Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου, η Δυτική και η Ανατολική Γερμανία αποτελούσαν δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Στο χώρο του ποδοσφαίρου, η Δυτική Γερμανία ήταν μια από τις υπερδυνάμεις με τεράστιες επιτυχίες σε επίπεδο εθνικών ομάδων (δύο Παγκόσμια Κύπελλα, δύο Euro) και συλλόγων (τρεις σερί κατακτήσεις του Κυπέλλου Πρωταθλητριών η Μπάγερν στα 70s, και μία το Αμβούργο στο ΟΑΚΑ το 1983). Από την άλλη, η Ανατολική Γερμανία, παρά τη βιομηχανία ντόπινγκ με την οποία σάρωνε τα χρυσά μετάλλια στα ατομικά αθλήματα (στίβος, κολύμβηση), δεν είχε αντίστοιχες επιτυχίες στο δημοφιλέστερο άθλημα, με μεγαλύτερο παράσημο, πάντως, τη νίκη-έκπληξη με 1-0 επί της Δυτικής Γερμανίας στη φάση των ομίλων του Μουντιάλ του 1974 (με τον σκόρερ Γιούργκεν Σπαρβάσερ να γίνεται λαϊκός ήρωας). Με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, οι παίκτες που προέρχονταν από τη Δυτική Γερμανία είχαν τη μερίδα του λέοντος στην εθνική ομάδα, με ελάχιστους από την Ανατολική Γερμανία να στέκονται επάξια στο τοπ επίπεδο της «Νασιοναλμανσάφτ». Η επιφανέστερη περίπτωση Ανατολικογερμανού ποδοσφαιριστή στα 90s ήταν αναμφίβολα ο Ματίας Ζάμερ.

Γέννημα-θρέμμα της Δρέσδης, ο Ζάμερ υπηρέτησε τη Ντιναμό Δρέσδης, ενώ παράλληλα είχε αναλάβει εξαναγκαστικά και καθήκοντα λοχία στη διαβόητη μυστική υπηρεσία Στάζι.

Μετά την ενοποίηση της χώρας πραγματοποίησε μεγάλη καριέρα σε Στουτγκάρδη και, κυρίως, Μπορούσια Ντόρτμουντ, με ένα ενδιάμεσο σύντομο πέρασμα από την Ίντερ.

Η διετία 1996-1997 ήταν ονειρική για τον Ζάμερ, ο οποίος καθιερώθηκε από τον Ότμαρ Χίτζφελντ ως λίμπερο και διέπρεψε σε αυτό το ρόλο χάρη στην εξαιρετική ικανότητα στο διάβασμα του παιχνιδιού και στην ακρίβεια των παρεμβάσεών του.

Το 1996 κατέκτησε το Euro και ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της διοργάνωσης, στο τέλος της ίδιας χρονιάς έλαβε τη Χρυσή Μπάλα (20 χρόνια μετά την βράβευση του απόλυτου λίμπερο Φραντς Μπεκενμπάουερ, όντας ο προτελευταίος αμυντικός που καταφέρνει αυτό το ξεχωριστό ατομικό επίτευγμα, με τελευταίο τον Φάμπιο Καναβάρο το 2006), και το 1997 φορούσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο μοναδικό Τσάμπιονς Λιγκ στην ιστορία της Ντόρτμουντ.

Έναν χρόνο μετά το ζενίθ της καριέρας του, σε ηλικία μόλις 31 ετών αναγκάστηκε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια αντιμετωπίζοντας σοβαρά προβλήματα τραυματισμών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους