Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με ξάφνιασε πολύ όσα συμβαίνουν στην Ιταλία. Μετά από τόση συζήτηση για ένα νέο σχέδιο, για ανανέωση και για επανεκκίνηση του Ιταλικού ποδοσφαίρου, ξαφνικά ο Πίρλο εμφανίζεται ως το φαβορί για την εθνική ομάδα.

Και εδώ δεν μιλάμε για τον Πίρλο-θρύλο.

Δεν μιλάμε για τον ποδοσφαιριστή που όλοι θαυμάσαμε με τη φανέλα και το σορτσάκι, για έναν από τους κορυφαίους χαφ που γνώρισε το παιχνίδι.

Μιλάμε αποκλειστικά για τον Πίρλο ως προπονητή.

Ως παίκτης, η αξία του είναι αδιαπραγμάτευτη.

Ήταν ένας μέσος με μοναδική αντίληψη του χώρου, εξαιρετική πρώτη επαφή, καθαρό μυαλό υπό πίεση και σπάνια ικανότητα να καθορίζει τον ρυθμό ενός αγώνα.

Η προπονητική, όμως, είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Η θητεία του στη Γιουβέντους ήταν σύντομη.

Ακολούθησαν άλλοι σταθμοί, χωρίς όμως να καταφέρει να δείξει με συνέπεια ότι είναι έτοιμος για μια αποστολή τόσο βαριά όσο ο πάγκος της εθνικής Ιταλίας.

Αυτή την περίοδο εργάζεται στο πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, κάτι που από μόνο του δεν τον ακυρώνει, αλλά σίγουρα δεν αποτελεί το πιο πειστικό διαπιστευτήριο για μια εθνική που βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή.

Μετά το ναυάγιο της υπόθεσης Πεπ και την άρνηση του Αντσελότι, περίμενα από την Ιταλική ομοσπονδία να στραφεί σε έναν προπονητή με ξεκάθαρο σχέδιο, πρόσφατα αποτελέσματα και αποδεδειγμένη ικανότητα να διαχειρίζεται μια απαιτητική ομάδα.

Όχι απλώς σε ένα μεγάλο όνομα, που έχτισε τη φήμη του ως ποδοσφαιριστής.

Το ποδόσφαιρο μάς έχει δείξει πολλές φορές ότι ένας σπουδαίος παίκτης δεν γίνεται αυτομάτως και σπουδαίος προπονητής.

Άλλο να διαβάζεις το παιχνίδι μέσα στο γήπεδο και άλλο να πρέπει να οργανώσεις ένα σύνολο, να περάσεις τις αγωνιστικές σου αρχές, να διαχειριστείς χαρακτήρες και να βρεις λύσεις όταν το πλάνο δεν λειτουργεί.

Δεν προδικάζω την αποτυχία του Πίρλο πριν καν αναλάβει.

Θα ήταν άδικο.

Αλλά δεν μπορώ και να θεωρήσω την επιλογή πειστική μόνο επειδή το όνομα του είναι "Αντρέα Πίρλο". Η Ιταλία περνά μία από τις δυσκολότερες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της.

Οι διαδοχικοί αποκλεισμοί από το Μουντιάλ δεν αντιμετωπίζονται με αποφάσεις βασισμένες στη νοσταλγία.

Χρειάζονται επιλογές που στηρίζονται στην προπονητική επάρκεια, στη σαφή στρατηγική και στην ικανότητα να χτιστεί ξανά μια ομάδα με ταυτότητα.

Μακάρι να πετύχει, αν τελικά αναλάβει.

Η επιτυχία του θα είναι επιτυχία για ολόκληρο το ιταλικό ποδόσφαιρο.

Όμως οι μεγάλες εθνικές ομάδες χρειάζονται έναν προπονητή που να σε έχει πείσει γι' αυτά που έκανε από τον πάγκο, όχι μόνο για όσα πέτυχε όταν ήταν παίκτης. Η ιστορία σέβεται τα κατορθώματα. Στο τέλος, όμως, κρίνει τα αποτελέσματα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους