Αλέξης Σταμάτης 1960 -2026 🖤 Θλίψη απέραντη….. «Στην αρχή νόμισα ότι δεν διαβάζω το όνομα σωστά… Ήταν από τις ειδήσεις που δεν φανταζόμουν ότι θα διαβάσω σήμερα…. Σοκ, απώλεια, κενό…. Όχι γιατί δεν...

Πλήρες Κείμενο:

Αλέξης Σταμάτης 1960 -2026 🖤 Θλίψη απέραντη….. «Στην αρχή νόμισα ότι δεν διαβάζω το όνομα σωστά… Ήταν από τις ειδήσεις που δεν φανταζόμουν ότι θα διαβάσω σήμερα…. Σοκ, απώλεια, κενό…. Όχι γιατί δεν ήξερα.. Ήξερα, αλλά ήμουν σίγουρη πως όλα πηγαίνουν καλύτερα… Μια ανεξήγητη βεβαιότητα, πως είναι μια περαστική καλοκαιρινή μπόρα.

Δεν ήταν περαστικό….. Αμέσως η σκέψη πήγε στους οικείους του.

Στη μαμά του, στην Εύα και στο παιδί.

Τα λόγια σκορπίζουν σαν πουλιά… Με συνεχή δραστηριότητα, με κείμενα που κάθε φορά σε εντυπωσίαζαν με την λεπτότητα, την ευαισθησία, την κοινωνική ενσυναίσθηση, την κρυμμένη λεπτομέρεια και μια διακριτική διεισδυτικότητα που αποκάλυπτε χωρίς να προσβάλλει. Ο Αλέξης Σταμάτης υπήρξε ένα από τους πιο χαρισματικούς συγγραφείς της γενιάς του και ένας λογοτέχνης με διεθνή αναγνώριση. «Ένας παγκόσμιος Έλληνας» είχε γράψει γι αυτόν η εφημερίδα Le Monde.

Τώρα είμαστε πιο φτωχοί…. Με τον Αλέξη γνωριζόμασταν πάρα πολλά χρόνια.

Η επικοινωνία ήταν άλλοτε πολύ συχνή και άλλοτε πολύ αραιή.

Όμως, ακόμη και μετά από τις πιο μεγάλες παύσεις, μιλούσαμε σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα.

Και ήταν ο ίδιος που υπέβαλλε το συναίσθημα αυτό.

Ότι όλα είναι ένα προσωρινός σταθμός και ο χρόνος στη σχετικότητα.

Θεωρητικά μιλώντας είχε δίκιο….. To τελευταίο του βιβλίο είχε τον τίτλο «Το παιδί και ο Άγγελος». Από την πρώτη στιγμή αισθάνθηκα πως είχε καρμική σημασία.

Η ποιητική γραφή που πάντα τον χαρακτήριζε, ξεχείλιζε σε κάθε σελίδα.

Τώρα σκέπτομαι πως μπορεί να ήταν και ενόραση… «Ο έξω κόσμος αλλάξει.

Οι πάγοι λιώνουν, τα είδη εξαφανίζονται, οι πόλεις βουλιάζουν στη φθορά τους.

Μα το χωριό μένει σταθερό, λες και ανήκει σε έναν διαφορετικό χρόνο.

Οι κάτοικοι παρακολουθούν τις αλλαγές στα κινητά και στις τηλεοράσεις τους, αλλά δεν επηρεάζονται πραγματικά.

Η σχέση τους με τον έξω κόσμο είναι απόμακρη, σχεδόν αφηρημένη.

Τα όρια του χωριού είναι σαφή: δύο πινακίδες σηματοδοτούν την είσοδο και την έξοδο.

Η μια αφήνει αναπάντητα ερωτήματα.

Η άλλη γράφει απλώς ΤΕΛΟΣ.

Ανάμεσά τους απλώνεται η ψυχή σου» Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο Αλέξη, τα είπες όλα…. Καλό σου ταξίδι στους αγγέλους….» Αντιγραφή από το προφίλ Elpida Pasamixali @ακόλουθοι Εταιρεία Συγγραφέων - Hellenic Authors Society Εκδόσεις Μεταίχμιο - Ekdoseis Metaixmio

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους