Original Post

Πλήρες Κείμενο:

το μικρό συναντά τη μικρή Χριστίνα Ανδρέου * Η μάνα μου με έβαζε… για την ακρίβεια ΔΕΝ με έβαζε ποτέ να κάνω κάτι συγκεκριμένο.

Δεν μου ζητούσε, δεν απαιτούσε, δεν επέβαλε, δεν πρόβαλε.

Δεν μου ζητούσε να της δείχνω πως την αγαπώ, δεν απαιτούσε να κάνω δουλειές και να είμαι η καλή μαθήτρια, δεν επέβαλε δικές της αποφάσεις και επιλογές ζωής, δεν πρόβαλε δικά της απωθημένα πάνω μου.

Το μόνο που έβαζε, ήταν τα όριά της στην κοινή μας πορεία, αθόρυβα, αλλά ξεκάθαρα.

Kαι με άφηνε να βουτάω το δαχτυλάκι μου στον καφέ της από μικρό μωρό.

Στη ζωή μου πίνω σπάνια έναν ολόκληρο καφέ… * Δεν θα ξεχάσω ποτέ… όταν στα έντεκά μου χρόνια, έφεραν στο σπίτι έναν ριγέ γατούλη, τον Πάντσο, ύστερα από πόλεμο νεύρων χρόνων και χρόνων δικό μου, που απέρριπτα επιδεικτικά και επίμονα κάθε άλλο δώρο σε γιορτές και γενέθλια που δεν ήταν σκύλος ή έστω ένα γατάκι.

Τα χελωνάκια, το χάμστερ, το χρυσόψαρο και τα καναρίνια ξεθύμαναν πολύ γρήγορα μέσα μου ως αντίδοτο στην προσμονή ενός γούνινου κατοικίδιου, οπότε οι γονείς μου έπραξαν τα δέοντα, έστω και με χρονοκαθυστέρηση. * Περίμενα πώς και πώς… τις πολύτιμες και σπάνιες μπανάνες από την μπανανιά στο χωριό μας στον Πήδασο, κοντά στην Πύλο, που τις έστελνε με τα ΚΤΕΛ η γιαγιά η Αμαλίτσα, μαζί με ένα κεφάλι μυζήθρα (το μόνο τυρί που έβαζα στο στόμα μου), τις πλακοτηγανίτες (χωριάτικες κρέπες ψημένες στον ξυλόφουρνο), το χοιρινό παστό με μπόλικη τσιγαρίδα (λίπος τσιγαρισμένο) και πορτοκάλι σ’ ένα τενεκεδάκι ΑΤΛΑΣ για φέτα και τα τσαμπιά με τις σταφίδες, φρέσκα σταφυλάκια χαντρούλες μωβ από το κτήμα μας, τυλιγμένα όλα μέσα σε εφημερίδες και τοποθετημένα ευλαβικά σε μια χάρτινη κούτα ΝΟΥΝΟΥ. * Στο σχολείο ήμουνα… πάντοτε μετρημένη, αλλά και πάντοτε χαρούμενη.

Νομίζω μέχρι το Λύκειο δεν είχα κάνει σχεδόν καμία απουσία, ακόμη και στις σχολικές εορτές που δεν πατούσε ψυχή, πάντοτε δήλωνα παρούσα.

Δεν ήθελα να έχω απουσίες… αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Και για… κοπάνες, ούτε λόγος! Το ψάχνω ακόμη ψυχαναλυτικά!!! * Μια φορά παραλίγο… να με δαγκώσει μια οχιά διμούτσουνη, την ώρα που πήγα να βάλω γάλα σε ένα κεσεδάκι στην αυλή του χωριού για τα νιογέννητα γατάκια μου.

Είχε γεννήσει η γάτα η Μαλάμω η πιτσιλωτή και η Κούκα, η σιαμέζα.

Τόσο θύμωσε η γιαγιά μου με το κακό που πήγε να μας βρει, που έβαλε ολόκληρη φωτιά ανά γύρω στο χωράφι, να κάψει τα χορτάρια και να ξορκίσει φίδια και κακά δαιμόνια. * Μου άρεσε κυρίως… το παγωτό φιστίκι σε χωνάκι.

Αλλά αυτό το πράσινο με τις χρωστικές, όχι με το αυθεντικό φιστίκι, να λέμε αλήθειες! Α και το «Τόγκο» παγωτό μπανάνα, «Τόγκο» ξυλάκι ΕΒΓΑ! * Τα καλοκαίρια μύριζαν… ποδήλατα, μπάνια με το λάστιχο στην αυλή, σαγιονάρες, θερινά σινεμά, πεύκο και ρετσίνι, κουνούπια, φιδάκι να καίει στη βεράντα και γαλάζιες ταμπλέτες στο δωμάτιο στην καφέ τη συσκευή, την Πούλια και τον Αυγερινό, γιαγιάδες σε πλήρη απασχόληση εγγονιών, τσιρίδες, μήλα και μπαλιές και μελανιές στα γόνατα. * Το χειρότερο που είχα κάνει… σαν μικρό παιδί, το έμαθα στη μέση ηλικία.

Και αυτό ήταν πως δεν είχα κάνει τίποτα! Μιας και το χειρότερό μου δεν διέφερε ποτέ από το βέλτιστόν μου.

Σκανταλιές, μπαγαποντιές και τρέλες δεν συνόδεψαν –δυστυχώς- ποτέ το βιογραφικό μου, ήθελα να είμαι πάντοτε καλή και να έχω αποδοχή από τους μεγάλους. * Ζητούσα διαρκώς… χάδια.

Αν δεν με χάιδευε η μαμά μου κάθε βράδυ καμιά ώρα για να κοιμηθώ, τα βλέφαρα δεν σφάλιζαν.

Συνήθεια που κράτησα και μέχρι τη φοιτητική μου ζωή, όσο έμεινα στην πατρογονική κατοικία, συνήθεια που κρατώ ακόμη και τώρα. * Ο πατέρας μου συνήθιζε… να μας διαβάζει ελληνική μυθολογία με τον αδερφό μου κάθε βράδυ στα χρόνια του δημοτικού.

Οι αταξίες του Διός και οι ζήλιες της Ήρας σφράγισαν τον συναισθηματικό μου κόσμο. * Τι είναι για σένα «το μικρό»; Το μικρό μου, το μονάκριβό μου, το τοσοδούλι μου, το μικράκι μου, το γλυκάκι μου, το φυλαχτό μου, το μικρόβιό μου, το μικροκαμωμένο μου, το μικρομέγαλό μου, το ανίσχυρο και το ισχυρό μου, το μικροσκοπικό μου, οι μεγάλες μου μικροχαρές και ο απέραντος μικρόκοσμός μου. * Η Χριστίνα Ανδρέου είναι Βραβευμένη Συγγραφέας και Εκδότρια των εκδόσεων Στοχαστής.

Το ψηφιακό-διαδραστικό της βιβλίο (bookapp) Μπέτση, η μικρή μάγισσα-σεφ: Υπέροχα αηδιαστικό! βραβεύτηκε με το Tiger Create Adventure Book Competition Award 2015-2016 στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στην Μπολόνια. * το μικρό

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους