μία φορά.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους